Ουγγαρία: Οι Σοσιαλιστές, το ΔΝΤ και τα συντρίμμια

Πολύ σπάνια η λεγόμενη φθορά της εξουσίας ισοδυναμεί με κάτι τέτοιο: μέσα σε μία τετραετία, το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουγγαρίας έχασε περισσότερους από τους μισούς ψηφοφόρους του κατρακυλώντας από το 43,2% στο ταπεινωτικό 19,3%. Οι ηττημένοι μπορούν τουλάχιστον να παρηγορηθούν στη σκέψη ότι οι "καλοί μαθητές" του ΔΝΤ έχουν συνήθως παρόμοια τύχη. Τον Δεκέμβριο του 2001, ο Φερνάντο ντε λα Ρούα εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο της Αργεντινής με ελικόπτερο...

Κανείς δεν περίμενε ότι η λαϊκή αποδοκιμασία για το κυβερνών κόμμα θα έφτανε σε τέτοιο σημείο. Το σχετικά ανυπόληπτο μέχρι πρότινος Fidesz, ένα κόμμα της λαϊκιστικής δεξιάς που υπόσχεται να μεταφέρει το μοντέλο Μπερλουσκόνι στην Ουγγαρία, εκτινάχτηκε στο 52,8%, κάτι που μεταφράζεται σε 206 από τις 386 έδρες στο κοινοβούλιο. Το κόμμα αναμένεται μάλιστα να αυξήσει ακόμη περισσότερο τις έδρες του κατακτώντας ακόμη και κοινοβουλευτική πλειοψηφία δύο τρίτων στον δεύτερο γύρο των εκλογών που θα διεξαχθεί την επόμενη Κυριακή. Ακόμη πιο ανησυχητική ήταν η άνοδος του νεοφασιστικού Jobbik (16,7%) το οποίο διεξήγαγε μια απροκάλυπτα ρατσιστική προεκλογική εκστρατεία με στόχο τους Ρομά και τις άλλες μειονότητες.

"Οι Ούγγροι ψήφισαν κατά της απελπισίας" δήλωσε μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ο ηγέτης του Fidesz και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις επόμενος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν. Την εκτίμησή του δεν επιβεβαιώνει μόνο το εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και μια προσεκτική ανάγνωση των υπόλοιπων στοιχείων. Η αποχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο φτάνοντας το 39%, ενώ ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους ψήφισε για κάποιο κόμμα χωρίς καμία προηγούμενη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Τι προκάλεσε μια τόσο σημαντική κρίση του πολιτικού συστήματος;

Μέλος της Ε.Ε. από το 2004, η Ουγγαρία χτυπήθηκε ιδιαίτερα σκληρά από την πρόσφατη οικονομική κρίση εξαιτίας της αυξημένης εξάρτησής της από το ξένο κεφάλαιο. Το δημόσιο έλλειμμα έφτασε στα ύψη με αποτέλεσμα τον Οκτώβριο του 2008 η κυβέρνηση των Σοσιαλιστών να ζητήσει επειγόντως τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία κατέληξε και τότε σε ένα μεικτό σχήμα ενίσχυσης. Το δάνειο που εγκρίθηκε το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς προερχόταν κατά τα δύο τρίτα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (12,5 δισ. ευρώ) και κατά ένα τρίτο από την Ε.Ε. (6,5 δισ. ευρώ) ενώ 1 δισεκατομμύριο χορήγησε και η Παγκόσμια Τράπεζα.

Η εκτέλεση του προϋπολογισμού της ουγγρικής κυβέρνησης τέθηκε υπό την αυστηρή εποπτεία του ΔΝΤ το οποίο δρομολόγησε μια σειρά από δρακόντεια μέτρα. Περισσότερες από 10.000 θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα καταργήθηκαν, το δώρο των Χριστουγγένων διαγράφηκε από τον χάρτη, ενώ οι μισθοί "πάγωσαν" για δύο χρόνια. Οι ιδιωτικοποιήσεις επεκτάθηκαν στους τομείς της παιδείας, της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης. Οι συντάξεις και οι κρατικές επιχορηγήσεις προς την τοπική αυτοδιοίκηση μειώθηκαν δραστικά, ενώ τα όρια συνταξιοδότησης αυξήθηκαν.

Στο στόχαστρο βρέθηκαν επίσης οι ελάχιστες κοινωνικές παροχές που είχαν επιβιώσει στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις μιας 20ετίας, με πρώτους στόχους τα επιδόματα αναπηρίας, ασθενειών ή τέκνων. Ο ΦΠΑ ανέβηκε στο 25% για τα καύσιμα και στο 18% για είδη λαϊκής διατροφής όπως το ψωμί και τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Η τιμή του φυσικού αερίου αυξήθηκε κατά 30% και του ρεύματος από 6% έως 8%. Το όριο για να συμπεριληφθεί κανείς στην κατώτατη κλίμακα φορολόγησης ανέβηκε από τα 6.700 ευρώ στα 17.500 ευρώ.

Σκληρό με τον κόσμο της εργασίας αλλά τρυφερό με τις επιχειρήσεις, το ΔΝΤ δικαιολόγησε μια σειρά φοροελαφρύνσεων και απαλλαγών θέτοντας ως κυρίαρχο στόχο την "ανάκτηση της εμπιστοσύνης των διεθνών αγορών και τη δημιουργία φιλικού οικονομικού περιβάλλοντος για τους επενδυτές". Οι εργοδοτικές εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση μειώθηκαν επομένως από το 32% στο 27%. Η φορολόγηση των εταιρειών αυξήθηκε μεν από το αστείο 16% στο 19% αλλά ο συμπληρωματικός φόρος "αλληλεγγύης" καταργήθηκε με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις να βγουν συνολικά κερδισμένες.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα μέτρα περιόρισαν τα δημόσια ελλείμματα, αλλά βύθισαν τη χώρα στην οικονομική ύφεση. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 2,1% οι λιανικές πωλήσεις υποχώρησαν κατά 4,7% και η συνολική κατανάλωση των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 7%. Μέσα στο 2009, όλοι οι τομείς παραγωγής της Ουγγαρίας παρουσίασαν κάμψη. Η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 17% και η αγροτική κατά το ίδιο ποσοστό. Ο κατασκευαστικός τομέας συρρικνώθηκε κατά 3% και διασώθηκε μόνο χάρη στις δημόσιες επενδύσεις.

Τι αντίκτυπο είχαν όλα αυτά στην ουγγρική κοινωνία; Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΣΑ, το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας είναι σήμερα ένα από τα πιο υποβαθμισμένα της Ευρώπης, με αποτέλεσμα όσοι γεννιούνται σε συνθήκες φτώχειας να έχουν μηδενικές πιθανότητες κοινωνικής ανέλιξης. Και κάτω από τα όρια της φτώχειας βρίσκεται σήμερα το 7% του πληθυσμού, με διπλάσια ποσοστά να φλερτάρουν διαρκώς με το όριο.

Η μέση σύνταξη κυμαίνεται στα 230 ευρώ, ενώ το τρομακτικό ποσοστό ανεργίας συμβαδίζει με ένα από τα χαμηλότερα ωρομίσθια της Ευρώπης (7 ευρώ). Οι τραγικές συνθήκες διαβίωσης για τα λαϊκά στρώματα έχουν ρίξει το προσδόκιμο ζωής σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα της δυτικής Ευρώπης. Ακόμη πιο τραγική είναι φυσικά η κατάσταση για τους περίπου 500.000 Ρόμα που ζουν ακόμη και 10 χρόνια λιγότερο από τον μέσο Ούγγρο.

Η ζωή για τους Ρομά αναμένεται να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο μετά τη στροφή των ψηφοφόρων προς ακόμα δεξιότερες θέσεις. Η άνοδος του ακροδεξιού Jobbik ήταν άλλωστε η μοναδική εξέλιξη που έδειξε να προβληματίζει την Ε.Ε. "Πρέπει να εργαστούμε ώστε οι λαϊκιστικές, ξενοφοβικές, ριζοσπαστικές εθνικιστικές και αντιευρωπαϊκές θέσεις να έχουν τη λιγότερη δυνατή υποστήριξη" σχολίασε η ισπανική προεδρία. Οι δυνάμεις όμως αυτές ενισχύονται σταθερά τα τελευταία χρόνια στην ανατολική Ευρώπη (Ρουμανία, Βουλγαρία, Σλοβακία). Είναι μια άνοδος που συνδέεται ευθέως με τη ραγδαία εξάπλωση της φτώχειας και της απελπισίας σε όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Και φυσικά με τις συνταγές του ΔΝΤ για τον κατευνασμό των αγορών.
Η ΑΥΓΗ

Πως οι τυμβωρύχοι του ΔΝΤ κατέστρεψαν τη Βραζιλία !!!

Ανεξάρτητα από την παραπάνω γενική «περιγραφή» του «συνδίκου του διαβόλου» από τον γνωστό Καναδό οικονομολόγο και σε σχέση με τη Βραζιλία, το σημαντικότερο πρόβλημα, το οποίο την οδήγησε στα «δίχτυα» του ΔΝΤ, ήταν το υψηλό έλλειμμα στο «ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών» – δηλαδή, το αρνητικό αποτέλεσμα των εμπορικών και οικονομικών συναλλαγών της χώρας με τον υπόλοιπο κόσμο (το οποίο φυσικά εκμεταλλεύθηκαν δεόντως οι κερδοσκόποι).

Ειδικότερα, ενώ το 1997 οι εισαγωγές της Βραζιλίας ήταν αξίας 61,4 δις $, οι εξαγωγές της έφταναν μόλις στο ύψος των 53 δις $ (fob). Αυτό σημαίνει ότι, εξάγονταν εμπορεύματα κατά 8,4 δις $ λιγότερα από αυτά που εισάγονταν – στις υπηρεσίες, η διαφορά ήταν ακόμη μεγαλύτερη, πλησιάζοντας τα 27,3 δις $.

Περαιτέρω, η Βραζιλία δεν είχε ανέκαθεν πρόβλημα με το ισοζύγιο της, αφού είναι ένα από τα πλουσιότερα κράτη στον κόσμο – όσον αφορά τα ορυκτά, τα φυσικά και τα ενεργειακά αποθέματα της. Το «έλλειμμα» εμφανίσθηκε μετά την υιοθέτηση του προγράμματος σταθερότητας (Plano Real) από την κυβέρνηση της το 1994, το οποίο είχε κύριο στόχο την καταπολέμηση του υπερπληθωρισμού που «μάστιζε» για πολλά χρόνια την οικονομία της. Το πρόγραμμα σταθερότητας, βασισμένο στην εισαγωγή ενός νέου νομίσματος (Real) με ανώτατη ισοτιμία απέναντι στο δολάριο το 1Real=1$, σε συνδυασμό με τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών επιχειρήσεων που αποφάσισε η νεοεκλεγείσα τότε, νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της, συνετέλεσε στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των διεθνών επενδυτών – με αποτέλεσμα την εισροή ξένων κεφαλαίων στο εσωτερικό της.

Αναλυτικότερα, για να μπορέσει μία χώρα να εξισορροπήσει τα οικονομικά μεγέθη της, χωρίς να υποτιμήσει το νόμισμα της, θα πρέπει τουλάχιστον να εξασφαλίσει θετικό «Ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών» – δηλαδή, οφείλουν να «εισρέουν» περισσότερα κεφάλαια στη χώρα, από αυτά που την εγκαταλείπουν. Έτσι, παρά το ότι το έλλειμμα του ισοζυγίου της Βραζιλίας αυξανόταν συνεχώς (από -1,7 δις $ το, 1994 στα -33,4 δις $ το 1997), η είσοδος των νέων κεφαλαίων, το θετικό δηλαδή Ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, εξισορροπούσε τη διαφορά. Το νόμισμα της όμως κυμαινόταν αρκετά έντονα, μετά την μία και μοναδική ανατίμηση του (λόγω της αθρόας αρχικά εισόδου νέων κεφαλαίων στη χώρα), όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί:

Μερικά χρόνια όμως αργότερα (1998), το διεθνές κεφάλαιο έχασε γενικά την εμπιστοσύνη του στις αναπτυσσόμενες αγορές (Emerging Markets) – αμέσως μετά την ασιατική κρίση των «τίγρεων», καθώς επίσης τη Ρωσική, η οποία την ακολούθησε. Οι επενδυτές, παραλληλίζοντας τα μακροοικονομικά μεγέθη της Βραζιλίας με αυτά των «Ασιατικών Τίγρεων», διαπίστωσαν ξαφνικά ότι υπήρχαν μεγάλες ομοιότητες μεταξύ τους.

Η εμπιστοσύνη χάθηκε εντελώς, όταν οι αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης «υποτίμησαν» τη Βραζιλία, κατά τη γνωστή «επιθετική τακτική» τους – η οποία συνήθως ακολουθεί την «επέλαση» των κερδοσκόπων συναλλάγματος (Hedge funds), τους οποίους αντικαθιστούν (και διασώζουν, όπως θα δούμε στη συνέχεια) οι μαύροι ιππότες του ΔΝΤ

Έτσι λοιπόν, στα πλαίσια της γενικότερης κρίσης, οι επενδυτές απέσυραν μαζικά τα χρήματα τους από τη χώρα – με αποτέλεσμα να μειωθούν τα συναλλαγματικά της αποθέματα, μέσα σε τρείς μόλις μήνες, κατά περίπου 27 δις $. Εάν συνεχιζόταν ο ρυθμός αυτός, η κυβέρνηση της χώρας δεν θα μπορούσε πια να διατηρήσει την υφιστάμενη συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος της, απέναντι στο δολάριο. Πόσο μάλλον αφού η κεντρική τράπεζα της Βραζιλίας, παρά το ότι αύξησε τα επιτόκια στο 49,75% για να προσελκύσει ξένα κεφάλαια, δεν κατάφερε τελικά να εμποδίσει την εκροή του συναλλάγματος (μέχρι τον Ιανουάριο του 1999, σχεδόν μηδενίσθηκαν τα συναλλαγματικά αποθέματα της).

Η ριζική υποτίμηση του νομίσματος (Real) θεωρήθηκε ασύμφορη ενέργεια, όχι μόνο λόγω του κινδύνου της επανεμφάνισης του υπερπληθωρισμού, σε συνδυασμό με τη μεγάλη αύξηση του χρέους των επιχειρήσεων που είχαν οφειλές σε συνάλλαγμα, αλλά και επειδή θα μειωνόταν ακόμη περισσότερο η εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών (εκτός του ότι ουσιαστικά «απαγορεύθηκε» από το ΔΝΤ για τους πρώτους μήνες).

Φυσικά, αυτή η ενέργεια της κεντρικής τράπεζας ζημίωσε σε μεγάλο βαθμό την «πραγματική» οικονομία, αφού συνετέλεσε στο να «ακριβύνουν» τα επιτόκια σε ολόκληρη τη χρηματοπιστωτική αγορά της Βραζιλίας – με αποτέλεσμα να μειωθεί η ιδιωτική κατανάλωση, να γίνουν ασύμφορες οι επενδύσεις και να διογκωθεί το δημόσιο χρέος (λόγω των υψηλών τόκων, με τους οποίους επιβαρυνόταν το κράτος).

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Αναζητώντας λύση στα προβλήματα της η Βραζιλία, η 8η μεγαλύτερη Οικονομία του πλανήτη, «αναγκάσθηκε» να αποδεχθεί τη «βοήθεια» του ΔΝΤ (δέκα σχεδόν μήνες μετά την κατάρρευση του χρηματιστηρίου του Sao Paulo, τον Ιανουάριο του 1998), το οποίο της εξασφάλισε χρηματοδότηση ύψους 42,6 δις $ – προερχόμενη από το ίδιο (ΔΝΤ), από τις βιομηχανικές χώρες (G7), από την Παγκόσμια Τράπεζα και από την αμερικανική IADB. Φυσικά, το ΔΝΤ ενέκρινε τη «βοήθεια» πολύ αργότερα από τη στιγμή που αναζητήθηκε, όταν πλέον η Βραζιλία δεν είχε καμία άλλη επιλογή, ευρισκόμενη αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία (διαφορετικά δεν θα μπορούσε να επιβάλλει τους απίστευτους όρους του).

Έναντι αυτής της βοήθειας, η κυβέρνηση της χώρας ανέλαβε την υποχρέωση να εφαρμόσει ένα αυστηρό πρόγραμμα εξοικονόμησης πόρων, περιορίζοντας το έλλειμμα του προϋπολογισμού της από το 8,1% του ΑΕΠ το 1998, στο 4,7% το 1999 – ήτοι κατά 3,4% μέσα σε ένα έτος. Για να μπορέσει δε να επιτύχει κάτι τέτοιο, ο υπουργός οικονομικών παρουσίασε ένα πρόγραμμα (ajuste fiscal), το οποίο προέβλεπε αυξήσεις φόρων, μειώσεις των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης την αναμόρφωση του κρατικού συστήματος συντάξεων.

Η κυβέρνηση της Βραζιλίας, «μεταφέροντας» τη συμφωνία με το ΔΝΤ στους Πολίτες της χώρας, ισχυρίσθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η οικονομική πολιτική των επομένων ετών θα ήταν κυρίως προς όφελος των ασθενέστερων εισοδηματικών τάξεων (πηγή: M.Heiden). Εν τούτοις, σύμφωνα με το οικονομικό πρόγραμμα που παρουσίασε, το 40,5% των συνολικών μειώσεων του προϋπολογισμού αφορούσε τον κοινωνικό τομέα – δηλαδή, οι δαπάνες για την Υγεία όφειλαν να περιορισθούν κατά -6,6% εντός ενός έτους, οι δαπάνες για την Παιδεία κατά -12,3% και τα έξοδα για την «αναμόρφωση» της γεωργίας κατά -47,1% – στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος, οι μειώσεις ήταν της τάξης του -47,4%.

Ένας από τους βασικούς πυλώνες του περιορισμού των δαπανών στον κοινωνικό τομέα, ήταν το πρόγραμμα που εγγυόταν ένα ελάχιστο κρατικό εισόδημα, στις οικογένειες χωρίς καθόλου οικονομικούς πόρους. Ο αριθμός των οικογενειών, οι οποίες θα λάμβαναν την ελάχιστη οικονομική βοήθεια το 1999, έπρεπε να μειωθεί δραστικά – από τις 14,8 εκ. οικογένειες το 1998, στις 2,5 εκ. οικογένειες το 1999 (δηλαδή, από 12.300.000 οικογένειες αφαιρέθηκε εντελώς το κρατικό επίδομα, αναγκάζοντας τες να καταλήξουν στο δρόμο)

Ένα δεύτερο σημαντικό «συστατικό» του προγράμματος της κυβέρνησης, ήταν η αναμόρφωση του συστήματος των κρατικών συντάξεων, όπου τα 16,5 εκ. των συνταξιούχων του ιδιωτικού τομέα εισέπρατταν το 48% των συνολικών συντάξεων – ενώ τα 2,8 εκ. των συνταξιούχων του δημοσίου τομέα εισέπρατταν το 52% των συνολικών συντάξεων. Το ύψος των συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων δηλαδή, ήταν σχεδόν εξαπλάσιο, από το αντίστοιχο των ιδιωτικών υπαλλήλων – μία τεραστίου μεγέθους «στρέβλωση» του συνταξιοδοτικού συστήματος της χώρας, ως συνήθως προς όφελος του δημοσίου τομέα.

Ένα τρίτο «μέτρο» ήταν οι αποδέσμευση των μισθών όλων των εργαζομένων από τον ετήσιο τιμάριθμο, με την αιτιολογία ότι «αναθέρμαιναν» τον πληθωρισμό, καθώς επίσης η μαζική απόλυση δημοσίων υπαλλήλων: «Ένα αναγκαίο κακό», σύμφωνα με την τότε κυβέρνηση, «με στόχο τη μείωση των δαπανών – πόσο μάλλον αφού η αυξημένη ανεργία, περιορίζει τις πληθωριστικές πιέσεις».

Περαιτέρω, καμία «παράγραφος» του «ΔΝΤ-προγράμματος σταθερότητας» (Ajuste Fiscal) δεν προέβλεπε περιορισμό των επιδοτήσεων των επιχειρήσεων – αντίθετα, αυξήθηκαν στον ετήσιο προϋπολογισμό του 1999 κατά 15%. Επίσης, μέχρι το 1998 είχαν αυξηθεί οι φορολογικές ελαφρύνσεις των εταιρειών – από 7 δις R$ το 1995 στα 15,3 δις το 1997 (με κύριους αποδέκτες προφανώς τις θυγατρικές των ξένων πολυεθνικών). Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να «διαγράψει» τις επιδοτήσεις και τις φορολογικές ελαφρύνσεις των επιχειρήσεων, αύξησε δυσανάλογα τους φόρους.

Σε γενικές γραμμές τώρα, η συμφωνία της Βραζιλίας με το ΔΝΤ (13.11.1998), η οποία προέβλεπε τη λήψη οικονομικής βοήθειας ύψους 42,6 δις $, είχε ως εξής (Πίνακας ΙΙ):



ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Καταμερισμός δανείου στη Βραζιλία, μέσω του ΔΝΤ



Δανειστής


Ποσόν


Επιτόκιο









ΔΝΤ Stand-by-credit


5,5 δις $


4,25%

ΔΝΤ Supplement Reserve facilities


12,6 δις $


7,25%

Βιομηχανικές χώρες (G7)*


14,5 δις $


9,70%

Παγκόσμια Τράπεζα


5,5 δις $


Κυμαινόμενο

IADB


4,5 δις $


Κυμαινόμενο

Πηγή: M. Heiden Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Διεθνές Libor για εξάμηνες πιστώσεις (τότε 5,2%), συν 4,5 – 4,7% εκατοστιαίες μονάδες

(α) Χρόνος και σκοπός του δανείου: Από τα 18,1 δις $ που παρείχε συνολικά το ΔΝΤ, τα 15,9 δις $ όφειλαν να διατεθούν έως το τέλος του 1999 – τα υπόλοιπα 2,2 δις$ μετά την ολοκλήρωση της τριετούς συμφωνίας. Το μέρος της παγκόσμιας Τράπεζας (μέσω της θυγατρικής της, της Διεθνούς Τράπεζας δηλαδή για την ανοικοδόμηση και ανάπτυξη), καθώς επίσης της IADB, επίσης εντός των επομένων τριών ετών.

Το μέρος του δανείου που ανέλαβε η Παγκόσμια Τράπεζα (5,5 δις $), όφειλε να αποδοθεί για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, για την καλυτέρευση της δημόσιας διοίκησης, καθώς επίσης για την αναμόρφωση του χρηματοπιστωτικού μηχανισμού της Βραζιλίας. Το μέρος του δανείου της IADB (4,5 δις $), όφειλε να καλύψει κοινωνικές ανάγκες, να ενισχύσει τις πιστώσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, καθώς επίσης να συμβάλλει στην κατασκευή νέων έργων υποδομής.

(β) Υποχρεώσεις από το δάνειο: Για να λάβει αυτόν τον υψηλό δανεισμό η Βραζιλία (ουσιαστικά το ποσόν των 42,6 δις $ αντιπροσώπευε λιγότερο από το 8% του τότε ΑΕΠ της – το ποσόν που «εγκρίθηκε» στην Ελλάδα από την ΕΕ-ΔΝΤ είναι πάνω από το 12% του ΑΕΠ), συμφώνησε στη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της – από το 8,1% το 1998, στο 4,7% το 2009.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Με σκοπό την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, ο οποίος είχε τοποθετηθεί από το ΔΝΤ, καθώς επίσης τον περιορισμό των δαπανών του δημοσίου, η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να αυξήσει το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού (έσοδα, αφαιρουμένων των εξόδων, χωρίς τόκους), από το 0,5% του ΑΕΠ το 1998, στα 1,8% του ΑΕΠ το 1999. Περαιτέρω, ανέλαβε την ευθύνη για την επίτευξη μακροοικονομικής σταθερότητας, για αντιπληθωριστική νομισματική πολιτική, για ευρύτερο άνοιγμα των αγορών της στο εξωτερικό (στις αμερικανικές ή ευρωπαϊκές πολυεθνικές), καθώς επίσης για τη διατήρηση των υφισταμένων συναλλαγματικών ισοτιμιών της.

Δηλαδή, η χώρα συμφώνησε να διατηρήσει σταθερή την ισοτιμία του νομίσματος της, σε σχέση με το δολάριο, για 60 ημέρες – από τις 13 Νοεμβρίου 1998, έως τις 13 Ιανουαρίου του 1999. Το γεγονός αυτό επέτρεψε στους ξένους κερδοσκόπους (μεταξύ των οποίων οι G.Soros, W.Rhodes της Citigroup, J.Corzine της Goldman Sachs και D.Komansky της M.Lynch, οι οποίοι συμμετείχαν σε συζήτηση με τον υπουργό οικονομικών της Βραζιλίας ένα έτος πριν, στη Νέα Υόρκη), να αποσύρουν βιαστικά περί τα 20 δις $ από τη Βραζιλία (πηγή: M.Chossudovsky). Ουσιαστικά λοιπόν, τα πρώτα χρήματα που απέδωσε στη Βραζιλία το ΔΝΤ (18,1 δις $), χρησίμευσαν στον απεγκλωβισμό των αμερικανών κερδοσκόπων – ένα «σχέδιο Μάρσαλ» δηλαδή για τους πιστωτές και το διεθνές κεφάλαιο (κάτι μάλλον φυσιολογικό, όταν ο οποιοσδήποτε ξένος οργανισμός αναλαμβάνει το λογιστήριο ενός κράτους).

Φυσικά, η παγίδα ρευστότητας, στην οποία είχε οδηγηθεί ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, δεν «επέτρεψε» τη μείωση των επιτοκίων των τραπεζών της (λόγω της αυξημένης ζήτησης κεφαλαίων, απέναντι σε μειωμένη προσφορά), τα οποία παρέμειναν σε επίπεδα πέριξ του 40% (η επίδραση στην οικοδομική δραστηριότητα είναι προφανής – πόσο μάλλον, αφού τα επιτόκια των καταναλωτικών δανείων κυμαίνονταν μεταξύ 150% και 250%). Βέβαια, κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις, ήταν αδύνατον να ανταγωνισθούν οι βραζιλιάνικες επιχειρήσεις τις ξένες πολυεθνικές οι οποίες, δανειζόμενες με τα επιτόκια των χωρών προέλευσης τους, άλωσαν στην κυριολεξία όλους τους κερδοφόρους κλάδους της βραζιλιάνικης οικονομίας (οι «τοπικές» επιχειρήσεις χρεοκόπησαν η μία μετά την άλλη, υπό το βάρος των επιτοκίων).

Δυστυχώς, όπως πολλοί άλλοι υποστηρικτές του «νεοφιλελεύθερου δόγματος», έτσι και ο τότε υπουργός οικονομικών της Βραζιλίας (P.Malan), ήταν απολύτως πεπεισμένος σε σχέση με τις δυνατότητες μίας «αειφόρου» ανάπτυξης, η οποία θα ήταν το αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής απελευθέρωσης των αγορών. Πίστευε δηλαδή ότι, εάν κατάφερνε να αντικαταστήσει πλήρως τη δημόσια, με την ιδιωτική πρωτοβουλία, επιτρέποντας στις αγορές να αναπτυχθούν αυτόνομα και ελεύθερα, η χώρα του θα μπορούσε να κατακτήσει υψηλά επίπεδα πλούτου – τα οποία, στη συνέχεια, θα αναδιανέμονταν αυτόματα (trickle down effect: “Όταν ο πλούτος φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο «κορεσμού», υπέρ-ικανοποίησης δηλαδή των αναγκών των πλουσίων, τότε η αναδιανομή από τους πλούσιους στους φτωχούς ακολουθεί αυτόματα – ο πλούτος «μοιράζεται»”).

Τέλος, τα αποτελέσματα της πιστής εφαρμογής του «δόγματος» των Adam Smith & David Ricardo για τη Βραζιλία, με τη «βοήθεια» του ΔΝΤ

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Το 2001, λιγότερο από τρία χρόνια μετά την παροχή του δανείου εκ μέρους του ΔΝΤ, στις μεγαλουπόλεις της νοτιοανατολικής πλευράς και του κέντρου της Βραζιλίας, είχε ξεσπάσει ένας απίστευτος «ταξικός» πόλεμος, ένας εμφύλιος πόλεμος δηλαδή τεραστίων διαστάσεων – με 40.000 θύματα συμπλοκών και πολυάριθμους βίαιους θανάτους. Το 90% της βίας, η οποία είχε καταλάβει τη χώρα, ήταν το αποτέλεσμα της εξτρεμιστικής φτώχειας, στην οποία είχε «υποχρεωθεί» ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού – μόλις το 10% καταλογιζόταν στο οργανωμένο, διεθνές έγκλημα.

Στο Sao Paulo, οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες μετακινιόντουσαν μόνο με ελικόπτερα, ενώ οι απλά ευκατάστατοι πολίτες, με αλεξίσφαιρες λιμουζίνες. Ιδιωτικοί αστυνομικοί, με στρατιωτική εκπαίδευση και οπλισμό, καθώς επίσης τείχη ύψους τουλάχιστον τεσσάρων μέτρων, προστάτευαν τις πολυτελείς κατοικίες, ενώ ακόμη και η πρόσκληση επίσκεψης ενός φίλου της ανώτερης εισοδηματικής τάξης της χώρας, ισοδυναμούσε με πολεμική εκστρατεία.

Για να φτάσει δηλαδή κανείς στο σπίτι κάποιου φίλου του, για να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα ή για να εισέλθει σε κάποιον όροφο, ήταν απαραίτητη η γνώση και η χρήση μίας σειράς μυστικών κωδικών, μέσω των οποίων προστατευόταν οι χώροι διαμονής των ευκατάστατων πολιτών. Όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν ειδικά ασφαλισμένες, καλυμμένες με ανθεκτικά μέταλλα και πολλαπλές κλειδαριές, ενώ ακόμη και η μεσαία εισοδηματική τάξη ζούσε σε διαμερίσματα που θύμιζαν χρηματοκιβώτια (πηγή: J.Ziegler).

Το 2002, έτος χρεοκοπίας της Αργεντινής, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις της κυβέρνησης, από τα 173 εκ. των Βραζιλιάνων, τα 22 εκ. ζούσαν σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης (με βάση την αντιπολίτευση 45 εκ., ενώ κατά την εκκλησία 55 εκ. πολίτες – πάνω από το 30% του πληθυσμού!). Εξαθλίωση σήμαινε χρόνιο, «βαρύ» υποσιτισμό, ο οποίος οδηγούσε στην ανικανότητα, στην πλήρη αναπηρία και στο θάνατο. Στη Βραζιλία ίσχυε τότε η παροιμία: «Η πείνα κυριαρχεί στα Βόρεια της χώρας – όχι στο Νότο, επειδή εκεί βρίσκονται τα σκουπίδια των πλουσίων».

Στο κέντρο του Sao Paulo, στα σκαλοπάτια του καθεδρικού ναού, συναντούσε κανείς εκατοντάδες φτωχούς και πεινασμένους οι οποίοι, με το άδειο βλέμμα του χρόνια άνεργου, έψαχναν απεγνωσμένα στα σκουπίδια, βυθίζοντας το κεφάλι και τα χέρια τους στις βρώμικες πλαστικές σακούλες, για να βρουν ένα κομμάτι ξερό ψωμί, σαπισμένα λαχανικά, κόκαλα ή άλλα υπολείμματα τροφών. Η ανώτερη «τάξη» της μεγαλύτερης πόλης της Βραζιλίας έγινε ακόμη πιο πλούσια, με αποτέλεσμα οι τενεκέδες των σκουπιδιών της να είναι γεμάτοι – επιτρέποντας στην πληθώρα των φτωχών να αναζητούν εκεί έναν τρόπο παραμονής τους στη ζωή.

Εκείνη την εποχή, το έτος 2001, το εξωτερικό χρέος της χώρας αντιστοιχούσε στο 52% του ΑΕΠ (στην Ελλάδα σήμερα μάλλον ξεπερνάει το 150% του ΑΕΠ), ενώ οι ληξιπρόθεσμοι τόκοι ήταν της τάξης του 9,5% επί του ΑΕΠ. Τον Αύγουστο του 2001, η κυβέρνηση της Βραζιλίας παρακάλεσε γονατιστή ακόμη μία φορά το ΔΝΤ για τη χορήγηση ενός νέου δανείου. Το αίτημα της έγινε αποδεκτό από το «συνδικάτο του διαβόλου», το οποίο της χορήγησε, για δεύτερη φορά μετά το 1998, 15 δις $ με επιτόκιο 7,5%.

Στη συνέχεια, ο υπουργός οικονομικών της Βραζιλίας εμφανίσθηκε χαρούμενος σε όλα τα ΜΜΕ, ανακοινώνοντας την «επιτυχή» έκβαση των διαπραγματεύσεων με το ΔΝΤ και ζητώντας από τους πολίτες νέες θυσίες – απαραίτητες για να ξεφύγει η χώρα από τη χρεοκοπία. Το ΔΝΤ φυσικά, απαίτησε ακόμη μία φορά μεγάλες περικοπές στις δαπάνες του προϋπολογισμού, στους τομείς της Παιδείας, και της Υγείας – οι φορολογικές ελαφρύνσεις των υψηλών εισοδηματικών τάξεων παρέμειναν ως είχαν.

Στην περίπου οκταετή «θητεία» μίας κυβέρνησης (1994-2002), αποτελούμενης χωρίς καμία αμφιβολία από τα ικανότερα άτομα της προικισμένης με τεράστιο ορυκτό και λοιπό πλούτο χώρας, εκποιήθηκε σχεδόν το σύνολο των κερδοφόρων, δημοσίων επιχειρήσεων της. Μοναδική εξαίρεση η εθνική εταιρεία Petrobras, η οποία παρέμεινε στην ιδιοκτησία του κράτους, χάρη στις τεράστιες «αμυντικές» προσπάθειες των εργαζομένων της. Η πολιτική ηγεσία της χώρας, αιτιολόγησε ως εξής τις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων: «Οι κρατικές εταιρείες μας είναι υγιείς και εξαιρετικά κερδοφόρες. Θα χρησιμοποιήσουμε τα έσοδα από την πώληση τους, για να ελαφρύνουμε τα βάρη του λαού της Βραζιλίας, οδηγώντας τον στην ανάπτυξη».

Το αποτέλεσμα ήταν να πουληθούν πράγματι όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις, σε σχετικά συμφέρουσες τιμές για το κράτος. Όμως, τα δισεκατομμύρια δολάρια που εισπράχθηκαν, χάθηκαν στην κυριολεξία στον αέρα. Όπως υποθέτουν οι ειδικοί, ένα μέρος από αυτά χρησιμοποιήθηκε πράγματι για να καλύψει τα «παραδοσιακά» ελλείμματα του προϋπολογισμού. Ένα άλλο μεγάλο μέρος όμως, κατευθύνθηκε στο εξωτερικό – στους ιδιωτικούς λογαριασμούς υπουργών, δικαστών, στρατιωτικών, υψηλόβαθμων δημοσίων λειτουργών και τραπεζιτών

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Νικητής των εκλογών του 2002 ανακηρύχτηκε το Εργατικό Κόμμα (Lula da Silva) – μία σημαντικότατη πολιτική αλλαγή για τη Βραζιλία. Ο πρώτος χρόνος της νέας κυβέρνησης, η οποία είχε αποδεχθεί αναγκαστικά, πριν από τις εκλογές, τη συμφωνία με το ΔΝΤ (ενώ ζήτησε νέα βοήθεια από το συνδικάτο, ύψους περί τα 30 δις $), ήταν θετικός – γεγονός που οφείλεται αφενός μεν στην τεράστια υποτίμηση του νομίσματος (σήμερα 1$ = 1,75 Real), η οποία λειτούργησε θετικά στις εξαγωγές της, αφετέρου (κυρίως) στην άνοδο των ενεργειακών τιμών (η Βραζιλία παράγει 1,5 εκ. βαρέλια πετρέλαιο ημερησίως), καθώς επίσης των μετάλλων (μόνο τα αποθέματα σιδήρου που διαθέτει, αρκούν για να καλύψουν τις παγκόσμιες ανάγκες των επομένων 500 ετών).

Σήμερα, η «προικισμένη» με τεράστιο φυσικό, ενεργειακό και ορυκτό πλούτο Βραζιλία, φαίνεται να έχει ξεφύγει από τα προβλήματα του παρελθόντος – αν και συνεχίζει να ανήκει στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, «εξασφαλίζοντας» υψηλότερα επιτόκια στους δανειστές της. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται εξωτερικά, εάν επικεντρωθεί κανείς στην «αθρόα» προτίμηση του διεθνούς επενδυτικού κεφαλαίου στο χρηματιστήριο, στα ομόλογα και στις επιχειρήσεις της (οι οποίες πλέον συνεισφέρουν ελάχιστα στα δημόσια έσοδα, ενώ ανήκουν κυρίως στους ξένους «εισβολείς» – αμερικανικές και ευρωπαϊκές πολυεθνικές).

Μόνο το προηγούμενο έτος, εισέρευσαν στη χώρα 47 δις $ ξένα κεφάλαια, εκ των οποίων το 75% τοποθετήθηκε σε μετοχές – παρά το ότι η κυβέρνηση επέβαλλε ειδικό φόρο 1,5% στις συναλλαγές, για να περιορίσει την είσοδο τους (φοβούμενη πως, όταν ενδεχομένως αποχωρήσουν ξανά μαζικά από τη χώρα, θα δημιουργήσουν ένα ακόμη, μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα στην Οικονομία της). Ο δείκτης τιμών του χρηματιστηρίου του Sao Paulo αυξήθηκε το 2009 κατά 82% – γεγονός που σε συνάρτηση με την ανατίμηση του Real απέναντι στο Ευρώ, απογείωσε κυριολεκτικά τις αποδόσεις του κυρίαρχου του σύμπαντος: του διεθνούς κεφαλαίου.

«Πίσω από τις γραμμές» βέβαια, στο «παραπέτασμα» καλύτερα (η επιστροφή του δανείου του ΔΝΤ, καθώς επίσης οι τόκοι, κόστισαν τεράστια ποσά στη χώρα – πόσο μάλλον εάν συμπεριλάβει κανείς την υποτίμηση του νομίσματος και την «άλωση» των επιχειρήσεων), η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Το ποσοστό του πληθυσμού κάτω από το ελάχιστο όριο της φτώχειας, παρά την αύξηση του ΑΕΠ και την ευημερία (των ξένων «κατακτητών»), παραμένει στο 31% (2007) – με το κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της να πλησιάζει μετά βίας τα 9.700 $ (30.500 $ στην Ελλάδα). Για σύγκριση, τα αντίστοιχα μεγέθη της Αργεντινής, η οποία προτίμησε τη χρεοκοπία το 2002, είναι 23,4% και 13.000 $, παρά τον ασύγκριτα μεγαλύτερο «φυσικό» πλούτο της Βραζιλίας.

Ολοκληρώνοντας, κάποιες από τις μεθόδους του ΔΝΤ, όπως τις αναλύσαμε στην περίπτωση της Βραζιλίας, είναι απλούστατες – τις εφαρμόζει άλλωστε εν μέρει η Γερμανία (στον ιδιωτικό τομέα), ενώ θα μπορούσε και η Ελλάδα μόνη της (χωρίς το ΔΝΤ), εάν φυσικά το επιθυμούσε. Για παράδειγμα, εάν 10 δημόσιοι υπάλληλοι αμείβονται με 100 €, οπότε αντιστοιχούν 10 € στον καθένα, απολύουμε τους 5 και μειώνουμε τη συνολική «δαπάνη» στα 50 €, κρατώντας για τον εαυτό μας (το ΔΝΤ ή η Ελλάδα, για τις επιχειρήσεις και τους πιστωτές) τα υπόλοιπα 50 €.

Έτσι λοιπόν, οι πέντε εναπομένοντες δημόσιοι υπάλληλοι, μοιραζόμενοι τα 50 €, παραμένουν με την ίδια αμοιβή, αλλά υποχρεώνονται (και αποδέχονται υπό το φόβο της απόλυσης) διπλές ώρες απασχόλησης. Ταυτόχρονα, από τα 50 € που «εξοικονομούμε», «επιδοτούμε» με τα 20 € τις επιχειρήσεις, ενώ με τα 30 € εξοφλούμε το δημόσιο χρέος μας. Αδιαφορούμε φυσικά για τους πέντε ανέργους, οι οποίοι καταλήγουν άστεγοι, ψάχνοντας τροφή στα σκουπίδια των πλουσιότερων πλέον επιχειρηματιών, οι οποίοι όχι μόνο επιδοτούνται, αλλά και «μιμούνται» τα «ΔΝΤ-πρότυπα» (απολύσεις και αυξημένες ώρες εργασίας, με σταθερή αμοιβή). Παράλληλα, μειώνονται οι πληθωριστικές πιέσεις στο εσωτερικό της χώρας, αφού ο κλιμακούμενος αριθμός των ανέργων «περιορίζει» τη ζήτηση.

ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

Κατά την άποψη μας, καμία χώρα πλέον δεν μπορεί να αντισταθεί μόνη της (εκτός «αλληλέγγυων» διακρατικών ενώσεων, αποδεδειγμένης συνοχής και μεγέθους), στις κλιμακούμενες, συνεχείς επιθέσεις του αχόρταγου, διεθνούς κεφαλαίου – έτσι όπως αυτές «ενορχηστρώνονται», με τη βοήθεια των οικονομικών και λοιπών «εργαλείων μαζικής καταστροφής» που διαθέτει (εταιρείες αξιολόγησης, Hedge funds, ελεγκτικές επιχειρήσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, μυστικές υπηρεσίες, ΔΝΤ, Παγκόσμια τράπεζα, πολυεθνικοί γίγαντες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, CDS, spreads, Wall Street κλπ).

Ενδεχομένως ούτε καν η Ευρωπαϊκή Ένωση, στη σημερινή της «μη συνεκτική» και μη «αλληλέγγυα» μορφή – πόσο μάλλον όταν σχεδόν όλα τα κράτη-μέλη της είναι ουσιαστικά υπερχρεωμένα, ενώ ταυτόχρονα οι Ευρωπαίοι Πολίτες είναι αντιμέτωποι με τον εφιάλτη μίας παγκόσμιας αναδιανομής εισοδημάτων, τεραστίων διαστάσεων.

Όπως φαίνεται λοιπόν, η μοναδική δυνατότητα «επιβίωσης» των κρατών που δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως υπερδυνάμεις, στις συνθήκες της σημερινής παγκοσμιοποίησης, είναι η ειρηνική «συμβίωση» τους – στα πλαίσια διακρατικών ενώσεων ανεξάρτητων μεταξύ τους χωρών, οι οποίες βέβαια στοχεύουν στη μεσοπρόθεσμη, πολιτική ολοκλήρωση τους.

Όμως, η απαιτούμενη «ειρηνική συμβίωση», πόσο μάλλον η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, όσο υπάρχουν κράτη που επιδιώκουν έναν ηγεμονικό ρόλο, «εμβολίζοντας» κρυφά τα θεμέλια του «κοινού οικοδομήματος» – με τη βοήθεια ακόμη και του σκόπιμου «διασυρμού», όλων όσων δεν υποτάσσονται στις κυριαρχικές τους «βλέψεις». Επίσης όχι, όσο κάποια άλλα κράτη, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία κλπ, δεν σέβονται τις υποχρεώσεις που, καλώς ή κακώς, έχουν αναλάβει, θέτοντας σε κίνδυνο το κοινό νόμισμα.

Από την άλλη πλευρά, δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς να πληρώνουν οι Πολίτες τυχόν αδικαιολόγητα σφάλματα των ηγετών τους – πόσο μάλλον των δημόσιων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων τους. Για παράδειγμα, είναι κατά την άποψη μας άδικο να υποχρεώνονται οι Ιρλανδοί να πληρώσουν τα λάθη των τραπεζών τους, αναλαμβάνοντας επισφάλειες της τάξης των 80 δις €. Το ίδιο ισχύει για τους Ισλανδούς, όπως και για τους Γερμανούς, οι οποίοι «ανέλαβαν» εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρέη – κυρίως μερικών τραπεζών των επί μέρους ομοσπονδιακών κρατιδίων, οι οποίες διοικούνταν «ασύδοτα» από δημόσιους «λειτουργούς» (ενδεχομένως, ο διασυρμός της Ελλάδας χρησιμοποιείται για αποπροσανατολισμό των Γερμανών Πολιτών, από τις «ατασθαλίες» των δικών τους πολιτικών).

Στο παράδειγμα της Ελλάδας, η οποία οδηγήθηκε από τους «πολιτικούς» της (δημόσιες υπηρεσίες, δήμοι, νομαρχίες κλπ), σε άριστη συνεργασία με «γηγενείς» και ξένους «διαφθορείς», στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, δεν μπορεί επίσης να αναμένει κανείς την επιβάρυνση των Πολιτών της, μέσω της υπερφορολόγησης τους – πόσο μάλλον μέσω της «δήμευσης» ουσιαστικά της ιδιωτικής τους περιουσίας, «μακράν» από τους βασικούς κανόνες της Ελεύθερης Αγοράς (ο όρος «δήμευση» χρησιμοποιείται εδώ, επειδή μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηρισθεί η φορολόγηση εκείνης της ακίνητης περιουσίας, η οποία δεν παρέχει έσοδα, καθώς επίσης η επιβάρυνση με τεκμήρια διαβίωσης, με εισφορές ή όποια άλλη ανάλογη).

Περαιτέρω, εάν οι Ευρωπαίοι δεν επιθυμούν τη διαμονή τους σε «οχυρά» που να μοιάζουν με χρηματοκιβώτια (οι πλούσιοι πολίτες – οι πλεονασματικές χώρες), ή την αναζήτηση τροφής στα σκουπίδια (οι φτωχοί – οι ελλειμματικές χώρες), επιτρέποντας στο διεθνές κεφάλαιο και στους «συνοδοιπόρους» του να αλώσουν τα κράτη τους, οφείλουν να αντισταθούν ενεργητικά – δείχνοντας αλληλεγγύη, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που τους αναλογούν, αντιδρώντας στις «ειρηνικές διεισδύσεις», μηδενίζοντας τη διαπλοκή/διαφθορά, παράγοντας πλούτο και αλληλοβοηθούμενοι, έτσι ώστε να ξεπεράσουν σταδιακά, αλλά όλοι μαζί, τα προβλήματα.

Οι εμπειρίες της Βραζιλίας από το ΔΝΤ, τις οποίες περιληπτικά αναφέραμε, έχουν σκοπό να αναδείξουν το είδος της «βοήθειας» που προσφέρεται από τον «κατά συρροή δολοφόνο», όπως συχνά αποκαλείται ο «οργανισμός». Επίσης, τα αποτελέσματα της «βοήθειας» για τον «άμαχο πληθυσμό» – έτσι ώστε να γίνουν περισσότερο κατανοητές οι «ιδιαιτερότητες» της.

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, θεωρούμε ότι όλοι οι Πολίτες της οφείλουν να ενεργήσουν με έναν τέτοιο τρόπο, ο οποίος δεν θα απαιτεί εξωτερική βοήθεια από κανέναν – ούτε από το ΔΝΤ, ούτε από την ηγεμονική δύναμη της Ευρωζώνης, η οποία αποδυνάμωσε σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, «υπηρετώντας» σταθερά και απαρέγκλιτα την, ουσιαστικά ανάλογη του ΔΝΤ, στρατηγική τής «ειρηνικής διείσδυσης».

Η χώρα μας, ευρισκόμενη σε μία πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, πολύ πιο επικίνδυνη από αυτήν που αντιμετώπισε η Βραζιλία, έχει ένα μοναδικό ίσως «όπλο» το οποίο, αφενός μεν την οδήγησε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αφετέρου δε μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα στη διάσωση της: τη συμμετοχή της στο χώρο του Ευρώ (η Βραζιλία, εκτός της ζώνης του Ευρώ, χρεοκόπησε με δημόσιο χρέος κάτω από το 50% του ΑΕΠ της – ποσοστό ελάχιστο, σε σύγκριση με το 120% του δικού μας χρέους επί του ΑΕΠ).

Έτσι λοιπόν, μόνο η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, σε συνάρτηση με τη λήψη ουσιαστικών μέτρων εξυγίανσης της Οικονομίας της, χωρίς εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες εκ μέρους των Πολιτών της, αλλά και χωρίς καταστροφικούς φόρους που θα οδηγούσαν σε μία ύφεση διαρκείας, μπορεί να της εξασφαλίσει ένα υποφερτό μέλλον – χωρίς να αναγκασθεί να υποδουλωθεί στη Γερμανία ή να αλωθεί από το διεθνές κεφάλαιο, να εκποιήσει τη δημόσια περιουσία της ή να εγκλωβισθεί για πολλές δεκαετίες στα «δίχτυα της αράχνης» (ΔΝΤ).

Ενδεχομένως η έκδοση εθνικών ομολόγων που από καιρό συζητείται, ομόλογα που, «ενεχυριαζόμενα» από τους αγοραστές τους για τη λήψη δανείων από τις ελληνικές τράπεζες, με στόχο φυσικά τις παραγωγικές επενδύσεις, θα μπορούσαν να πολλαπλασιάσουν το «κυκλοφορούν κεφάλαιο» (για τους ιδιώτες θα σήμαιναν υψηλότερες των επιτοκίων αποδόσεις, οι οποίες θα παρέμεναν εντός της χώρας -, αυξάνοντας τα εισοδήματα και εξ αυτών την κατανάλωση), είναι μία από τις λύσεις που έχει η Ελλάδα στη διάθεση της.

Η επαναφορά του «θέματος» της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, σε μία νέα σύνοδο κορυφής της Κομισιόν (με στόχο την εξασφάλιση της στήριξης της ΕΕ και όχι μόνο του ΕΕ2, της Γερμανίας και της Γαλλίας δηλαδή – φυσικά χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ), θα ήταν επίσης μία ενέργεια – όπως ίσως η «επαναδιαπραγμάτευση» των ληξιπρόθεσμων δανείων και τόκων, έτσι ώστε να αντικατασταθούν με ομόλογα που θα λήγουν αργότερα.

Οι υπόλοιπες δυνατότητες της χώρας μας είναι ακόμη υπαρκτές, χωρίς όμως να επιτρέπεται το παραμικρό λάθος και η ελάχιστη καθυστέρηση εκ μέρους τόσο της κυβέρνησης, όσο και του συνόλου των πολιτών της – ειδικά των συνδικαλιστικών οργανώσεων της.

Στόχος όλων των Ελλήνων οφείλει να είναι η παραγωγή πλούτου, χωρίς την οποία είναι πλέον αδύνατον να αντιστραφεί η «τάση». Στόχος της κυβέρνησης πρέπει να είναι η παραμονή μας στην Ευρωζώνη, ο επιμερισμός «υλικών» ευθυνών σε εκείνους τους «πολιτικούς» και λοιπούς δημόσιους «λειτουργούς» που μας οδήγησαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, καθώς επίσης η αποφυγή του ΔΝΤ «πάση θυσία» – το αντίθετο θα της (μας) καταλογιζόταν σαν μία τεραστίου μεγέθους εγκληματική ενέργεια εις βάρος της Ελλάδας.

Βασίλης Βιλιάρδος

ΔΙΑΤΑΓΗ ΥΠΕΝΩΜΑΤΑΡΧΟΥ - ΛΑΓΟΥΔΑΚΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 1883

Προς άπασας τα Αρχάς του Κράτους, Νομάρχας και Δημάρχους της υπ’ εμέ Αστυνομικής περιφερείας της πόλεως Δημητσάνας.

Άρθρον 1ον . Παρακαλούντες άπαντες και πάσαι όπως μαθαύριον Πέμπτην 6ην Δεκεμβρίου ε,ε, κατά την πανυγηρικήν εορτήν του Αγίου Νικολάου και επί τη εσχάτη ευκαιρία της συγκεντρώσεως των ξένων, οι κάτοικοι της δικαιοδοσίας μου εκτελώσι γενικήν καθαριότητα των δρόμων της εγχωρίου ταύτης Κωμοπόλεως.

Άρθρον 2ον. Να ενώσωσι δια στερών αλύσεων τους κύνας και τους σκύλους και άπαντα τα κοκοποιά στοιχεία τα τυχόν δυνάμενα να προσβάλουσι την εγχώριον αιδώ.

Άρθρον 3ον. Να θέσωσι φίμωτρα ανά τα στόματα των φωνασκούντων εμψύχων ζώων και κτηνών διαφόρων καταγωγών γένους και φύσεως ή και ανθρωπογυναίων ακαταλλήλου συμπεριφοράς εις ξένους, κατά την υπερτελουμένην ενθάδε πανύγηριν.

Άρθρον 4ον. Να εμποδισθούν βία το γκάρισμα των όνων και μουλαριών, το χλιμίντρισμα των ίππων και των γαλών δηλαδή των κατσουλιών.

Άρθρον 5ον. Θα τους πεθάνω δι άρθρων. Τι νομίζουν πως είναι οι αυγοπώλαι, φαρμακοπώλαι, καπνοπώλαι, οινοπώλαι, σιδηροπώλαι, λαχανοπώλαι, εστιάτορες οπωροπώλαι μη εξαιρουμένων και των γνωστών εν γένει εμπορευομένων. Να τηρήσουν άκραν κάθαρσιν, καλήν ζύγισιν αρίστην ποιότητα και να σκευάσουν δικαιοστάσιον των ζυγαριών των, των σταθμών και μέτρων, προς τα συμφέροντα της υπηρεσίας. Οι παραβάται του διατάγματος τούτου τιμωρηθήσονται κατά το άρθρον 72 της Αστυνομικής ταύτης διατάξεως και του άρθρου 272 του Ποινικού Νόμου, περί βλάβης των ηθών και τιμής.

Άρθρον 6ον. Απαγορεύεται το πλύσιμον εν τη θαλάσση άνευ αδείας (Η Δημητσάνα ως γνωστόν απέχει εκατοντάδας χιλιόμετρα από την θάλασσαν). Επίσης η είσοδος αμφοτέρων των γενών και ουδετέρων εις θερμούς λουτήρας καθόλην την διάρκειαν της εορτής. Ωσαύτως η διανυκτέρευσις και μετάβασις προς ρεμβασμόν εις τους πρόποδας της θαλάσσης, και παρά τας θάλασσας αμφοτέρων των γενών προς αποφυγήν εκουσίου απαγωγής μεταξύ των.

Άρθρον 7ον. Όσοι παρ’ εμού οφθώσι και των οργάνων μου εργολαβούντες άρρενες μετά θηλέων, θέλουσι ραβδισθεί ανελλειπώς εν τω κρατητηρίω.

Άρθρον 8ον. Απαγορεύεται η διέλευσις ανθρώπων επί κτηνών προς αποφυγήν καταπατήσεως ποδών ως και από ρυτήρος ελαύνοντος πόδας των κτηνών και ως λόγου χάριν είδον άρρενα τινά σπεύδοντα, ψιτ, ψιτ, ψιτ όπισθεν θηλέου τινός ούτινος οι πόδες ηστόλισαν και κατεπάτησαν την αισθήτα του ποδός ταύτης και ας είναι άλλην ημέραν θα εξετάσω δια το σπουδαίον τούτον ζήτημα, Και δια να είμεθα εντάξει, οι παραβάται θα διώκονται βάσει του άρθρου 1072 του Ποινικού Νόμου.

Άρθρον 9ον. Το κλείσιμον των καταστημάτων κηρίων και ευχών την δύσιν του ηλίου, των οινοπωλείων την 11ην της νυκτός των δε θεαμάτων την 12ην μεταμεσονυκτίου, πλην του Δημοσίου θεάματος της Καραγκιοζαρίας, την πρωΐαν, περί το λυκαυγές τουτέστιν άμα τη εμφανίσει του ηλίου εις την Γην των αβδηριτών κοινοτήτων. Και αυτό διότι θα παρίσταται ο υποφαινόμενος εν μεγάλη στολή και παρασημοφορία.

Άρθρον 10ον. Απαγορεύονται σεισμικαί δονήσεις προς αποφυγίν καταπλήξεως του λαού και χάριν της τηρήσεως αναψυχής.

Άρθρον 11ον. Απαγορεύεται ενώπιον ξέων η μαγκουροφορία, ο πυροβολισμός δια διμούτσινης, το απότομο βήξιμον, η εκκαθάρισι επιτρεπομένου τούτου εν απομακρυσμένη συνοικία και περί λύχνων αφάς, όπως λέγανε οι Παπούδες μας.

Άρθρον 12ον. Απαγορεύεται το συνομιλείν εντός του λουτήρος με άτομα εις άλλους λουτήρας, ως και το τάραγμα του ύδατος δι αερίων (αφεδρωνοκρουσιών).

Άρθρον 13ον. Απαγορεύεται κατά το ουρείν το παίξιμο του κρέατος.

Άρθρον τελευταίον. Περί μεσημβρίαν ψαλήσεται μεγάλη παράκλησις, προς απομάκρυνσιν πάσης ασθενείας ζών, ανθρώπων, γυναικών, περονοσπόρων ποδάγρας κ.λ.π. Η εκτέλεσις της παρούσης ανατίθεται εις τα υπ’ εμέ όργανα.

Εν Δημητσάνι τη 3 Δεκεμβρίου 1883

Ο Αστυνομικός Διοικητής

ΕΜΜ. ΛΑΓΟΥΔΑΚΗΣ

ΚΕΡΑΤΟΛΟΓΙΑ

Κερατολογία
του Γεωργίου Σουρή





Απ΄ τότε που ο Καλλιγάς επιάσθη με τα γίδια,

εξευγενίσθη στη Βουλή κι η φρασεολογία·

των κατσικιών τα κέρατα γινήκανε παιχνίδια,

και πήρε τον κατήφορο η κερατολογία.

Κι ακούς σπουδαίους ρήτορας στου λόγου των τη φούρια

να λεν και για τα κέρατα καμπόσα καλαμπούρια.



Τι πρόοδος αληθινή να βλέπεις εις το βήμα

ανθρώπους που εγήρασαν να κυβερνούν τον τόπο,

της ευγενούς σεμνότητος να λησμονούν το σχήμα,

και με τον πιο τραμπούκικο να ρητορεύουν τρόπο.

Καμμιά βουλή, μα το θεό, δεν έχει τέτοια χάρη,

οι ρήτορές της να μιλούν σαν μάγκες στο παζάρι.



Αφού του έθνους οι σοφοί και ευγενείς πατέρες

όλα τα λόγια ξόδεψαν του δρόμου τα χυδαία,

κάτι καινούριο γύρευαν στις ύστερες ημέρες,

κι ήτον ανάγκη να βρεθεί και μία ύβρις νέα.

Βαρέθηκαν να βρίζονται αισχροί και μασκαράδες,

έπρεπε τώρα να βρισθούν και λίγο κερατάδες.



Μέσα στα τόσα στέφανα της κλεφτουριάς εκείνης,

μέσα σε τόσα τρόπαια, θριάμβων πυραμίδας,

δεν λείπει άλλο προς τιμήν της νέας Ρωμηοσύνης,

παρά στεφάνι της βουλής με κέρατα της γίδας.

Να παύσουν πια οι ρήτορες με χέρια να κτυπιούνται,

και σαν θυμώνουν κάποτε μ΄ αυτά να κουτουλιούνται.



Καλύτερα με κέρατα απάνω στο κεφάλι,

παρά να κατακλέβουνε του έθνους τα Ταμεία·

αυτό τουλάχιστον, θαρρώ, το κράτος δεν προσβάλλει,

και ούτε μες στις τσέπες μας δεν φέρνει τρικυμία.

Και έπειτα το κέρατο για το συρμό αξίζει,

κι απ΄ όλα τα παράσημα βαρύτερα ζυγίζει.



Ας βασιλεύει στη βουλή το έγκλημα κι η φρίκη,

ό,τι χυδαίον ας μασούν των βουλευτών οι γλώσσες,

ας μην ακούμε τίποτα παρά κερατιλίκι,

βρισιές, γρονθοκοπήματα και μπαστουνιές καμπόσες.

Του Ρολογιού κρασοπουλιό και η Βουλή ας γίνει,

κανένα βήμα ιερό στο έθνος να μη μείνει.-

Webster Tarpley : Αυτό το οποίο απειλεί τους Έλληνες είναι η άγνοια και όχι το χρέος

O Webster Tarpley δεν χρειάζεται συστάσεις, αλλά για όσους δεν γνωρίζουν, είναι συγγραφέας, ερευνητής και πτυχιούχος Ιστορικός και Οικονομολόγος, Αναλύει με εξαιρετικό, εκτενή και κατανοητό τρόπο, τα εγκλήματα της νεοταξίτικης ολιγαρχίας, αφ’ενός μέσα από το δόγμα του υπερπληθυσμού και το ψευτο-οικολογικό εφεύρημα, που θέλει την καταστροφή των βιομηχανιών αλλά και την πληθυσμιακή μείωση (εξόντωση) για την «προστασία» του δήθεν υπερθερμαινόμενου πλανήτη, αφ’ετέρου με τη δαμόκλειο σπάθη που λέγεται ΔΝΤ η οποία αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κράτη στον πλανήτη, και την εθνική τους κυριαρχία:

« Αυτό, το οποίο σήμερα απειλεί τους Έλληνες με απόλυτη καταστροφή, δεν είναι το χρέος. Αυτό, το οποίο τους απειλεί, είναι η άγνοια. Οι Έλληνες αγνοούν τα πλέον βασικά πράγματα της οικονομίας και σ' αυτήν την άγνοια στηρίζονται τόσο οι ξένοι, που τους λεηλατούν, όσο και οι.....

...δικοί τους "Εφιάλτες", που τους προδίδουν.
Το ΔΝΤ του Εβραίου Στρος Καν θα "υποθηκεύσει" ολόκληρη τη χώρα, μετατρέποντας τα άχρηστα ομόλογα των τοκογλύφων σε υπερπολύτιμα ενυπόθηκα δάνεια. Αυτός θα απειλήσει την εθνική ακεραιότητα της πατρίδας μας. Γιατί; Γιατί το ΔΝΤ είναι ένας "μετατροπέας" χρημάτων και υποχρεώσεων. Το ΔΝΤ μετατρέπει τα χρέη του κράτους απέναντι σε ιδιώτες —και μάλιστα απατεώνες— σε χρέη του κράτους απέναντι σε άλλα κράτη και διεθνείς οργανισμούς.

Το ΔΝΤ μετατρέπει τα ακίνδυνα χρέη του ελληνικού κράτους απέναντι σε ιδιώτες σε επικίνδυνα χρέη απέναντι σε κράτη και λαούς.Βάζουν την Ελλάδα να "δανείζεται" από τους λαούς, για να ξεπληρώνει τους τοκογλύφους. Όταν θα τους ξεπληρώσει πλήρως, θα έχει μπροστά της ακόμα μεγαλύτερο χρέος, το οποίο όμως —δυστυχώς γι' αυτήν— θα είναι πραγματικό χρέος απέναντι σε λαούς. Θα είναι πραγματικό χρέος με υποθήκες και όχι "αέρας" των "τζογαδόρων".

Το "μοιραίο" της χρεοκοπίας δεν θα το αποφύγει, εφόσον εξακολουθεί να δανείζεται, χωρίς να παράγει, αλλά οι συνέπειες θα είναι πολύ χειρότερες, εφόσον απέναντί της θα στέκονται κράτη και λαοί και όχι τα λαμόγια της τοκογλυφίας.

Οι τοκογλύφοι θα έχουν πάρει ήδη τα χρήματά τους και θα τα ξεκοκαλίζουν στα διάφορα σημεία του Πλανήτη.
Μια "κανονιά" της Ελλάδας θα παρασύρει στην ολοκληρωτική πτώση ολόκληρη την εβραϊκή συμμορία, που νόμισε ότι με χρωματιστές "δολαριοπορδές" μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο. Μια "τόγκα" —σύμφωνα με την αργκό της οικονομικής πιάτσας— της Ελλάδας θα τους κάνει να δακρύσουν μέχρι θανάτου.
Η Ελλάδα, με μια στάση πληρωμών, αυτήν τη ζημιά αυτή μπορεί να την κάνει τεράστια. Τόσο τεράστια, που να τις πάρει όλες με τη σειρά σαν ντόμινο.

Γιατί μπορεί να υπάρξει αυτό το ντόμινο; Γιατί η Ελλάδα με τη στάση της μπορεί να δώσει απτές αποδείξεις στους πελάτες τους ότι τους εξαπάτησαν. Υπάρχει απάτη, όταν η ίδια εταιρεία, που έβαζε τους πελάτες της να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα, ήταν η ίδια που επένδυε σε CDS σε πιθανή χρεοκοπία της Ελλάδας. Υπάρχει απάτη, όταν βάζεις τους πελάτες σου να αγοράσουν με "χρυσάφι" αυτό, το οποίο στη συνέχεια εσύ ο ίδιος αποκαλείς "σκουπίδι" και "τζογάρεις" εις βάρος του.

Για όσο διάστημα οι κερδοσκόποι έπειθαν τους πελάτες τους ότι έχουν τον τρόπο —μέσω ΔΝΤ— να πάρουν τα χρήματά τους από την Ελλάδα, δεν κινδύνευαν με αγωγές και μηνύσεις. Ήταν συνένοχοι μεταξύ τους και όλοι μαζί προσέβλεπαν στην ίδια "λεία". Αν η Ελλάδα αρνηθεί να τους δώσει αυτά τα κέρδη, θα διχάσει αυτήν τη συμμορία. Όλοι αυτοί οι τοκογλύφοι πελάτες τους θα στραφούν εναντίον των τοκογλυφικών εταιρειών για αποζημιώσεις»
http://www.ramnousia.com/

Ύφεση 5% και 100.000 άνεργοι τον μήνα προβλέπει η Ε.Ε.

Προβλέψεις-σοκ της Κομισιόν για την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας καθώς αναμένεται έκρηξη της ανεργίας και ιλιγγιώδη επιδείνωση της ύφεσης για το 2010. Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις της Κομισιόν στην ανεργία αναμένεται ....
να βρεθούν 1 εκατομμύριο πολίτες στο τέλος του χρόνου. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, που ανακοίνωσε χθες η Ελληνική Στατιστική Αρχή, τον Αύγουστο οι εγγεγραμμένοι άνεργοι έφτασαν τους 613.108 άτομα, με τους κοινοτικούς αξιωματούχους να εκτιμούν ότι κάθε μήνα και μέχρι τα τέλη του χρόνου θα μείνουν εκτός αγοράς εργασίας 100.000 εργαζόμενοι, φτάνοντας το 1.000.000 άτομα.

Την ίδια στιγμή, η ύφεση για το 2010 εκτιμάται ότι θα φτάσει το 5%, όταν το χειρότερο σενάριο του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης έκανε λόγο για ύφεση που δεν θα ξεπερνά το 4%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα λείψουν από την αγορά πάνω από 10 δις ευρώ, βυθίζοντας ακόμη περισσότερο στην ύφεση την ελληνική οικονομία. Η Eurostat αναμένεται να ανακοινώσει την Δευτέρα την αναθεώρηση του ελληνικού ελείμματος, το οποίο σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες θα διαμορφωθεί στο 15,5% για το 2009 και στο 9,5% το 2010, φέρνοντας σε πολύ δύσκολη θέση την ελληνική κυβέρνηση, η οποία πλέον θα αναγκαστεί να πάρει νέα επώδυνα μέτρα, είτε επιβάλλοντας νέους φόρους είτε «ψαλιδίζοντας» ακόμη περισσότερο μισθούς και επιδόματα σε δημόσιους υπαλλήλους.

real

Ο λόγος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα .

Εφημερίς "Ο Αιών", 13 Νοεμβρίου 1838

Παιδιά μου! Εις τον τόπον τούτον, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιόν καιρόν άντρες σοφοί και άντρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ, και ούτε να φθάσω τα ίχνη των....

Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, στη μεγάλη δόξα των προπατόρων μας κι έρχομαι να σας είπω όσα στον καιρό του αγώνα μας και πριν απ' αυτόν κι ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος παρατήρησα κι απ' αυτά να κάμωμεν συμπερασμούς και για την μέλλουσαν ευτυχία σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα.
Και διά τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, διά ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι σας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήτον σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθηκαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των... Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τις πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθεν εις τον κόσμον ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα... Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους και έτσι έλαβαν καιρόν πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι, και τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν και οι Μουσουλμάνοι, και έκαμαν ότι μπορούσαν, διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του... Έκοψαν γλώσσες σε πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν... Τον ένα έκοβαν, ο άλλος τον σταυρό του έκανε.

Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διώρισε έναν βιτσερέ (αντιβασιλέα), έναν Πατριάρχη και του έδωσε την εξουσία της Εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός Κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο Σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι Κοτζαμπάσηδες εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξις, οι έμποροι, και οι προκομμένοι, το καλλίτερο μέρος των πολιτών, μη υποφέροντες τον ζυγό έφευγαν κι οι γραμματισμένοι επήραν τα βιβλία και φύγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, κι έτσι έμεινε ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε καθ' ημέρα χειρότερα... διότι αν βρισκόταν μεταξύ του λαού κανείς με λίγη άνθηση τον λάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορον της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μη υποφέροντες την τυραννίαν των Τούρκων και βλέποντες τις δόξες και τις ηδονές οπού απελάμβανον αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Και τοιουτοτρόπως κάθε μέρα ο λαός ελίγνευε και επτώχυνε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετέφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία. Και σαν τους πρέπει να χρεωστούμεν ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανεν τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και οι άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμεν και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε... Όθεν μας ήρθε στο νου να τους μιμηθούμε και να γίνομε ευτυχέστεροι και έτσι έγινε και επροόδευσεν η εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι ήμεθα, ούτε πως δεν έχομεν άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε, "πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιτοκάραβα βατσέλα", αλλά, ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας... και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι συμφωνήσαμεν σ' αυτό το σκοπό και κάναμεν την επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοιαν και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι... Ο ένας πήγαινε στον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα στο στρατόπεδο και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμεν και εις την Κωνσταντινούπολη...

Τόσο τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουαν Έλληνα και φεύγαν χίλια μίλια μακριά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός κι ένα καράβι μια αρμάδα. Αλλά δεν εβάσταξε. Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους μα τι να κάνουμε; Είχαμε κι αυτουνών την ανάγκη.

Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Κι όταν έλεγες του Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους, ή να πάει στον πόλεμο, τούτος πρόβαλλε το Γιάννη. Και με αυτό τον τρόπο κανείς δεν ήθελε να συντράμει, μήτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε έναν αρχηγό και μίαν κεφαλή. Αλλά μας έμπαινε Πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έρριχνε, και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο κι ο άλλος το άλλο. Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά τη γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν κτίζεται, ούτε τελειώνει. Ο ένας λέει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει στο ανατολικό μέρος, ο άλλος στο αντικρυνό κι ο άλλος στο βοριά, σαν να ήταν το σπίτι στον αραμπά και να γυρίζει καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτον τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι αρχιτέκτονας, οπού να προστάζει πώς θα γίνει. Παρομοίως κι εμείς χρειαζόμαστε έναν αρχηγό κι έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει κι οι άλλοι να υπακούνε και ν' ακολουθάνε. Αλλά επειδή είμαστε σε τέτοια κατάσταση, εξαιτίας της διχόνοιάς μας, έπεσε η Τουρκιά πάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο Βασιλεύς, τα πράματα ησυχάζουν και το εμπόριο κι η γεωργία κι οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα η παιδεία. Αυτή η μάθηση θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά για να αυξήσουμε, χρειάζεται κι η στερέωση της πολιτείας μας, που γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του θρόνου. Ο Βασιλεύς είναι νέος, και συμμορφώνεται με τον τόπο μας. Δεν είναι προσωρινός αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική, και θα περάσει στα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν και σεις και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως κι ύστερα υπέρ Πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάνε μία θρησκεία. Να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε στους καφενέδες και στα μπιλιάρδα. Να δοθήτε εις τας σπουδάς σας και καλλίτερα να κοπιάσετε ολίγον, δυο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι στο επίλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσερις-πέντε χρόνους τη νεότητά σας και να μείνετε αγράμματοι, να σκλαβωθείτε εις τα γεράματά σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντοτέρων και κατά την παροιμία "μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε".

Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γενεί σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, μα να κοιτάζει το καλό της κοινότητας, γιατί μέσα στο καλό αυτό βρίσκεται και το δικό σας.

Εγώ παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξαιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και διά τούτο σας ζητώ συγχώρεση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, διά να ωφεληθήτε από τα περασμένα κι από τα κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποία να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε και οι μέρες της γενιάς που σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν σε λίγο περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέρα των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθεί η νύκτα και η αυριανή ημέρα.

Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο όπου ημείς ελευθερώσαμε και διά να γίνει τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της Πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία. Τελειώνω τον λόγον μου.

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΨΗΦΟΥ

Μαρτύριο αυτή η πρώτη κυριακή των εκλογών. Έχασα την Ψήφο μου! Που πήγε; Που στο καλό την έχω βάλει; Άνοιξα τα συρτάρια του κομο΄δίνου μου, κοίταξα ανάμεσα στα χιλιάδες χαρτιά του γραφείου μου, άσχετο αλλά πρέπει να τα πάω για ανακύκλωση, έψαξα ανάμεσα στα 2000 βινύλια (τρέμε Πολυχρονίου)και στα εκατοντάδες CD,έφερα τις βιβλιοθήκες πάνω κάτω (τύφλα να έχει αυτή της Αλεξάνδρειας). Τίποτα. Πουθενά. Άφαντη. Λες να με εγκατέλειψε; Λες να την έκανε με ελαφρά; Η καρδιά μου πάγωσε. Γιατί να το κάνει αυτό; Της είχα υποσχεθεί ότι θα την δώσω σε ένα καλό σπίτι, όπου θα την φροντίζουν, θα την προσέχουν και πάνω από όλα θα την ακούν. Άλλωστε αυτά είναι και τα ζητούμενά της σε αυτή τη ζωή: Να την σέβονται και να της κάνουν τα χατήρια.
Έριξα μια ματιά στα ντουλάπια της κουζίνας. Μήπως, λέω εγώ τώρα, την έπιασε λυγούρα και ξεχάστηκε τρώγοντας. Το απέραντο άσπρο κενό τύφλωσε τα μάτια μου. Κάτι σαν τα λευκά κελιά! Τι να φάει εδώ μέσα; Αν κάνει ντου ποντικός ή θα πάθει υστερία ή βαριά κατάθλιψη. Εκτός αν το σοκ του πέσει βαρύ και φύγει τρέχοντας σαν άλλος Κεντέρης με τάσεις αυτοκτονίας.
Ψυχραιμία Ρένα, είπα στον εαυτό μου, έχεις χρόνο ως τις 7 το απόγευμα, σκέψου όλα τα πιθανά σενάρια, ή έφυγε ή κρύφτηκε. ΨΑΞΕ. ΣΚΕΨΟΥ.
Άρχισα σαν τον Γιωργάκη τον μαραθώνειο του ψαξίματος. Όχι στα 10,000 μέτρα αλλά στα 78 τετραγωνικά του σπιτιού.
Μάταιος κόπος. Η Ψήφος άφαντη. Έψαξα παντού, απο το κρεβατάκι της σκυλίτσας μου ως το καλαθάκι για τα χαρτιά της τουαλέτας. Έκανα το σπίτι....ΕΛΛΑΔΑ....αλλά δεν την βρήκα πουθενά. Μέσα στην απόγνωσή μου πήγα σε όλα τα κανάλια και έδωσα ανακοίνωση. Σκέφτηκα πως αν την απειλήσω ίσως φοβηθεί και γυρίσει. Οι ώρες είχαν περάσει όταν γύρισα στο σπίτι. Κάθισα στον καναπέ και άνοιξα την τηλεόραση. Έπρεπε να σκεφτώ τι θα πω στους υποψήφιους γονείς της μικ΄ρής μου Ψήφου. Τελικά άνοιξα τον η/υ και έκανα την υπερσύνδεση με την έπαυλη στη Συντάγματος.Ήταν όλοι εκεί! ΚΑΙ ΟΙ 300! Ξεχώρισα κάποιους από αυτούς. Ο Παπανδρέου έψαχνε για κάτι λεφτά που του είχαν κλέψει, ο Παπακωνσταντίνου έβαζε σε σακιά χιλιάδες φακέλους με την ένδειξη ΠΕΡΑΙΩΣΗ πάνω τους, ο Πάγκαλος με έναν τηλεβόα καλούσε τους υπόλοιπους να φάνε μαζί, η Ντόρα με τα σουβλερά δοντάκια της σε μια γωνιά έτριβε τα χέρια της, ο Καρατζαφέρης με τον Άδωνη είχαν στριμώξει σε μια γονιά τον υποψήφιο γονιό από την Ξάνθη και τον τουλούμιαζαν στο ξύλο, ο Σαμαράς και ο Πεταλωτής έκαναν γαργάρες,η Παπαρήγα με την Κανέλλη ήταν βυθισμένες σε έναν ωκεανό επιχειρηματολογίας (σε άπταιστα ελληνικά) με τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα προσπαθώντας να πείσουν ο ένας τον άλλο για την καταλληλότητα του ως γονιός της Ψήφου μου. Όλοι ήταν εκεί. Και ξαφνικά την είδα. Η μικρή μου Ψήφος ήταν κρυμένη πίσω από τις μισάνοιχτες πόρτες της έπαυλης, αλλά δεν ήταν μόνη, ήταν πολλές!
Γύρω στις 1,500,000 Ψήφοι από όσο μπόρεσα να δω. Κοίτα πράγματά, σκέφτηκα, τόσες πολλές δεν θέλουν να φύγουν από τη βάση τους....Μου έκανε νόημα και την πήρα τηλέφωνο. Η συγκίνηση απερίγραπτη, το δάκρυ κορόμηλο, η ευτυχία ανείπωτη. Ανάμεσα σε γίλια και σε κλάματα της υποσχέθηκα ότι προς το παρών θα την κρατήσω κοντά μου.
Γυρίσαμε σπίτι. Ακύρωσα την παραγγελία στο delivery της γειτονιάς για "μια εκλογές α΄π'όλα". Σκέφτηκα πως όταν πάψει το σούπερ μάρκετ να μοιάζει με κατάστημα του Καίσαρη και όταν ο λογαριασμός της ΔΕΗ πάψει να είναι σαν επιταγή του Ζολώτα, ίσως, λέω ίσως, τη δώσω σε ένα καλό σπίτι.
Ως τότε αγαπητοί και φιλαλήθεις υποψήφιοι γονείς η ΨΗΦΟΣ μου για σας θα είναι πεθαμένη, και η μόνη ευχή που μπορείτε να δώσετε είναι ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ

Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετε το με το σήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στην ελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Η σύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει.Έχουμε και λέμε:


Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος.
Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδων του… ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού.

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να…συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά.

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (απ νάτο!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της.
Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται.

Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου.
Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας, είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού που τα κατέγραψε:
1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν. (όπα…)
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες. (αμάν…)
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. (και όχι τα βουνά…).
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της «δεκάτης», που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. (από τότε έ…)
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.(ΦΠΑ δεν είχε τότε…)
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. (έλα…)
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. (είχε ο Λοβέρδος προ-προπάππου τότε;)
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. (πιθανόν να έφερναν ξένους…)
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. (ε, όχι, αυτό όχι…)
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες «εθνικές γαίες» με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης. (ερχόμαστε δεύτεροι…)
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού. (αθάνατη Ελλάδα…)

(Είναι να τρελλαίνεσαι, είναι δυνατόν να αντέγραψαν οι τωρινοί ένα τόσο παλιό σχέδιο, μια που δεν είχαν άλλες ιδέες;)

Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; για ποιούς;

Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε «τι πέτυχαν με όλα αυτά;», σας απαντώ:
Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλήρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893.



Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

Μήπως πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά οι εντός και εκτός αρμόδιοι, τι ανάλογο μπορεί να συμβεί και με το τωρινό μνημόνιο…
Έτσι για να ταιριάξει κι’ αυτό με το τότε…

Πηγή: Epirus-Ellas. Νέα από την Ήπειρο. Άπειρος Γή.
Η φωτογραφία αφορά φυσικά το σήμερα και προστέθηκε μόνο για να θυμίσει σε όσους τύχει και το διαβάσουν ότι έχουμε εκλογές σε λίγο....ας σκεφτούν δύο φορές πριν ψηφίσουν....

Η ΛΥΣΗ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ''ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ''!!

Ώρα 5.00 το πρωί. Χτυπάει το κινητό. Ξυπνάω και σκέφτομαι ότι σε λίγο θα χτυπήσει και το ρολόι. Φυσικά και βάζω δύο ξυπνητήρια. Μη λάχει και αργήσω να πάω στη δουλειά του μαλάκα!
14 ώρες την ημέρα από Δευτέρα έως Σάββατο για 700€ μαύρα. Βλέπεις δεν μπορώ να είμαι νόμιμη λόγω σύνταξης. Αν δουλέψω βάση νόμου θα μου φορολογήσουν το εισόδημα 70% πάνω κάτω. Τί ήθελα και τους φηφιζα τους τελειωμενομαλάκες μου λες; Γιατί είμαι ηλίθια είναι η ξερή απάντηση.
Χάλασε και το αυτοκίνητο συν 380 € στα έξοδα. Είναι να πληρωθεί η ΔΕΗ το νερό και ταα κοινοχρηστα, το κινητό είναι κομένο..
Ευτυχώς που πήγα στο σούπερ. Τι ευτυχώς δηλαδή που έσκασα 120€ για τα απολύτως απαραίτητα. Η δόση της τράπεζας θα κάνει παρέα με αυτή του κωτσόβολου και ελπίζω να τα βρουν γιατί θα περάσουν αρκετό χρόνο μαζί στο ράφι με τα προσεχως.
Κάνω καφέ κι ανοίγω τηλεόραση ΑLTER και SKAI εναλλάξ, είναι η μόνη διαθέσιμη πρωινή ενημέρωση.Οι παρουσιαστές - δημοσιογράφοι, μέσα στην καλή χαρά, κράζουν και χτυπιούνται για τα οικονομικα, το ασφαλιστικο, για τις συντάξεις, για τα όρια της φτώχειας...και μετά πάνε στα υπερλούξ σπίτια τους χωρίς βέβαια να νοιαστούν για 194€ στη ΔΕΗ.Οι καημενούληδες οι πουλημένοι.
Κι έχεις και τους άλλους του κομμουνισμένους που κράζουν κι αυτοί με τη σειρά τους, όχι άκυρο, όχι λευκό, όχι στο δυκομματισμό. Μα για ποιο δυκομματισμό μιλάνε αφού όλοι ίδιοι είναι και ίδιο σκοπό έχουν ΝΑ ΤΑ ΦΑΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ!
Μα να μην υπάρχει κανείς καλός σ'αυτή τη χώρα;
Γιατί να είναι όλοι τόσο ξεφτύλες;
Τα χριστούγεννα η κόρη αρααβωνιάζεται. Πρέπει να μαζέψω λεφτά. Έχω και τον γιο που δουλεύει σε συνεργείο αυτοκινήτων για 600€ το μήνα, αν τον πληρώσει κανονικά δηλαδή. Γιατί από τότε που γύρισε απο φαντάρος δεν εχει πληρωθεί ούτε μία φορά κανονικά. Πάντα του δίνει έναντι, άλλες φορές 50 άλλες 100(σπάνια) και άλλες 20(συχνά).
Όταν έρχεται Σάββατο λοιπόν όλο και κάπου θέλει να πάει με το κορίτσι και τους φίλους τουνα μη του δώσω λεφτά; Να του δώσω! Κι εγώ; Μάλιστα εγώ θα μείνω μέσα θα πάρω τηλέφωνο την κολλητή μου να φέρει κανά 2λιτρο κρασι θα βγάλω και ότι εχω στο ψυγείο για να τσιμπίσουμε και θα περάσουμε το σαβββατόβραδο πίνωντας το Βόσπορο, ακούγοντας Μητροπάνο και Πουλόπουλο κλαίγοντας ξεχνώντας για εκείνη την ώρα τουλάχιστον ΔΕΗ, κοινόχρηστα, νερό, τηλέφωνο, τράπεζα, σούπερ....
Έρχεται λοιπόν ο τάδε ακαδημαϊκός και σου λέει ότι η λύση για τα μέτρα θα έρθει από το πεζοδρόμιο!
Από όλους εμάς δηλαδή που μας έχουν κόψει μισθούς και παροχές και έχουν ανεβάσει το κόστος της ζωής μας στο διπλάσιο, από εμάς και τα παιδιά μας που έχουν υποβιβάσει τη ζωή μας πιο κάτω από το πεζοδρόμιο και που στο τέλος θα το ρίξουμε στα σκληρά για να ξεχάσουμε...
Για πείτε μου λοιπόν κύριε ακαδημαϊκέ με τη φωνή και κουράγιο θα αντισταθούμε και θα φωνάξουμε όταν το βάρος της καθημερινότητας είναι τόσο αβάσταχτο πυ η φωνή πνίγεται και τα γόνατα κόβονται;;
Αλλά τι ανάγκη έχετε εσείς με τον παχυλο μισθό εσείς που ούτε κατα διάνοια δεν ανήκετε στην τάξη του 'πεζοδρομίου'.
Με πεζοδρομιακά λόγια λοιπόν ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΣΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ!!

Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ!

Η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Ελένη Ράικου έδωσε εντολή να ενεργοποιηθεί η διάταξη νόμου που προβλέπει τη δημοσιοποίηση ονομάτων κατηγορουμένων για εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων. Ετσι δόθηκαν στη δημοσιότητα μερικά από τα ονόματα των συλληφθέντων.

Παρουσιάζουμε ολόκληρη τη λίστα, με πλήρη τα στοιχεία των παιδοφίλων που συνελήφθησαν με την κατηγορία της διακίνησης υλικού παιδικής προρνογραφίας. Θαυμάστε τους. Είναι οι: ...


1. ΚΟΥΚΟΣ Λεωνίδας του Σπυρίδωνα και της Καλλιόπης-Πηνελόπης, γεν. 17/9/1977 στην Αθήνα, Καθηγητής σωματικής αγωγής,
2. ΣΑΧΠΑΖΗΣ Κων/ντίνος του Γεωργίου και της Αδαμαντίας, γεν. 29/7/1968 στο Περιστέρι Αττικής, ιδιωτικός υπάλληλος,
3. ΤΣΟΓΚΑΣ Χαράλαμπος του Πολύκαρπου και της Υπατίας, γεν. 28/1/1982 στο Χολαργό, κατ. Αθηνών-υπάλληλος ΕΡΤ,
4. ΤΣΟΓΚΑΣ Πολύκαρπος του Χαραλάμπους και της Βασιλικής, γεν. 23/8/1949 στην Ναύπακτο, κατ. Αθηνών-Τριανταφυλλίδη αρ. 26, Συνταξιούχος-ΕΡΤ,
5. ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ Ευάγγελος του Κων/ντίνου και της Παναγιώτας, γεν. 18/2/1972 στην Αθήνα,,Ελεύθερος επαγγελματίας
6. ΓΚΟΤΣΗΣ Βασίλειος του Νικολάου και της Μαρίας, γεν. 16/01/1965 στην Αθήνα, κατ. Περιστερίου-Σαγγερίου αρ. 42, Δημόσιος υπάλληλος
7. ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ Στυλιανός του Γεωργίου και της Μαρίας, γεν. 20/11/1973 στο Αμαρούσιο Αττικής, Επιχειρηματίας,
8. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Γεώργιος του Κων/ντίνου και της Μαγδαληνής, γεν. 22/4/1974 στην Αθήνα, Κτηματομεσίτης,
9. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Παναγιώτης του Νικολάου και της Σταυρούλας, γεν. 30/6/1971 στην Αθήνα, Ιδιωτικός υπάλληλος- Athens Astir Palace ,
10. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Γεώργιος του Επαμεινώνδα και της Φωτεινής, γεν. 15/3/1971 στη Θεσ/νίκη, Άεργος,
11. ΡΟΜΑΝΙ Καρίμ του Ράμπια και της Άννας, γεν. 4/7/1988 στο Χολαργό-Αττικής, Φοιτητής
12. ΣΚΟΥΜΠΟΥΡΔΗΣ Εμμανουήλ του Ιωάννη και της Μαρίας, γεν. 26/5/1949 στη Ρόδο, Άεργος
13. ΔΙΑΛΥΝΑΣ Κων/ντίνος του Νικολάου και της Μαρίας,γεν. 22/8/1979 στο Ηράκλειο-Κρήτης, Ιδιωτικός υπάλληλος,
14. ΚΕΣΑΠΙΔΗΣ Μιχαήλ του Χαράλαμπου και της Μαρίας, γεν. 16/9/1970 στη Θεσ/νίκη, Μηχανικός αυτ/των,
15. ΛΕΦΑΣ Γεώργιος του Χρήστου και της Δέσποινας, γεν. 24/5/1983 στο Κιλκίς, Ιδιωτικός υπάλληλος,
16. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Γεώργιος του Στέφανου κα της Πολυξένης, γεν. 29/11/1962 στο Κιλκις, Δικηγόρος,
17. ΧΑΝΤΖΑΡΑΣ Σπυρίδων του Γεωργίου και της Χριστίνας, γεν. 2/6/1979 στη Θεσ/νίκη, Άνεργος.

Από τους συλληφθένες, ο αρχιμανδρίτης ονομάζεται Φώτης Μακρυστάθης. Λειτουργεί στην εκκλησία Αγίου Δημητρίου Σπάρτης και διαμένει στον Πειραιά. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, στην κατοχή του βρέθηκε το σκληρότερο υλικό.
Συνελήφθησαν ακόμη οι μηχανικοί Γιώργος Ηλιόπουλος και ο Σπύρος Συμεωνίδης, ο γιατρός-νευροχειρουργός Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης του Κωσταντίνου, ο επιχειρηματίας Φαίδων Χασιώτης, ο Άρης Μπαχαριάν (dj στην Μύκονο), ο επιχειρηματίας Αλέξανδρος Καρέζης και ο αξιωματικός του Στρατού Γιώργος Παπαδημητρίου.
Η επιχείρηση εντοπισμού των υπόπτων είχε την κωδική ονομασία Μyοsis και κράτησε 3 μήνες. Ξεκίνησε από σήμα της Ιντερπόλ, αφού είχαν εντοπιστεί από την Αστυνομία του Λονδίνου περισσότερες από 200 ιστοσελίδες που διακινούσαν υλικό σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Ορισμένοι από τους παρόχους και χρήστες του υλικού ήταν οι Ελληνες που συνελήφθησαν μετά από ενέργειες της Υπηρεσίας για την καταπολέμηση του ηλεκτρονικού εγκλήματος.
Συμφωνα με πληροφορίες, το υλικό ήταν ιδιαίτερα σκληρό, όπως πχ. βίντεο με βρέφη ηλικίας από 6 μηνών, που είναι δεμένα στους αγκώνες και κακοποιούνται σεξουαλικά από ενήλικες. Κόστιζε περίπου 80$ και οι κατηγορούμενοι το αγόραζαν με πιστωτικές κάρτες.
Εχουν μέχρι στιγμής εκδοθεί 25 εντάλματα σύλληψης, ενώ οι έρευνες συνεχίζονται σε όλη την Ελλάδα.
-----------------------------------------

by FACEBOOK-Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ!

Η μεγάλη τσάντα και το μικρό τσαντάκι του Δημήτρη Ψαθά

(ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ)

- Ήμαστε μες στο τραμ. Εδώ εγώ, αυτή εκεί. Καθόταν απέναντι μου, καθόμουν απέναντί της.
Ακούστε τώρα! Έρχεται ο εισπράκτωρ, της ζητά το εισιτήριο. Ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βγάζει το
μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι, τα λεφτά, κλείνει το μικρό
τσαντάκι, ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα, δίνει τα λεφτά της
στον εισπράκτορα.
- Λοιπόν;
- Της δίνει ο εισπράκτωρ το εισιτήριο. Ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι,
κλείνει την μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσάντακι, βάζει μέσα το εισιτήριο, κλείνει το μικρό τσαντάκι,
ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα.
- Λοιπόν, λοιπόν;
Αναπνέει βαθιά:
- Της δίνει ο εισπράκτορας τα ρέστα. Τα παίρνει. Ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό
τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσάντακι, βάζει μέσα τα ρέστα, κλείνει το μικρό
τσαντάκι, ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα.
Στριφογυρίζει στην καρέκλα του ο πρόεδρος.
- Ουφ!
- Είσθε νευρικός, κ. Πρόεδρε;
- Προχώρει.
- Όχι παρακαλώ, είσθε;
- Χωρίς ερωτήσεις.
- Θερμώς παρακαλώ, κ. Πρόεδρε...
- Όχι! Κι αν ήμουν, δε θα έφθανα ποτέ στο σημείο να χαστουκίσω μια κυρία μες στο τραμ.
Λέει με συντριβή:
- Τότε καταδικάστε με κ. Πρόεδρε. Δε θα με καταλάβετε ποτέ.
- Αυτό είναι δική μου δουλειά. Λέγε τελείωσες;
Σκουπίζει τον ιδρώτα, στραγγίζει το μαντίλι. Παίζουν τα μάτια του, παίζουν τα χέρια του, αναστενάζει:
- Όχι, δεν ετελείωσα. Ησύχασα που λέτε για μια στιγμή και έλεγα ότι τελείωσε αυτό το βάσανο.
Μαύρη ησυχία. Έξαφνα η κυρία ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει την
μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσάντακι, βγάζει ένα καθρεφτάκι, κλείνει το μικρό τσαντάκι, ανοίγει την
μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα. Κοιτάζεται λίγο στο
καθρεφτάκι. Κι ύστερα ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα,
ανοίγει το μικρό τσάντακι, βάζει μέσα το καθρεφτάκι, κλείνει το μικρό τσαντάκι, ανοίγει την μεγάλη
τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα.
Θολώνει το μάτι του πταισματοδίκου. Ιδρώτας τρέχει απ' το μέτωπο του. Αρπάζει την κουδούνα, την
αφήνει, στροφογυρίζει, βουτάει τα χαρτιά, θα σκάσει:
- Ούφ!
- Να σταματήσω, κ. Πρόεδρε;
- Φτάσε στο χαστούκι.
- Είναι παρακάτω.
- Λέγε. Μ' έσκασες!
- Έτσι μ' έσκασε κι εμένα.
- Τελείωνε.
Παίρνει βαθιάν ανάσα:
- Ησύχασε πάλι για δυο δευτερόλεπτα. Ησυχάζω κι εγώ. Αλλά πάλι, μαύρη ησυχία. Έρχεται ο
επιθεωρητής, της ζητά το εισιτήριο, ανοίγει την μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει την
μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσάντακι, δίνει το εισιτήριο, κλείνει το μικρό τσαντάκι, ανοίγει την
μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα. Της επιστρέφει ο επιθεωρητής
το εισιτήριο. Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει την μεγάλη τσάντα, ανοίγει το
μικρό τσαντάκι...
- Αναπηδά ο πρόεδρος:
- Φτάνει!
- Βάζει μέσα το εισιτήριο...
- Σώνει!
- Κλείνει το μικρό τσαντάκι...
- Αρκετά!
- Ανοίγει την μεγάλη τσάντα...
Γουρλώνει τα μάτια του:
- Πάψε, σου είπα!
- Βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι...
Έξαλλος τινάζεται επάνω:
- Αθώος! Αθώος! Καλά της έκανες!!!

Για ποια ανάπτυξη μιλάμε;

Aπό την αρχή της μεγάλης ελληνι­κής κρίσης, η ελληνική κυβέρνηση έχει στρέψει το ενδιαφέρον της εσωτερικής συζήτησης στο θέμα των ελλειμμάτων αποφεύγοντας να θίξει τον πυρήνα του προβλήματος: το χρέος. Έτσι απο­σιωπούσε, π.χ., ότι η – με τεράστιες κοινωνικές θυσίες – μείωση των ελλειμμάτων δεν επρό­κειτο να οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση, ενώ παράλληλα κατά­φερνε να δικαιο­λογήσει τις άγριες περικοπές και την κατάργηση πλήθους δικαιωμάτων. Ήταν όμως θέμα χρόνου να έλθει η ύφεση, ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της περιοριστικής και εισπρακτικής πολιτικής. Παράλληλα πλησίαζε ο καιρός οι δανειστές, με το μνημόνιο να οδηγείται σε πλήρη αποτυχία, να αρχίσουν να εισπράττουν σε είδος όσα δεν μπορούν να πάρουν σε – ανύπαρκτα ούτως ή άλλως – με­τρητά. Επομένως το παραμύθι έπρεπε κάπως να αλλάξει.

Παραμύθι

Όταν επιπλέον έγινε καταφανές ότι η έξοδος από την πολιτική που έγινε γενικώς γνωστή ως «μνημόνιο» ήταν ένα παραμύθι για μικρά παιδιά και ότι έρχεται όχι απλώς ένα «μόνιμο μνημόνιο», αλλά και η αναπόφευκτη ελεγχόμενη πτώχευ­ση (την οποία εισηγείται και προαναγγέλλει α­κόμη και ο εξ απορρήτων σύμβουλος του πρω­θυπουργού – και εξέχοντος μέλους της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ – Δον Τομάζο Σκιόπα), τότε η επιστράτευση του επόμενου «δράκου» έγινε απολύτως απαραίτητη.

Συμπυκνώθηκε, λοιπόν, στην εύηχη και θε­τικά φορτισμένη λέξη «ανάπτυξη», η οποία ερχόταν να απαντήσει στις (επιεικώς αφελείς) αναλύσεις (και προοδευτικών) οικονομολόγων, που θεωρούν ότι, για να δώσεις διέξοδο στο μη διαχειρίσιμο πρόβλημα του δημόσιου χρέους, αρκεί να αυξήσεις το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊ­όν, να μειώσεις το ποσοστό του χρέους επί του ΑΕΠ και... καθάρισες! Κάτι σαν το... Άζαξ για τα τζάμια.

Συζητώντας πριν από λίγο καιρό με έναν επι­στήμονα έμπειρο στα ζητήματα ανάπτυξης, το «Π» εισέπραξε μια απάντηση εντελώς απροσδό­κητη – λαμβανομένης υπ’ όψιν της τρέχουσας και κυριαρχούσας... παπαρολογίας:

«Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να μεγεθύνουμε επειγόντως το ΑΕΠ της χώρας. Αποφασίζουμε ως κοινωνία ότι ο συντομότερος και αποτελεσματι­κότερος τρόπος είναι η εγκατάσταση και ανά­πτυξη στην Ελλάδα των πιο σύγχρονων... οίκων ανοχής, με το καλύτερο σέρβις παγκοσμίως.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι καταφέρνουμε να μετατρέψουμε την Ελλάδα στον ελκυστι­κότερο σεξουαλικό προορισμό στον κόσμο, ότι πράγματι η λαγνεία ολόκληρου του πλανήτη θα εκτονώνεται πάνω μας, ή έστω πάνω στους αλλοδαπούς σεξουαλικούς μας σκλάβους, και ότι το χρήμα θα τρέχει από τα μπατζάκια μας - τουλάχιστον ό­ταν δεν θα έχουμε κατεβασμένα τα πα­ντελόνια.

Ε, λοιπόν, παρ’ όλα αυτά δεν θα έ­χουμε τίποτε περισσότερο από μια οικο­νομία - οίκο ανοχής, με τεράστια εκροή συναλλάγματος, η οποία πολύ σύντομα θα χρεοκοπήσει διότι θα είναι αναγκασμένη να δανείζεται συνεχώς και αφειδώς προκειμέ­νου να εισάγει όλα όσα θα είναι απαραίτητα για τις βασικές της λει­τουργίες».

Το ανωτέρω - όχι τό­σο ακραίο όσο φαίνεται... - παράδειγμα περιγράφει μια «οικονομία υπηρεσιών», όπως αυτή που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός κατά την επίσκε­ψή του στις ΗΠΑ. Δηλαδή μια οικονομία όπως αυτή που έχουν δημιουργήσει τις τελευταίες δεκαετίες οι οικονομικοί και πολιτικοί άρ­χοντες στην Ελλάδα - και με κοινωνική συναίνεση: στηριγμένη στην εξαφάνιση κάθε είδους παραγωγής και στη διανομή και «αξιοποίηση» των κοινοτικών επιδοτήσεων, του χρηματιστη­ριακού «πλουτισμού», του άκρατου δανεισμού, της αυθαιρεσίας, της φούσκας στην κτηματαγορά και την οικοδομή.

Το τυρί και η φάκα

Όλοι όμως έβλεπαν το τυρί και όχι τη φάκα, η οποία έκλεισε ξαφνικά με τη διεθνή κρίση και την ελληνική χρεοκοπία.Τώρα το εφαρμοζόμενο «φάρμακο» (ΔΝΤ) δεν αποσκοπεί στην ίαση της ασθένειας, αλλά στην ευθανασία του καταδικα­σμένου ασθενούς.

Έτσι η συνταγή – διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν – έρχεται κατ’ ευθείαν από το Μεγά­λο Βιβλίο: πλήρης αφαίμαξη, ξεπούλημα της οικοσκευής και κατάργηση ακόμη και του δι­καιώματος σε μια... αξιοπρεπή κηδεία. Κι όλα αυτά με το παραμυθένιο πασπάλισμα περί «ε­πενδύσεων» και «ανάπτυξης». Εδώ όμως υπάρ­χει άλλη μια φάκα για τα αφελή ποντικάκια που προσδοκούν καλύτερες μέρες:

◆Οι δανειστές και οι «προνομιακοί σύμμαχοι» έχουν «δικαιωματικά» το προβάδισμα στην α­ξιοποίηση των προσοδοφόρων υποδομών και λοιπών περιουσιακών στοιχείων (τα ναυπηγεία, όπως θα δείτε στη σελ. 12, αλλά και οι τράπεζες, η ενέργεια, ο τουρισμός κ.λπ.).

◆Το μόνο που μένει προς επενδυτική «αξιο­ποίηση» είναι η ίδια η γη. Και η υπόσχεση στους επενδυτές ότι θα βγάλουν γρήγορο, πολύ και εύ­κολο χρήμα, το οποίο, όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις – πόσω μάλλον όταν οι «επενδύ­σεις» τους γίνονται σε χρεοκοπημένες χώρες –, θα εξαχθεί αφήνοντας πίσω του ερείπια.

Με άλλα λόγια, η μόνη δυνατότητα για «ανά­πτυξη» με γρήγορο κι εξασφαλισμένο κέρδος σε όσους φέρουν για μια βόλτα εδώ τα άγνωστης σύνθεσης και προέλευσης κεφάλαιά τους, είναι η παροχή υπηρεσιών. Δηλαδή το οικονομικό μοντέλο που (μας) χρεοκόπησε!

Ούτε κολυμπηθρόξυλο!


Μόνο που το πλήρες ξεπούλημα, παρ’ ότι έχει πάλι επιχειρηθεί πολύ πρόσφατα από τις ελληνικές κυβερνήσεις, δεν είναι πάντα νόμιμο. Γι’ αυτό όμως επιστρατεύεται ο έτοιμος νόμος της διεφθαρμένης ( σε βάθος…DNA, κατά Πάγκαλον) Δεξιάς για το περίφημο fast track. Με απλά λόγια, παρακάμπτει όλες τις ενστάσεις περί νομιμότητας με αλλά και την αρμοδιότητα των δικαστηρίων ενδεχομένως, με το ήδη γνωστό – και μη επιδεχόμενο… αμφισβήτησης – « επιχείρημα»: να καταργηθούν η γραφειοκτατεία και η διαφθορά. Έστω κι αν δεν μείνει κολυμπηθρόξυλο!

◆Γι’ αυτό επιστρέφουν εγχώριες επενδύσεις – «φαντάσματα» που για δεκαετίες παρέμεναν στα συρτάρια ως έκνομες ή ασύμφορες ή κοινωνικά επιζήμιες ή απλώς βλακώδεις.

◆Γι’ αυτό θα επιταχυνθούν σκανδαλώδεις «εκκρεμότητες» σε ήδη υλοποιούμενες επενδύσεις.

◆Γι’ αυτό τα περιβαλλοντικά και άλλα κοινωνικά κριτήρια θα παραμεριστούν εν μια νυκτί. Αρκεί να εξασφαλιστεί και η δικαστική συναίνεση, η οποία δεν είναι βέβαιο ότι θα παρασχεθεί αμαχητί.

◆Γι’ αυτό ήδη έχει – όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε στις ΗΠΑ- φθηνύνει η εργασία, έχουν περιοριστεί δικαιώματα σε ασφάλιση και σύνταξη.

◆Γι’ αυτό η κυβέρνηση «παραίτησε» την Ελλάδα, μέσω της δανειακής σύμβασης, ακόμη και από το διεθνώς κατοχυρωμένο – και κατά τ’ άλλα απαραβίαστο – δικαίωμά της να υπερασπιστεί νομικά τον εαυτό της έναντι διεκδικήσεων κατάσχεσης και δήμευσης.

◆Γι’ αυτό εδώ και χρόνια δεν ασκούμε κανένα δικαίωμα κυριαρχίας – όπως ο καθορισμός Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης – στο Αιγαίο και διαρκώς αναζητούμε νταβατζήδες που θα μας προφυλάξουν από τον χειρότερο εχθρό μας: τον ίδιο μας τον εαυτό!

Όμως όλα εδώ έρχονται και «κλειδώνουν»: το fast track για τις επενδύσεις δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνεχές… fast fuck – λαμβανομένου πάντοτε υπ’ όψιν και του παραδείγματος περί «χώρας – κωλοχανείου» που παρατέθηκε λίγο πιο πάνω! Τουλάχιστον ας πάρουμε προφυλάξεις…
Από Το Ποντίκι 30.9.2010, απ' όπου και το σκίτσο του Soloup

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Δεν μπορουμε να τις καταλάβουμε, γιατί...
Αν δεν βοηθάς με τις δουλειές του σπιτιού, τότε είσαι ένας σωβινιστής...
Αν κάνεις εσύ τις δουλειές του σπιτιού, τότε είσαι φλούφλης...
Αν δουλεύεις πολύ σκληρά, τότε παραπονιέται ότι δεν της αφιερώνεις πολύ χρόνο...
Αν δουλεύεις λίγο, τότε είσαι ένας άχρηστος τεμπέλης...
Αν η δουλειά της είναι βαρετή και μονότονη με χαμηλό μισθό,τότε είναι εκμετάλλευση....
Αν η δική σου δουλειά είναι βαρετή και μονότονη με χαμηλό μισθό,τότε πρέπει να σηκώσεις τον κώλo σου και να ψάξεις να βρεις κάτι καλύτερο...
Αν πάρεις προαγωγή νωρίτερα από αυτήν, τότε σε ευνόησε η τύχη ή είχες μέσο...
Αν πάρει αυτή νωρίτερα προαγωγή από εσένα, απλά η εταιρία προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους...
Αν της πεις πόσο όμορφη είναι,αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση...
Αν δεν της πεις τίποτα, αυτό είναι ανδρική αδιαφορία...
Αν είσαι αισθηματίας και δακρύζεις σε ρομαντικές ταινίες, τότε είσαι κλαψιάρης...
Αν δεν σε επηρεάζουν οι αισθηματικές ταινίες και δεν δακρύζεις,τότε είσαι ένας αδιάφορος και αναίσθητος...
Αν πάρεις μια απόφαση χωρίς να την ρωτήσεις, τότε είσαι ένας σκληρός σωβινιστής....
Αν πάρει αυτή μια απόφαση χωρίς να σε ρωτήσει, τότε είναι μια απελευθερωμένη γυναίκα... Αν της ζητήσεις να κάνει κάτι που δεν της αρέσει, τότε αυτό είναι ανδρική κυριαρχία...
Αν σου ζητήσει εσένα να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει, τότε αυτό είναι απλά μία χάρη... Αν ερεθίζεσαι με τις γυναικείες καμπύλες και τα εσώρουχα, τότε είσαι ανώμαλος...
Αν όχι, μάλλον είσαι gay...;;!!!
Αν θέλεις η γυναίκα να ξυρίζει τα πόδια της και να κρατάει την γραμμή της,τότε είσαι ένας σεξιστής...
Αν δεν σε νοιάζουν αυτά τα πράγματα, τότε δεν είσαι ρομαντικός και αδιαφορείς για την γυναίκα σου...
Αν προσπαθείς εσύ να κρατιέσαι σε φόρμα, είσαι ματαιόδοξος...
Αν όχι, τότε είσαι ένας τεμπελχανάς... ;;!!!
Αν της πάρεις λουλούδια, σίγουρα κάτι θέλεις και το κρύβεις...
Αν όχι, τότε δεν την σκέφτεσαι καθόλου και δεν την αγαπάς πια...
Αν θέλεις να το κάνεις πολύ συχνά, είσαι υπέρ σεξουαλικός...
Αν όχι, τότε μάλλον πρέπει να υπάρχει κι άλλη..

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ...ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ

Θεωρητικά, ζούμε σε δημοκρατία. Στην καλύτερη δημοκρατία -επερχομένων των ετών- μετά την Αναγέννηση.

Οι βουλευτές ψηφίζουν κατά συνείδηση –το λέει και το Σύνταγμα, αυτό εφαρμόζουν.

Οι φτωχοί είναι στατιστικό λάθος, η δε διαβίωση φτηνή, όπως και η ζωή.

Οι επιχειρηματίες προσφέρουν κοινωνικό έργο, ανοίγοντας τα (κλεισμένα εδώ από επιδοτήσεις) εργοστάσια στα Βαλκάνια, κι ας καραδοκούν οι αιμοσταγείς Σκοπιανοί να εισβάλλουν στα ψαράδικα της Μηχανιώνας!

Οι ενοριακοί και μητροπολιτικοί Χριστόδουλοι υπερασπίζονται αφιλοκερδώς τα παγκάρια και τις ψυχές του ελληνορθόδοξου 97%.

Οι μπάτσοι συνδικαλίζονται -το επιτρέπει η άπλετη δημοκρατία- και κόβουν άπλετες κλήσεις ΚΟΚ υπέρ των δήμων (επειδή οι κυβερνώντες δεν αποδίδουν τα υπεσχημένα έσοδα), επαναπατρίζουν ανθρωπιστικά πολιτικούς και οικονομικούς μετανάστες που πλήρωσαν σε λάθος ανθρώπους τη μίζα, φυλακίζουν (μαζί με τους αδέκαστους δικαστικούς) τους εμπόρους ναρκωτικών, προστατεύουν τους μαγαζάτορες από τους προστάτες και προσφέρουν τόσες υπηρεσίες που δεν αρκεί ο μισθός να τις καλύψει.

Η Δημόσια Υγεία (δημόσια, κοινή, πόρνη, ξεχειλωμένη), καλά ευχαριστώ, το αυτό επιθυμούμεν και δι΄υμάς! Η Δημόσια Παιδεία είναι ευθύνη του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, πιθανόν και του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Ο υπουργός τουρισμού καθιερώνει ως Ιδεολογία το ταξιδιωτικό του αντικείμενο. Κι όλοι οι υπουργοί ανακαλύπτουν συζυγικές περιουσίες και καταπολεμούν τη φτώχεια (τους).
Οι έμμεσοι φόροι -το απαύγασμα της δημοκρατίας- ίσα κι όμοια για όλους!

Τα παιδιά μας, έχουν τα πάντα: jumbo, barbie, power rangers, δασκάλους με τρεις κι εξήντα (που τους μισούνε όσοι παίρνουν 600 ευρώ), φροντιστήρια, επώνυμα ρούχα πληρωμένα από γονείς που κάνουν το σκατό τους παξιμάδι, ελεύθερο χρόνο, μπόλικο για να στείλουν sms και να παίξουν παιχνίδια στο ίντερνετ γλυτώνοντας έτσι τις κακές παρέες που παλιότερα καραδοκούσαν στα σφαιριστήρια και στις καφετέριες, που τους έριχναν ναρκωτικά στη πορτοκαλάδα και καταντούσαν τους νέους ρεμάλια της Φωκίωνος Νέγρη.

Οι γυναίκες πια, δουλεύουν υποχρεωτικά και δεν είναι αναγκασμένες να διεκδικούν το «δικαίωμα στην εργασία», ούτε να κουράζονται με τις δουλειές του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών: μετά τα υποδειγματικά σχολεία και τους ολοκληρωμένους παιδικούς σταθμούς, αναλαμβάνει η τροφαντή τροφός τηλεόραση (σε περίπτωση δίαιτας, plasma).

Οι δε άντρες, δεν έχουν πλέον το άγχος του αρχηγού της οικογένειας, είναι άτομα ασφαλή, ενεργητικά απαθή, δεν έχουν δουλειά (κι όταν έχουν, δεν απεργούν), μοιράζονται τον λογαριασμό του καφέ με τη συνοδό τους, μισά-μισά, κύριοι με τα όλα τους!…

Όλοι σε τούτη τη δημοκρατική δημοκρατία, είμαστε ελεύθεροι να παρακολουθούμαστε, ελεύθεροι να παλιμπαιδίζουμε στα μεσημεριανάδικα, ελεύθεροι να μας κλέβουν και να κλαιγόμαστε, ελεύθεροι να πληρώνουμε κερατιάτικα, ελεύθεροι από όνειρα, ελεύθεροι να παραιτούμαστε!

Μεσαίων ελευθερίας!

Θεωρητικά, ζούμε καλύτερα απ΄ τους φτωχούς παππούδες μας, (που παρεμπιπτόντως δεν είχαν καν τηλεόραση, για mp3 και adsl ούτε λόγος!), εμείς που δεν προλαβαίνουμε να δούμε τα παιδιά μας ή τους γονείς μας, εμείς που αντικαταστήσαμε τη λέξη «μαλάκα» με το ψεύτικο «τα λέμε». Εμείς οι προύχοντες της ενημέρωσης που ξέρουμε τι βρακί δεν φοράει η Σαρρή. Εμείς που απ΄όλη τη χρονιά μας, θυμόμαστε -σαν φωτογραφία γάμου- τις διακοπές. Εμείς που αναπολούμε το μέλλον μας!


Εμείς, οι τυχεροί αστοί της δυτικής δημοκρατίας, οι άρχοντες της αφασίας, οι Ηρακληδείς της κλεισούρας μας, οι trendy γκόμενοι των απρόσωπων μπαρ, εμείς οι εφησυχασμένοι κατεχόμενοι!


Θεωρητικά…

γιατί πρακτικά, τον πούτσο κλαίγανε!…

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Ο/Η κάτωθι υπογεγραμμένος ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΚΟΣ, ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ή ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ δηλώνω οτι έχων σώας τας φρένας και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου,περί ψευδούς δηλώσεως,δεν προτίθεμαι παρά την αγάπη μου για την πατρίδα να διαθέσω υπέρ της έναν μισθό μου,αφού "λεφτά υπάρχουν" και αφού η κυβέρνηση μου έχει δεσμευθεί να τα εισπράξει απο τους έχοντες και κατέχοντες

Επί πλέον δεν θα έχω την δυνατότητα να πληρώσω νοίκι,φώς,νερό, τηλέφωνο και τα τροφεία μου.Με την ευκαιρία σας διαβεβαιώ οτι δεν συνάντησα τον Πρωθυπουργό και οτι ουδεμία δέσμευση ανέλαβα ενώπιον του κ. Παπανδρέου να αναλάβω αποκλειστικά την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων και του χρέους της χώρας.

Ο(Η) ΔΗΛΩΝ(ΟΥΣΑ)