ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΡΔΩΝ

ΑΞΙΟΤΙΜΕ ΚΥΡΙΕ

ΩΣ ΕΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΜΕΝ, ΤΟΣΟΝ ΥΜΕΙΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΤΙΜΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΤΟ ΑΜΕΣΟΝ ΠΡΟΣ ΥΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΟΝ, ΥΠΟΦΕΡΕΤΕ ΑΠΟ ΦΡΙΚΤΩΔΩΣ ΟΖΟΝΤΑΣ ΠΟΡΔΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΑΦΗΝΕΤΕ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΑ ΓΕΥΜΑΤΑ, ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΑΡΕΣΚΕΣΘΕ!
Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΣ ΕΝ ΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ, ΟΠΩΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΥΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΛΗΘΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΠΕΛΑΤΕΙΑΝ ΤΗΣ, ΑΝΕΘΕΣΕ ΕΙΣ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ ΧΗΜΙΚΟΥΣ-ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΥΣ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΦΛΕΓΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΚΡΟΤΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣ ΕΞΕΥΡΕΣΙΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΟΙΑΥΤΗΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΣΥΓΡΟΥΕΥΑΙ ΑΥΤΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑΣ ΠΕΡΙ ΠΟΡΔΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ:(ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ-ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΡΔΩΝ ΣΕΛ. 114), ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙ ΥΓΙΕΙΝΙΣ ΑΝΤΙΛΗΨΙΝ ΤΗΣ ΘΥΜΟΣΟΦΟΥ ΛΑΪΚΗΣ ΠΑΡΟΙΜΙΑΣ "ΚΩΛΟΣ ΚΛΑΣΜΕΝΟΣ, ΓΙΑΤΡΟΣ ΧΕΣΜΕΝΟΣ". ΕΠΙΤΡΑΠΗΤΩ ΗΜΙΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΕΩΣ.
ΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΡΔΟΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΩΝ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ, ΗΤΟΙ ΚΑΤΑΣΙΓΑΣΙΣ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΔΙΑ ΒΗΧΟΣ ή ΚΟΙΝΟΣ ΞΕΡΟΒΗΧΑΣ ή ΔΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΤΡΙΞΙΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΧΘΗ ΟΜΟΙΟΣ ΤΡΟΠΟΝ ΤΙΝΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΦΙΕΜΕΝΟΝ ΠΟΡΔΟΝ ΗΧΟΣ ΠΡΟΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΙΝ ΤΩΝ ΑΚΟΥΝΤΩΝ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗΣΑΝ ΑΤΕΛΕΣΦΟΡΟΙ ΔΙΟΤΙ ΕΠΡΟΔΙΔΕ ΟΣΜΗΝ.
ΕΠΙΣΗΣ Η ΑΓΓΛΟΣΑΞΩΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΦΕΛΩΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣ ΠΕΡΔΕΣΘΑΙ, ΕΚΡΙΘΗ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΡΟΜΟΙΩΔΗ ΛΕΠΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΩΝ ΛΑΩΝ, ΕΝ ΟΙΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ.
ΟΜΟΙΩΣ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΟΦΟΥ ΑΦΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΟΡΔΟΥ (ΚΟΙΝΟΣ ΚΟΥΦΙΟΣ)ΕΚΡΙΘΗ ΑΠΑΔΟΥΣΑ ΔΙ'ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΘΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΤΩΝ.
ΟΥΤΩ ΚΑΤΟΠΙΝ ΜΑΚΡΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ , ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΘΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΧΑΤΙΣΤΟΝ ΘΕΣΙΝ ΝΑ ΣΑΣ ΓΝΩΡΙΣΩΜΕΝ ΟΤΙ ΕΙΜΕΘΑ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΣΥΣΚΕΥΗΣ CLASEL ΗΤΙΣ ΕΦΑΡΜΟΖΟΜΕΝΗ ΕΥΧΕΡΩΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΦΕΔΡΩΝΑ, ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΘΙΣΤΑ ΑΘΟΡΙΒΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΑΝΑΙΔΕΙΣ ΕΙΣ ΕΝΤΑΣΙΝ ΠΟΡΔΟΥΣ.
ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟΝ ΔΕ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΗ ΤΗΝ ΦΡΙΚΤΗΝ ΟΣΜΗΝ ΤΟΥ ΠΟΡΔΟΥ ΕΙΣ ΕΥΩΔΕΣ ΓΙΑΣΕΜΙΟΥ, ΙΟΥ, ΡΟΔΟΥ ΚΛΠ ή ΜΟΥΣΙΚΗΝ ΕΛΑΦΡΩΝ ή ΔΗΜΟΤΙΚΗΝ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΙΝ ΤΟΥ ΠΕΡΔΟΜΕΝΟΥ.
ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΥΣΚΕΥΗΣ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:
1. ΑΠΑΛΛΑΤΤΗΣΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ
2. ΕΧΕΤΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΝ ΔΩΡΕΑΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΕ ΣΥΝΔΡΑΜΑΣ ΕΙΣ Ε.Ι.Ρ. ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΤΕ ΕΝ ΑΥΤΟ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΩΣ ΚΛΑΣΜΕΝΟΝ
3. ΕΙΣΘΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΡΩΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟΝ ΕΞΟΔΟΝ
4. ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ ΠΛΕΙΣΤΑΣ ΟΣΑΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΕΚ ΤΗΣ ΑΦΕΣΕΩΣ ΠΟΣΔΩΝ, ΗΤΙΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΩΣ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΕΩΣ

Η ΣΥΣΚΕΥΗ CLASEL ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΡΙΑ ΜΕΓΕΘΗ ΕΙΣ ΤΡΟΠΟΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΑΦΕΔΡΩΝΑΣ. ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΔΕ ΜΟΝΟΝ ΑΝΤΙ ΔΡΧ 700 ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΟΝ ΜΕΤΑΛΑΚΤΗΝ ΑΝΤΙ ΔΡΧ 900
ΔΙΑ ΚΟΣΜΙΚΑΣ ΚΥΡΙΑΣ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕΝ ΕΙΔΙΚΟΝ ΜΕΤΑΛΑΚΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΠΟΡΔΟΥ ΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΝ ΑΡΩΜΑ.
ΔΙ'ΑΠΟΣΤΡΑΤΟΥΣ ΔΕ ΑΞΙΟΜΑΤΙΚΟΥΣ ΧΟΡΗΓΟΥΜΕΝ ΜΕ ΕΚΠΤΩΣΙΝ 55% ΜΕΤΑΛΑΚΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΠΟΡΔΟΥ ΕΙΣ ΘΟΥΡΙΑ ή ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ.
ΔΙΑ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΙΕΡΩΜΕΝΟΥΣ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕΝ ΕΙΔΙΚΑΣ ΣΥΣΚΕΥΑΣ ΕΝΗΣΧΥΜΕΝΑΣ, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΕΦΟΔΙΑΣΜΕΝΑΣ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟΝ ΜΕΤΑΛΛΑΚΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΠΟΡΔΟΥ ΕΙΣ ΑΡΩΜΑ ΛΙΒΑΝΩΤΟΥ ή ΕΙΣ ΚΩΔΟΝΟΚΡΟΥΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΙΝ ΤΟΥ ΠΕΡΔΟΜΕΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ.
ΔΙ' ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΑΦΕΔΡΩΝΑΣ ΩΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ΔΕΧΟΜΕΘΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ ΕΠΙ ΜΕΤΡΟ.

ΒΕΒΑΙΟΙ ΟΤΙ ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕΝ ΣΟΒΑΡΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ
OF ASTON CLASTON LTD

EΓΩ, Ο ΑΝΕΡΓΟΣ, Ο ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ

Η αποστολή αναδημοσιεύεται αυτούσια απο το
http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/
Θα ήθελα μέσα από την επιστολή μου να καταλάβει ο κόσμος πως η ανεργία, δεν πλήττει τον άνθρωπο μόνο οικονομικά, αλλά τον τσακίζει και ψυχολογικά.

Είμαι 36.

Οπως ο μέσος όρος των παιδιών, μπήκα σε μία σχολή,τελείωσα και έφυγα έξω για μεταπτυχιακό. Ποτέ δεν ήμουνα τεμπέλης. Δουλεύω από φοιτητής μιας και η οικογένειά μου δεν είχε ποτέ άνεση.

Εχω κάνει ότι δουλειά μπορείτε να φαταστείτε.

Εμεινα μερικά χρόνια έξω για δουλειά.

Κάποια στιγμή αποφάσισα να γυρίσω (μαύρη η ώρα...)

Μου έλειπε πολύ η Ελλάδα, οι δικοί μου, οι φίλοι μου.

Μου είπε και ένας φίλος να με συστήσει στην εταιρεία που εργαζόταν και έψαχναν κάποιον με την ειδικότητά μου, τα μάζεψα και ήρθα.

Τα λεφτά μου έφταναν ίσα ίσα, αλλά δεν είχα παράπονο, ούτως η άλλως από τότε η Αθήνα ήταν ακριβή και οι μισθοί δεν έφταναν. Δούλευα όμως και σ'ένα μπαράκι δύο βράδια την εβδομάδα οπότε είχα και για μικρές "πολυτέλειες".

Οταν απολύθηκα (το Μάρτιο), ετοιμαζόμασταν με την κοπέλα μου για συγκατοίκηση και είχαμε αρχίσει να συζητάμε για παιδί.

Πως σου γ.....ται η ζωή μέσα σε δύο λεπτά...

Κάτι είχε πάρει τ'αφτί μου για περικοπές, ότι δεν πάνε καλά οι δουλειές κτλ..αλλά ομολογώ ότι δεν είχα ΙΔΕΑ τι γίνεται εκεί έξω με την ανεργία, θεωρούσα υπέρβολικά τα κανάλια και ντρέπομαι, αλλά όταν μου έλεγαν φίλοι ότι "δε βρίσκω δουλειά", "ψάχνω και τίποτα", "εχω στείλει 1000 βιογραφικά", έλεγα μέσα μου, "μηπως είναι και τεμπέλης", "δεν ξέρει να ψάχνει" και είχα σκεφτεί πολλές φορές άσχημα.

Τώρα πια, έχω να σας πω, πως αυτά που λένε τα κανάλια είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ μάλιστα είναι έξω.

Από το Μάρτιο πηγαίνω ΟΑΕΔ.

Δεν το πίστευα ότι θα χρειαστεί να πάω και δεύτερο και τρίτο μήνα.

Και τι γίνεται εκεί μέσα...

Μιλάμε για ΛΑΟ, ΣΦΑΓΗ.

Απολύσεις παντού.

Η αναμονή είναι μεγάλη, πάντα πιάνω την κουβέντα σε κάποιον.

ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΟΛΟΙ για δουλειά.

Δεν είναι τεμπέληδες.

Κι'εγώ ΚΑΙΓΟΜΑΙ για δουλειά.

Και δεν υπάρχει.

Είμαι και "μεγάλος" και η προυπηρεσία πια μάλλον μειονέκτημα θεωρείται.

Το μόνο που βρίσκω είναι πλασιέ και φυλάδια. Δε θέλω να πάω, ντρέπομαι. Ψάρωσα επίσης από ένα τηλ. που με πήραν και πήγα σε συνάντηση για πυραμίδα.

Μακριά!

Ούτε ντελίβερι δεν παίζει πια, αν σε δουν κάποιας ηλικίας και ότι σου κόβει φοβούνται την Επιθεώρηση.

Αλλά τώρα φοβάμαι και εγώ.

Ξενοίκιασα το σπίτι, γύρισα στους γέρους, για λίγο είπα.

Δεν αντέχω.

Με λυπούνται και οι γέροι.

Ειναι φοβερό να σε λυπούνται οι γονείς σου, θες να πεθάνεις.

Εχω γίνει κομπλεξικός, τσακωνομαι με όλο τον κόσμο, ΖΗΛΕΥΩ κόσμο, δεν ημουνα έτσι ποτέ.

Ναι, το σκέφτηκα να κάνω κάτι δικό μου.

Ολοι οι άνεργοι το σκέφτονται.

Πως;

Δεν υπάρχει σάλιο.

Αντε και είχα κάτι στην άκρη, αντε και χτυπούσα καμια επδότηση, βλέπω τα μαγαζιά να κλείνουν ένα ένα και με λούζει κρύος ιδρώτας.

Και ΜΕΓΑΛΩΝΩ.

Και τη μία φορά που πάω στο μπαρ, ως πότε;

Την πληρώνει και η κοπέλα μου, τα νεύρα μου, τη μιζέρια μου, σαν τα δεκαπεντάχρονα βλεπόμαστε, "ελα σπίτι, θα λείπουν οι γονείς", ντρέπομαι.

Και αυτή στεναχωριέται που βγάζει μόνο 550 ευρώ.

Να βγω με φίλους;

Τους περισσότερους πλέον τους ζηλεύω, ειδικά αυτούς που "τα χουν" οι δικοί τους.
Μόνο με όποιον είμαστε στην ίδια μοίρα μπορώ να τα πω.

Σκέφτομαι να φύγω για Καναδά.

Εχω έναν καλό φίλο εκεί, θα κάνει ότι μπορεί αν το πάρω απόφαση.

Λέω μήπως πάω για ένα χρόνο και αν είναι καλύτερα να ακολουθήσει και το κορίτσι, τα είπαμε.

Την τρέμω την ώρα της απόφασης.

Αλλά, αν δεν πάω, φοβάμαι ότι θα τρελαθώ.

Τρελός, Αποτυχημένος και ΟΧΙ τεμπέλης, το ορκίζομαι.

ΑΝΔΡΕΪΚΑ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ ΜΕΘΟΔΕΥΟΥΝ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΑΣ ΤΕΛΟΣ... ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ???

Οι επερχόμενες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης μπορούν και πρέπει να έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Με την ψήφο τους οι πολίτες να προσδιορίσουν τον τύπο του πολιτεύματος: Θέλουν δημοκρατία ή κομματοκρατία;
Αν θέλουν δημοκρατία, ας περισώσουν αυτή τη φορά με την ψήφο τους τη θεμελιώδη προϋπόθεση της δημοκρατίας: τη διάκριση των εξουσιών. Ξέρουν από άμεση πείρα οι πολίτες ότι τοπική αυτοδιοίκηση υποταγμένη σε κεντρικές κομματικές ντιρεχτίβες σημαίνει την έτοιμη ραχοκοκαλιά κομματικού κράτους. Ξέρουν ότι τα κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με ό,τι προβλέπει για τον ρόλο τους η πολιτική θεωρία της «αντιπροσωπευτικής» δημοκρατίας.

Τα κόμματα σήμερα είναι συντεχνίες επαγγελματιών της εξουσίας, οργανωμένες συσπειρώσεις συμφερόντων. Στόχος τους είναι η μονοπώληση της εξουσίας, ο ολοκληρωτικός έλεγχος κάθε πτυχής του συλλογικού βίου. Γι’ αυτό και κάθε αντίσταση στην κομματοκρατία είναι κέρδος για τη δημοκρατία, προάσπιση των κοινωνικών προτεραιοτήτων, των αναγκών του πολίτη. Κάθε υποψήφιος για την τοπική αυτοδιοίκηση που έχει κομματικό χρίσμα επιβεβαιώνει εθελούσια την απαίτηση των κομματικών συντεχνιών να ελέγχουν ολοκληρωτικά τη χώρα, να προηγείται η κομματική σκοπιμότητα των αναγκών κάθε τοπικής κοινωνίας.


Οι υποψήφιοι με κομματικό χρίσμα είναι χλεύη της δημοκρατίας, απειλή της δημοκρατίας. Απαιτούν από τους πολίτες την εθελόδουλη υποταγή στη νοοτροπία του λακέ, του ραγιά: να βάζουν πρώτο το συμφέρον του αφεντικού, τα παιχνίδια εξουσίας αδίστακτων επαγγελματιών, και σε δεύτερη μοίρα τη δική τους αξιοπρέπεια, την ποιότητα της ζωής τους. Δεν μοιάζει να υπάρχει Ελληνας σήμερα που να μην έχει πεισθεί για την ανικανότητα, την προκλητική ιδιοτέλεια, τη φαυλότητα των υπαρχόντων κομμάτων – η οργή, η αηδία, η πίκρα των πολιτών κατακλύζει τη χώρα. Και στις εκλογές τις αυτοδιοικητικές η έκφραση της αποδοκιμασίας δεν χρειάζεται την (αμφίβολης αποτελεσματικότητας) λευκή ψήφο ή αποχή. Τώρα η απέχθεια έχει γόνιμη διέξοδο: Αποκλείει τους μολυσματικούς κεχρισμένους, εμπιστεύεται τους τίμια ασυμβίβαστους και από σεμνή αξιοσύνη ακομμάτιστους. Επιτέλους, τι περισσότερο θέλουμε να δούμε για να βγάλουμε τις συνέπειες της κοινής αγανάκτησης για τα κόμματα; Υπερχρέωσαν εφιαλτικά το κράτος εξαγοράζοντας ψήφους με διορισμούς, επιδοτήσεις, χαριστικές «προμήθειες», ασύδοτες παροχές. Καταλήστευσαν το δημόσιο ταμείο και τους πακτωλούς των «πακέτων» της Ε.Ε. για να στήσουν το δικό του κάθε κόμμα πελατειακό κράτος, αστρονομικού κόστους μηχανισμούς επανεκλογής τους. Διαγούμισαν τα ασφαλιστικά ταμεία, την υποχρεωτική αποταμίευση κάθε βιοπαλαιστή. Εμπορεύτηκαν, με ληστρικές υπερτιμολογήσεις και «λίστες» εξαίρεσης από μειοδοτικούς διαγωνισμούς, ακόμα και ιατρικά είδη, οι αθεόφοβοι. Και πόσα ακόμα εγκλήματα ειδεχθή, με εξασφαλισμένη θεσμικά την ατιμωρησία. Τελικά οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή.

Και πώς την αντιμετώπισαν; Κατακρεούργησαν μισθούς και συντάξεις, οι μικροεπιχειρήσεις και τα καταστήματα κλείνουν με ρυθμούς πρωτόγνωρους, η ανεργία έγινε κύμα κατακλυσμικό, οι έμμεσοι φόροι απάνθρωπης αδικίας χαράτσι, η νεολαία δίχως παραμικρή προοπτική, σε απόγνωση. Το ελληνικό (κοινό όλων μας) όνομα το κατάντησαν περίγελο σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κάθε κυβέρνηση πλαστογραφούσε, όπως οι κοινοί απατεώνες, τα στοιχεία που της ζητούσαν οι Βρυξέλλες και στη συνέχεια, από διεθνή μπαλκόνια, κατάγγελνε το προκάτοχο της εξουσίας κόμμα για ψεύτικα στοιχεία και τεχνάσματα. Φυσικό ήταν οι δανειστές μας να εκμεταλλευτούν την οικονομική μας χρεοκοπία, τον διεθνή διασυρμό της αξιοπιστίας μας: Εστησαν «Τρόικα» πατρωνείας να τιθασεύσει την κομματική φαυλότητα, να δεσμεύσει τους κομματανθρώπους με τις υπογραφές τους σε «Μνημόνιο». Χωρίς, όμως, να λογαριάσουν οι πάτρωνες την πανουργία της κομματικής ατσιδοσύνης: Ετσι, η τρίτη γενιά του παπανδρεϊσμού κατάφερε, με άψογη επιδεξιότητα, να φορτώσει στην πιο αδύναμη μερίδα της κοινωνίας τα «σπασμένα» της αφροσύνης των κομμάτων.

Μας κρατάνε ομήρους παζαρεύοντας την παράταση της παντοδυναμίας τους. Στις δημοσκοπήσεις η συντριπτική, σαρωτική πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται πια κανένα κόμμα, η γενικευμένη αγανάκτηση και αηδία φτάνει σε ποσοστά απίστευτα. Ομως, μπροστά στην κάλπη ο φόβος της ανασφάλειας γεννάει τον στερεότυπο συμβιβασμό: «δεν έχουμε κάτι καλύτερο να ψηφίσουμε, αυτά τα κόμματα παράγει η κοινωνία μας, αυτά συνιστούν τη δημοκρατία μας». Και συνεχίζουμε «να μεταλλάσσωμεν τυράννους», όπως έλεγε ο Παπαδιαμάντης πριν από 118 χρόνια. Αλλά ο συλλογισμός «αυτούς έχουμε, αυτούς ψηφίζουμε» είναι τουλάχιστον αφελής και στις αυτοδιοικητικές εκλογές ούτε για τους αφελείς ισχύει. Διότι υπάρχουν υποψήφιοι με κομματικό χρίσμα, υπάρχουν και οι τίμια ακομμάτιστοι. Συνήθως το κομματικό χρίσμα δίνεται σε φανταχτερούς, με εντυπωσιακή «αναγνωρισιμότητα» γόητες του πλήθους (μπασκετμπολίστες, προπονητές, ηθοποιούς τηλεοπτικών «σειρών», πρώην καλλονές, πρόσωπα με θητεία στη δημοσιότητα έστω και παταγωδώς αποτυχημένη). Ο πολίτης που έχει συνειδητοποιήσει ότι η κομματοκρατία είναι συμφορά για τον ίδιο και για την πατρίδα θα ξέρει να αναγνωρίσει στη «γοητεία» των κεχρισμένων το στίγμα απειλητικής λοιμικής. Αυτή τη φορά καλούμαστε να ψηφίσουμε διαχειριστές καινούργιων θεσμών αυτοδιοίκησης.

Η κομματοκρατία αποφασίζει για τους θεσμούς ερήμην των πολιτών και για τη διαχείριση των θεσμών μεθοδεύει την υφαρπαγή της ψήφου μας. Η προηγούμενη γενιά του παπανδρεϊσμού, η ανδρεϊκή, επέβαλε τον «Καποδίστρια», η τωρινή, η ανδρεικελική, μας καπελώνει με τον «Καλλικράτη». Και στις δύο περιπτώσεις κίνητρο και κριτήριο δεν ήταν οι ανάγκες, οι ιδιαιτερότητες, οι ιστορικοί εθισμοί της κοινωνίας των Ελλήνων. Ο τεμαχισμός της χώρας, και τις δύο φορές, σε αυθαίρετα μερίσματα έγινε, αποκλειστικά και ομολογημένα, για να εξυπηρετηθούν ελπιζόμενα προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης και ασφυκτικότερος συγκεντρωτικός έλεγχος της χώρας από το εκάστοτε κομματικό κράτος. Πειθαρχούμε δήθεν στα μοντέλα αυτοδιοίκησης που λανσάρει η Ε.Ε. αποκεντρώνοντας όχι την εξουσία, αλλά την κατακλυσμική διαφθορά και φαυλότητα, πολλαπλασιάζοντας τα ερείσματα της κομματοκρατίας. Ο Ελληνισμός έζησε τρεις χιλιάδες χρόνια χάρη στο μοντέλο της πόλης - κράτους, της αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας, που ο ίδιος γέννησε – το αποδείχνει ο τεχνοκράτης Κων. Καραβίδας, που πολλοί τιμούν και ελάχιστοι καταλαβαίνουν.

Η πόλη «εάλω», η γλώσσα «απέσβετο», η εκκλησία αλλοτριώθηκε σε θρησκεία. Ζούμε το ιστορικό μας τέλος, αλλά όχι ηρωικά. Απλώς παρακολουθούμε, δίχως επίγνωση, την κηδεία μας.

του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Μνημόνιο, Στάση πληρωμών ή Αναδιάρθρωση του χρέους;

Υπάρχει ακόμα επιλέξιμη λύση


Η κρίση που χτύπησε την ελληνική οικονομία και κοινωνία ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία να συνταράξει τα λιμνασμένα νερά μιας κοινωνίας που βυθιζόταν ανεπαίσθητα στην παρακμή, μέσα στην παχυσαρκία και την τζουλιοπληξία. Γεωπολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά, βουλιάζαμε κάθε μέρα και περισσότερο, ενώ μια σαθρή ανάπτυξη, στηριγμένη στη έκρηξη του ναυτιλιακού συναλλάγματος, την άνοδο του τουρισμού και τις κατασκευές, συντηρούσε το όνειρο «της ταχέως αναπτυσσόμενης οικονομίας» του Σημίτη και των πρώτων χρόνων του Καραμανλή. (το 2008 η Ελλάδα είχε έσοδα από το ναυτιλιακό συνάλλαγμα 18 δις, από τον τουρισμό 17 δις και από τις εξαγωγές 16 δις). Την ίδια στιγμή όμως τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας επιδεινώνονταν.
Η υλική παραγωγή στον βιομηχανικό και τον αγροτικό τομέα έμενε στάσιμη ή και συρρικνoνώταν σε απόλυτα μεγέθη, ενώ βέβαια σαν ποσοστό του ΑΕΠ μειωνόταν δραματικά.
Μέσα σε τριάντα χρόνια, από το 1980 έως το 2010, η ελληνική οικονομία έγινε μια οικονομία «υπηρεσιών», και μάλιστα εμποροπαρασιτικού χαρακτήρα, και απώλεσε κάθε παραγωγικό χαρακτήρα. Η ένταξη στην Ε.Ε. λειτούργησε σαν ναρκωτικό που επιδείνωσε τα διαρθρωτικά μας προβλήματα και η κατάργηση της δραχμής και το πέρασμα στην Ευρωζώνη ήρθε να ολοκληρώσει τη διαδικασία, διότι έφερε την ελληνική οικονομία σε άμεσο ανταγωνισμό με χώρες υψηλότερης παραγωγικότητας και τεχνολογίας. Ωστόσο, αυτή η ένταξη πραγματοποιήθηκε και εν τέλει έγινε δεκτή από τον ελληνικό λαό, ως όπλο για να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα, που, μετά την εισβολή στην Κύπρο, άρχισε πλέον να εκδηλώνεται ανοικτά εναντίον της Ελλάδας. Όταν μάλιστα κατέρρευσε και το ανατολικό μπλοκ, με όλες τις καταλυτικές αρνητικές συνέπειες που είχε αυτή η κατάρρευση για τις χώρες των Βαλκανίων, η Ευρωπαϊκή Ένωση φάνταζε ως η μοναδική λύση, στον βαθμό που πρώτη προτεραιότητα των βαλκανικών χωρών ήταν η ένταξη στην Ε.Ε.
Έτσι η Ελλάδα βρισκόταν παγιδευμένη ανάμεσα στις απαιτήσεις μιας αυτόκεντρης –ή έστω σχετικά αυτόκεντρης– ανάπτυξης, που επέτασσε η οικονομική πραγματικότητα και οι ανάγκες της χώρας, και από την άλλη τις απαιτήσεις της πολιτικής πραγματικότητας μιας χώρας, η οποία, πιεζόμενη από την τουρκική επιθετικότητα που εκδηλώνεται όλο και πιο ανοικτά μετά το 1974, κατέφευγε στην «παπική τιάρα» για να αποφύγει το «τουρκικό σαρίκι».
Με αυτά τα δεδομένα, η μόνη στρατηγική της χώρας θα ήταν η προώθηση επενδύσεων σχετικά υψηλής τεχνολογίας, ώστε να μπορέσει να ανταγωνιστεί στοιχειωδώς τους εοκικούς γίγαντες, η διοχέτευση όλων των εοκικών προγραμμάτων στην εκπαίδευση και την έρευνα, δηλαδή η παραγωγική και εκπαιδευτική αναβάθμιση της χώρας, η διατήρηση του τελευταίου εργαλείου μιας σχετικής οικονομικής αυτονομίας, δηλαδή του ελληνικού νομίσματος, της δραχμής, ως όπλου για τον προσανατολισμό της ελληνικής οικονομίας, και προπαντός η δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας στα Βαλκάνια, με τη σύσφιγξη των οικονομικών σχέσεων και όχι απλά με τις αρπαχτές των τραπεζών και των διαφόρων παρασίτων.
Αντ’ αυτών, τα ΕΟΚικά προγράμματα φαγώθηκαν από τους ημετέρους του Πασοκ της ανανεωτικής αριστεράς και των οικολόγων, σε Πανεπιστήμια, ΙΕΚ και άλλες απάτες «σεμιναρίων», η δε αγροτική παραγωγή έπαψε να ενισχύεται με επενδύσεις και έγινε απλώς επιδοτούμενη από τους μηχανισμούς της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Τέλος, η αθρόα μεταναστευτική εισροή ανειδίκευτου και φτηνού εργατικού δυναμικού, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε πρωτοφανή επίπεδα για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, ήρθε να αποτελειώσει την ελληνική οικονομία, παρά τα αντιθέτως υποστηριζόμενα. Διότι υποβάθμισε το τεχνολογικό επίπεδο της παραγωγής, η οποία στηρίχτηκε στα φτηνά χέρια και όχι στην παραγωγική αναβάθμιση και την επένδυση στην τεχνολογία, έδιωξε τους Έλληνες από τις κατασκευές, τη βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή και δημιούργησε ένα χαμηλής παραγωγικότητας «δουλοκτητικό μοντέλο παραγωγής». Και όλοι γνωρίζουμε από την ιστορία πως η «δουλοκτησία» εξαχρειώνει τους δουλοκτήτες και υποβαθμίζει το επίπεδο της παραγωγικότητας.
Και όμως, όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν κατ’ ευχήν με αυτό το μοντέλο, που στις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπήρξαμε –για όσους το θυμούνται– οι μόνοι που το καταγγείλαμε με βάση και την οικονομική λογική. Και υπήρξε μια τέτοια ηχηρή σιωπή, διότι η αθρόα είσοδος φτηνών εργατικών χεριών επέτρεψε την πτώση του πληθωρισμού, επειδή έπεσε το κόστος της εργασίας, ενώ ανέβασε πρόσκαιρα τα εισοδήματα και την κοινωνική θέση των Ελλήνων εργαζομένων.
Έτσι τα παρασιτικά χαρακτηριστικά έγιναν ακόμα πιο έντονα. Οι επενδύσεις κατευθύνονταν μόνο σε δρόμους και «μεγάλα έργα», διευκολύνοντας την κυκλοφορία των εμπορευμάτων και του παρασιτικού κεφαλαίου, με αποτέλεσμα οι εισαγωγές να διευρυνθούν και οι εξαγωγές να μείνουν στάσιμες. Χρηματιστήριο, καγιέν και Ολυμπιακοί αγώνες, έμοιαζε να είναι το νέο όνειρο της Ελλάδας. Και, μέσα στη σύγχυση, η κυβέρνηση Σημίτη πέτυχε την τελευταία πινελιά στην παρασιτοποίηση της ελληνικής οικονομίας, την είσοδο στη Νομισματική Ένωση και την καθιέρωση του ευρώ, και μάλιστα με σχετικά υψηλή ισοτιμία – ένα ευρώ προς 340 δραχμές. Έτσι, το ΑΕΠ της Ελλάδα, εμφανίστηκε να κάνει ένα άλμα προς τα πάνω, αλλά στην πραγματικότητα ενισχύθηκε η ακρίβεια και διευκολύνθηκε ο δανεισμός και οι εισαγωγές, ενώ έγιναν ακόμα πιο δύσκολες οι εξαγωγές! Επί πλέον, η πλασματική άνοδος του ΑΕΠ επέτρεπε ακόμα μεγαλύτερα δημοσιονομικά ελλείμματα και άνοδο του χρέους, μια και η Ελλάδα εμφανίστηκε να τα μειώνει δήθεν ως ποσοστό του ΑΕΠ!
Όταν λοιπόν ήρθε η παγκόσμια κρίση, η Ελλάδα βρέθηκε εντελώς ανυπεράσπιστη και απροετοίμαστη, σε απελπιστική θέση, ενώ οι τομείς στους οποίους στηριζόταν, η ναυτιλία και ο τουρισμός, μπήκαν σε κρίση.
Άρχισε λοιπόν η γενικευμένη αποδόμηση ενός μοντέλου, που επιδεινώθηκε δραματικά από την πολιτική διαχείριση, τόσο του τελευταίου χρόνου της καραμανλικής διακυβέρνησης, όσο, και κυρίως, των μαθητευόμενων μάγων της πιο άσχετης και ενδοτικής κυβέρνησης που έχει κυβερνήσει την Ελλάδα, τουλάχιστον μετά τη μεταπολίτευση.
Εισερχόμεθα λοιπόν σε μια σαρωτική και παρατεταμένη κρίση του παρασιτικού μοντέλου που οικοδομήθηκε στη μεταπολίτευση. Μια κρίση που, δυστυχώς, θα την πληρώσουν βαρύτερα απ’ όλους τα ίδια τα λαϊκά στρώματα.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται, και το οποίο αποτελεί το αντικείμενο του παρόντος αφιερώματος του Άρδην, είναι, ποια πρόταση μπορεί να διαμορφωθεί σήμερα για την αντιμετώπιση της κρίσης και ποια είναι η προσφορότερη για την εθνική οικονομία και τα λαϊκά στρώματα, συνυπολογίζοντας πάντα τα γενικότερα πολιτικά και γεωπολιτικά προβλήματα της χώρας.
Τρεις είναι οι προτάσεις που σήμερα προωθούνται.
Η πρώτη είναι εκείνη της συμμόρφωσης με τις επιταγές του μνημονίου, την οποία προωθεί ολόκληρο το σύστημα της υποτέλειας, και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού.
Η δεύτερη είναι η πρόταση της άρνησης του χρέους, παράλληλα ή ταυτόχρονα με την έξοδο από την ΟΝΕ και πιθανότατα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει τη δυνατότητα διαμόρφωσης σχετικά αυτόνομης οικονομικής πολιτικής.
Και η τρίτη είναι εκείνη που υποστηρίζει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, έτσι ώστε και να μειωθεί το συνολικό ποσό του με «κούρεμα», δηλαδή υποτίμησή του, και να αυξηθεί ο χρόνος αποπληρωμής του ώστε αυτή να γίνει λιγότερο επαχθής. Σε αυτή την περίπτωση, άλλοι προτείνουν παράλληλα την έξοδο από την ΟΝΕ, και άλλοι όχι.
Ανάμεσα στις τρεις αυτές κατευθύνσεις υπάρχουν και άλλες ενδιάμεσες ή ημιτελείς προτάσεις. Έτσι, η Νέα Δημοκρατία μιλάει για «απόρριψη του μνημονίου», χωρίς όμως ανοικτή προσχώρηση στην άποψη της αναδιάρθρωσης, ενώ τέλος κάποιοι υποστηρίζουν την άρνηση του χρέους ως προϋπόθεση για την αναδιαπραγμάτευσή του.
Προφανώς, η πρώτη άποψη δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση. Την ακούμε μήνες από την κυβέρνηση, τα κανάλια, την Καθημερινή, το Βήμα κ.λπ. και από όλων των ειδών τις γραφίδες, από τον Παπαχελά έως τον Πρετεντέρη. Προσφάτως και από εκείνη του Χρ. Γιανναρά (Βλέπε Καθημερινή, 5 Σεπτεμβρίου).
Στις σελίδες που ακολουθούν παρουσιάζουμε εκτενώς τα επιχειρήματα της δεύτερης και της τρίτης άποψης. Και αυτό γιατί πιστεύουμε πως πρέπει να πραγματοποιηθεί ένας εκτεταμένος διάλογος που θα ξεκαθαρίσει τι πρέπει να κάνουμε. Αυτό δεν σημαίνει πως το Άρδην δεν κλίνει υπέρ κάποιας από τις δύο απόψεις για το δέον γενέσθαι. Ωστόσο, η συζήτηση δεν είναι ακόμα ολοκληρωμένη και δεν διεκδικούμε το αλάθητο.
Θα επιχειρήσουμε όμως να παραθέσουμε ορισμένες από τις σκέψεις μας: πιστεύουμε πως η αδυναμία της δεύτερης άποψης έγκειται στα εξής τρία σημεία:
Πρώτον, προϋποθέτει –ή θεωρεί δυνατή την εμφάνισή τους– την ύπαρξη πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων ικανών να φέρουν σε πέρας μία ολοκληρωτική ρήξη με τους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης και του παγκόσμιου καπιταλισμού. Πιστεύουμε πως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στη σημερινή Ελλάδα. Ως προς τις πολιτικές δυνάμεις, κανείς δεν θα διαφωνήσει. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ούτε οι κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να συμπαραταχθούν με μία τέτοια στρατηγική και οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σχετικά σύντομα και τα αντίστοιχα πολιτικά υποκείμενα. Η ελληνική κοινωνία έχει παρασιτοποιηθεί σε βάθος, δεν διαθέτει πλέον εγχώρια εργατική τάξη, και ο μετασχηματισμός της είναι θέμα μακράς διάρκειας. Κατά συνέπεια, αν υποθέταμε πως θα ακολουθούνταν μια στρατηγική άμεσης ρήξης με το παγκόσμιο σύστημα, οι δυνάμεις αυτής της ρήξης θα ήταν μειοψηφικές κοινωνικά και θα προκαλούσαν, πιθανότατα, τα αντίθετα αποτελέσματα.
Δεύτερον, η πιθανότητα της χρεοκοπίας και η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ και την ΕΕ προωθείται, από την αρχή της κρίσης, από ένα μέρος του γερμανικού και αγγλοσαξωνικού κεφαλαίου. Η πτώχευση και η παύση πληρωμών είναι μια υπαρκτή πιθανότητα που θα επιβληθεί στην Ελλάδα και θα προκαλέσει μια εκτεταμένη εκπτώχευση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Εξάλλου, ήδη οι Γερμανοί επιδιώκουν την εκδίωξή μας από την ΟΝΕ. Έτσι, όσο καταστροφική υπήρξε η ένταξή μας στην ΟΝΕ, το ίδιο καταστροφική θα είναι, υπό τις παρούσες συνθήκες, η εκδίωξή μας από αυτήν. Η πιθανή έξοδός μας από την ΟΝΕ πρέπει να πραγματοποιηθεί σε άλλες συνθήκες, αν είναι μεμονωμένη, ή σε περίπτωση γενικευμένης κρίσης του ευρώ.
Σε μια περίπτωση πτώχευσης, θα αρχίσει μια πορεία σαρωτικής κρίσης και τότε όντως θα είναι δυνατή η διαμόρφωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα επιχειρήσουν άμεσα μια διαφορετική πορεία για τη χώρα. Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι τέτοιο συνέβη στην Ελλάδα με τον πόλεμο και την Κατοχή. Η Κατοχή κατέστρεψε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα και τα οδήγησε σε προσχώρηση στο ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Όμως, κανείς δεν σκέφτηκε να προκαλέσει… τον πόλεμο και την Κατοχή, για να ακολουθήσει… η επανάσταση!
Τρίτον, η λύση της άρνησης του χρέους, ενώ εμφανίζεται ως μία λύση που αρνείται την κηδεμονία των ξένων και διεκδικεί την «εθνική ανεξαρτησία», στην πραγματικότητα υποτιμά τα εθνικά ζητήματα και κινδυνεύει να οδηγήσει σε καταστροφή! Διότι η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε δεινή θέση εξ αιτίας της τουρκικής επιθετικότητας και του νεο-οθωμανισμού, με ανοικτά μέτωπα στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη και τα Σκόπια, και οποιαδήποτε έξοδός της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή και η εκδίωξή της από την ΟΝΕ, θα υποβαθμίσει ακόμα περισσότερο τη διεθνή θέση της και θα πολλαπλασιάσει τους κινδύνους τελεσίδικων απωλειών και πάρα πέρα εθνικής συρρίκνωσης. Η εθνική μας ανεξαρτησία δεν απειλείται μόνο από το ΔΝΤ και την Κομισιόν αλλά και από την Ανατολή. Όποιος ξεχνάει αυτή την αποφασιστική παράμετρο, κινδυνεύει να αποφύγει την Σκύλλα για να πέσει στη Χάρυβδη.
Εξάλλου, καθόλου τυχαία, μια τέτοια άποψη διακινείται πολύ έντονα σε χώρους που αρνούνται τη σημασία των εθνικών ζητημάτων και τον κίνδυνο του νεο-οθωμανισμού, αλλά συμπαρασύρει συχνά και δυνάμεις που θεωρητικά έχουν περισσότερο πατριωτική στάση. Και αυτό γιατί μπλέχτηκαν στον κυκεώνα της «Αριστεράς», όπως συνέβη με τον Μανόλη Γλέζο, την ΚΟΕ, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και άλλους. Δρώντας ως «συνιστώσες» ενός χώρου που υποτιμά, αν δεν αρνείται εντελώς, τα εθνικά ζητήματα και αναβαθμίζει ως κύριο ζήτημα την «ταξική πάλη», αναπόφευκτα χάνουν από τα μάτια τους την κύρια αντίθεση. Και η κύρια αντίθεση στη σημερινή Ελλάδα είναι η εθνική αντίθεση, από την οποία εξαρτάται άμεσα και η «ταξική πάλη». Κατά συνέπεια, είσαι υποχρεωμένος να βλέπεις όλα τα ζητήματα κάτω από αυτό το πρίσμα. Η επιλογή της στάσης πληρωμών μεταβάλλει σε πρωταρχική και κυρίαρχη αντίθεση την αντίθεση με το ΔΝΤ, ξεχνώντας και υποτιμώντας τις υπόλοιπες.
Πρακτικά λοιπόν: Η αναδιάρθρωση του χρέους αποτελεί μία πράξη σύγκρουσης με το διευθυντήριο των Βρυξελλών, το ΔΝΤ και τα κοράκια των τραπεζών και απαιτεί ήδη τεράστιο θάρρος και αποφασιστικότητα. Είναι όμως μια λύση περισσότερο εφικτή διότι δεν οδηγεί σε μετωπική σύγκρουση με το σύνολο του συστήματος και διεθνή απομόνωση, ενώ ταυτόχρονα ελαφρύνει τα βάρη για τον λαό. Πιθανότατα, βέβαια, με τους ενδοτικούς ανικάνους που μας κυβερνούν, σε λίγο καιρό, να είναι και αυτή μια ανέφικτη και ουτοπική λύση – αν ήδη δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.
Μια τέτοια πρόταση εντάσσεται και σε μία στρατηγική βαθμιαίας ανασυγκρότησης του παραγωγικού ιστού της χώρας, έτσι ώστε να ανατραπεί το παρασιτικό μεταπρατικό μοντέλο, χωρίς ταυτόχρονα να βρεθούμε εντελώς ξεκρέμαστοι και απομονωμένοι στην περιοχή.
Το αφιέρωμα του Άρδην περιλαμβάνει ένα κείμενο Ελλήνων οικονομολόγων –ανοικτή επιστολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας– που παρουσιάζει διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και ιδιαίτερα το ζήτημα της υπερχρέωσης των ασφαλιστικών ταμείων και των επιπτώσεών της. Ακολουθεί ένας εκτενής διάλογος γύρω από το ζήτημα της στάσης πληρωμών ή της αναδιάρθρωσης του χρέους, με τέσσερα διαφορετικά κείμενα, δύο υπέρ της κάθε άποψης. Τα τρία από αυτά, που δημοσιεύουμε στο μεγαλύτερο μέρος τους, είναι κείμενα ενός διαλόγου που διεξήχθη στην ιστοσελίδα του Άρδην και στο «Μανιτάρι του Βουνού» (http://manitaritoubounou.wordpress.com/), ανάμεσα στον Νίκο Μπινιάρη και τον Δημήτρη Καζάκη, κάποτε με οξείς χαρακτηρισμούς, ενώ το τέταρτο, των Παντελή Ραδίση, Γιώργου Γρόλλιου, Γρηγόρη Γεροτζιάφα, υπό τον τίτλο «Ελευθερία και δικαιοσύνη» συνηγορεί μάλλον υπέρ της «στάσης πληρωμών». Ο Βασίλης Βιλλιάρδος, στο άρθρο του «ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση», παρουσιάζει τα δομικά στοιχεία της κρίσης από την άποψη της παγκόσμιας οικονομίας ενώ ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης μας μιλάει μέσα από ένα επίκαιρο “παραμύθι”.

Άρδην

ΕΛΛΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ...ΠΛΗΡΩΝΕΤΕ ΚΟΡΟΙΔΑ...!!!!!‏

«Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Βουλής,

Θέμα: Μεταφορά βουλευτού κ. Avτώναρoυ με πλοία της εταιρείας μας.

Ο βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου, κ. Ευάγγελος Αντώναρος, επιβιβάστηκε στις 18 Ιουλίου 2010 στο πλοίο ΒLUΕ STAR 2 της εταιρείας μας, με σκοπό να ταξιδέψει από το νησί της Κω στο νησί της Πάτμου. Κατά την επιβίβαση και σύμφωνα με τον νόμο, του ζητήθηκε από τον αρχιλογιστή του πλοίου το εισιτήριό του, όπως συμβαίνει με κάθε άλλον επιβάτη. Ο κ. Αντώναρος απάντησε ότι είναι βουλευτής και έχει ελευθέρας. Παρά την επισήμανση από τον κ. αρχιλογιστή ότι ακόμη και σ' αυτή την περίπτωση απαιτείται για τη νόμιμη επιβίβασή του εισιτήριο έστω μηδενικό, ο κ. Αντώναρος τον ευχαρίστησε και εισήλθε του πλοίου. Δεδομένου ότι εκείνη τη στιγμή επιβιβάζονταν στο πλοίο 250 επιβάτες, το πλήρωμα προτίμησε να μη δώσει περαιτέρω έκταση στο επεισόδιο, ώστε να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στον καταπέλτη του πλοίου και να μην ταλαιπωρηθούν αναίτια από τη συμπεριφορά του εν λόγω βουλευτή οι υπόλοιποι επιβάτες, οι οποίοι και κανονικά έφεραν τα εισιτήριά τους και τηρούσαν όλες τις νόμιμες διαδικασίες.

Μετά την είσοδό του στο πλοίο, εκδόθηκε εισιτήριο στον κ. Αντώναρο -με το φθηνότερο ναύλο, αξίας 15.50 ευρώ - προκειμένου να ταξιδέψει νομίμως και όχι ως λαθρεπιβάτης. Εκείνος αρνήθηκε να πληρώσει το ποσό με την ίδια δικαιολογία και επέδειξε στο σημείο αυτό τη βουλευτική του ταυτότητα.

Ύστερα από τα παραπάνω γεγονότα, τα ζητήματα που ανακύπτουν είναι τα εξής:

1. Παρακαλούμε για την αποζημίωση της εταιρείας μας από τη Βουλή για το ταξίδι του κ. Αντώναρου, σύμφωνα με τα συνημμένα παραστατικά.

2. Παρακαλούμε όπως εκδώσετε οδηγία προς τους βουλευτές όταν επιθυμούν να κάνουν χρήση της ελεύθερης κυκλοφορίας με πλοία ακτοπλοϊας που τους έχετε παράσχει, να φροντίζουν εγκαίρως για την έκδοση εισιτηρίου, όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία. Σας επισημαίνουμε ότι βάσει νόμου απαγορεύεται η επιβίβαση στο πλοίο ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ χωρίς έγκυρο εισιτήριο.

3. Επειδή αντιλαμβανόμεθα ότι παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν όλες οι ακτοπλοϊκές εταιρείες, παρακαλούμε όπως προχωρήσετε σε θέσπιση συγκεκριμένης διαδικασίας για την αποζημίωσή μας σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως συμβαίνει με τα άλλα μέσα μεταφοράς και όπως επανειλημμένως έχουμε ζητήσει, διαδικασία που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να εκδίδονται τα εισιτήρια από μια ιδιωτική εταιρεία χωρίς να καταβληθεί το αντίτιμο. Έως ότου μας γνωστοποιηθεί και συμφωνηθεί η διαδικασία αυτή, παρακαλούμε όπως ενημερώσετε τα μέλη του Κοινοβουλίου ότι όσον αφορά στην εταιρεία μας θα πρέπει να εκδίδουν κανονικά εισιτήριο ολόκληρου ναύλου.

4. Τέλος, παρακαλούμε όπως προβείτε σε συστάσεις προς τους Έλληνες βουλευτές, οι οποίοι όλοι έχουν εκλεγεί από τον ελληνικό λαό για να τον υπηρετούν και όχι για να διεκδικούν προνόμια και να αξιώνουν διαφορετική μεταχείριση από τον απλό πολίτη, προκειμένου να αποφεύγονται αμετροεπείς συμπεριφορές, που δεν τιμούν κανέναν και επιτείνουν το κλίμα δυσαρέσκειας που υφίσταται σήμερα.

Με τιμή
Attica Group
Πέτρος Μ. Βέττας
Διευθύνων Σύμβουλος»

ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ....

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω
ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν
να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα
σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου.
Ακόμα περισσότερο όταν δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν
έτοιμος ο άνθρωπος, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ
για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα
ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος
και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.
Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΛΗΘΕΙΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα
να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και να
κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.
Σήμερα κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,
ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά.
Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα
από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα.
Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και
οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.
Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό».
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΥΤΑΓΑΠΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα
να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΑΠΛΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω
να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή
που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα
ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.
Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιάς μου
η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτό το λέω
ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν
πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις
και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε
με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Αυτό το λέμε
ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ

Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι,
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.

ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ
Ομιλία στα 70στά γενέθλια του..
Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth μια γειτονιά του Λονδίνου
και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία

Η σάρκα και το λίπος της Ελλάδας

Αρκετοί δημοσιογράφοι του οικονομικού ρεπορτάζ έχουν υιοθετήσει και αναπαράγουν την αγαπημένη φράση των ειδημόνων και συμβούλων της κυβέρνησης ότι με τα οικονομικά μέτρα δεν αγγίζουν τη σάρκα αλλά μονο το λίπος του λαού.

Χαριτωμένη αμερικανιά αλλά μιλάνε για το δικό μας λίπος και κανείς δεν συμπληρώνει ότι όταν ένα κτήνος δαγκώσει ποιος το περιορίζει να επιλέγει λίπος και όχι σάρκα;

Δημιούργησαν τεχνητά έναν πανικό και μας έβαλαν σε έναν κατήφορο χωρίς τέλος όπου καθημερινά εξανεμίζονται δικαιώματα που κατακτήθηκαν με χρόνια αγώνων και δικών μας εισφορών, μισθοί , η κοινωνική συνοχή, η ηρεμία και οι ελπίδες μας.

- Δεν υπάρχει σάλιο , είχε πει ο υπουργός για τις συντάξεις και τότε έγινε το μεγάλο μπάμ. Και ποιος φταίει; Η κάθε κυβέρνηση που για δεκαετίες απαιτούσε τα χρήματα των ταμείων να κατατίθενται ατόκως, η κάθε κυβέρνηση που θεωρούσε τα αποθεματικά ένα κουβά με χρήματα από τον οποίο μοίραζε ότι και όπου ήθελε για το «συμφέρον του έθνους», η κάθε κυβέρνηση που στη συνέχεια επέτρεψε να «παίξουν» τα λεφτά σε χρηματιστήριο και παράγωγα και. να τα χάσουν! Έκαναν λάθος επιλογές οι άνθρωποι και να τους συγχωρήσουμε, θα πούνε κάποιοι. Λάθος φίλοι μου. Αν δούλευαν σε ιδιωτική επιχείρηση το αφεντικό τους και οι μέτοχοι θα τους είχαν ξεσκίσει. Αυτοί πήραν αμοιβές, μπόνους και στη συνέχεια παζάρεψαν και πήραν καλύτερες θέσεις. Για κάθε λανθασμένη επένδυση του ταμείου που διοικούσαν εισέπραξαν προμήθειες και μίζες.(Πάντα δίνουν οι τράπεζες και τα ιδρύματα. Εχει ελεγχθεί ποτέ πόσα και ποιοι τα πήραν. Και ακόμα αν η διεθνής πρακτική είναι ας πούμε 0,5% μήπως πήραν προμήθεια μέχρι και το εικοσαπλάσιο για χαρτιά που ήταν άχρηστα; Αυτό δεν είναι δόλος; Λάθος ή αβλεψία δεν μπορεί να θεωρηθεί από στελέχη που αμείβονται με εκατομμύρια. Και όποιος το θεωρεί πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι συνένοχος.) Το ποιοι και πως είναι εύκολο να βρεθεί. Αν - λέω τώρα υποθετικά- στις χρηματιστηριακές που συνέπραξαν συμμετείχαν και συγγενείς υπουργών και βουλευτών τότε θα έπρεπε εδώ και ένα χρόνο να τους έχει ξετινάξει έως συγγένεια τρίτου βαθμού κάποιος εισαγγελέας.

Αποτέλεσμα. Τα ταμεία και το κοινωνικό κράτος στον αέρα, τα λεφτά όλων μας εξαφανισμένα και όσοι αντέξουν θα τρέξουν σε ιδιωτικές εταιρίες που είναι οι ίδιες οι οποίες συνέπραξαν στην αρχή της αμερικάνικης και παγκόσμιας φούσκας πριν 2 χρόνια.



- Το 20% των καταστημάτων έχει ήδη κλείσει. Τα φοροεισπραχτικά μέσα στεγνώνουν όλο το ρευστό από την αγορά. Άκουσα στο ράδιο ένα κυβερνητικό κνώδαλο να λέει ότι η αύξηση του ΦΠΑ βοηθά τις επιχειρήσεις γιατί αποκτούν περισσότερη ρευστότητα από τον φόρο που εισπράττουν και τον εκμεταλλεύονται πριν τον αποδώσουν. Η κυρία δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει στην αγορά. Όταν τα μαγαζιά κλείνουν άσεφτα, όταν στα 100 ευρώ είσπραξη τα 52 είναι φόροι κάθε είδους και όταν ήδη οι μικρομεσαίοι καταρρέουν για ποιους μιλάει; Μήπως για τα πολυεθνικά σούπερμάρκετς; Ισως αυτό είναι και το μονο τους ενδιαφέρον. Γράφτηκε σε εφημερίδες ότι οι (εγ)κέφαλοι υποστηρίζουν ότι δεν είναι κακό να κλείσουν οι μικρές ατομικές οικογενειακές επιχειρήσεις γιατί οι μεγάλες που θα μπουν στη θέση τους θα προσλάβουν εργάτες (τους πρώην επιχειρηματίες ή τα παιδιά τους) και θα κάνουν επενδύσεις. Δηλαδή να κλείσουν και να καταστραφούν όλοι οι μικρομεσαίοι που στηρίζουν την πραγματική ελληνική οικονομία (πραγματική, μια λέξη που τους ξέφυγε όταν ζόρισαν τα πράγματα, γιατί τα υπόλοιπα είναι φούμαρα) τον συγγενή, τον φίλο, τη χώρα μας, να απαξιωθεί η περιουσία τους (καταστήματα, εγκαταστάσεις κλπ) προς χάρη μερικών πολυεθνικών που θα επενδύσουν αέρα, θα στέλνουν τα κέρδη εκτός χώρας και όταν δεν τους συμφέρει η κατάσταση θα φύγουν αφήνοντας συντρίμμια και από την πλευρά τους πολύ καλά θα πράξουν.

Έχει και συνέχεια. Στα ευρωπαϊκά προγράμματα επιδοτήσεων μικρομεσαίων το κράτος συμμετέχει με 20%. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ προσφέρει το 80% αρκεί το κράτος να βάλει το δικό του μέρος. Το οποίο θα το πάρει αμέσως πίσω κα με κέρδος γιατί ο ΦΠΑ είναι 23%. Και με τα χρήματα θα στηριχτούν και θα αντέξουν οι μικρές επιχειρήσεις και όμως το κράτος αρνείται να το κάνει καταδικάζοντας τες σε θάνατο.

Και έρχεται η κα υπουργός να πει ότι θα φέρουν καλύτερα προγράμματα που θα συνδεθούν με φοροαπαλλαγές. Μα υπάρχει ένας έλληνας - που να έχει δουλέψει σε αληθινή δουλειά - ο οποίος να πιστεύει ότι και αν δώσουμε ότι εχουμε και δεν εχουμε στο κράτος αυτό θα τα επενδύσει για το καλό όλων και θα μας βοηθήσει να ανακάμψουμε; Θα τα φάνε όπως έχουν κάνει μέχρι σήμερα. Ισοπεδωτική και μηδενιστική άποψη; Δεν είμαστε εμείς που πρέπει να απολογηθούμε, ούτε εμείς καταστρέψαμε το κράτος.

Αυτοί τα τίναξαν όλα στον αέρα. Αυτοί μοίρασαν απίστευτες μίζες στην ακριβότερη ολυμπιάδα όλων των εποχών, αυτοί έφτιαξαν το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, των εκκλησιαστικών οικοπέδων, των στρατιωτικών προμηθειών , ένας μακρύς κατάλογος που θα μπορούσε όμως να εχει κάπου και τέλος. Και τώρα αυτοί καλύπτουν τους συναδέλφους τους με 5 πορίσματα σε κάθε εξεταστική. Πληρώνονται από ΕΜΑΣ για να ερευνούν δήθεν, κωλυσιεργώντας επί μήνες και στο τέλος δηλώνουν ότι έχουν δημοκρατικό δικαίωμα να μην συμφωνούν στο πόρισμα και να θολώνουν εντελώς κάθε υπόθεση στέλνοντας την μοιραία στο αρχείο. Φροντίζουν έξυπνα και πρόστυχα να γυρνούν την κοινωνία ενάντια σε κάθε επαγγελματική ομάδα που διαμαρτύρεται σαλαμοποιώντας το λαό και διαλύοντας τον ιστό που τους συνδέει.

Και επίσης σκέφτονται φιλάνθρωπα να φτιάξουν οργανώσεις για να ενισχύουν αργότερα εμάς και τα παιδιά μας που από νοικοκυραίους σκοπεύουν να μας καταντήσουν επαίτες.

Και τέλος ενώ ο κόσμος χάνεται όλοι όλων των κομάτων κάνουν διακοπές. Οι μεν μας οδηγούν προς τα εκεί, οι δε περιμένουν το φθινόπωρο να έχει πνιγεί ο κόσμος για να μαζέψουν απεγνωσμένη εκλογική πελατεία.

Και τους κοιτάμε ακόμα; Χαμένοι για χαμένοι ξεφτιλίστε τους όπου τους βρίσκετε. Είναι το μόνο που φοβούνται. Θυμάστε το «σκάνδαλο» της τηλεπερσονας που έκανε δεξίωση γάμου στο Αβέρωφ; Ήταν θέμα για να πάρει τέτοια έκταση; Και βέβαια όχι. Δυστυχώς ήταν καλοκαίρι, δεν υπήρχε άλλη είδηση οπότε αυτό φούσκωσε για να καλύψει κάτι που έπρεπε να κρυφτεί. Τι ήταν αυτό; Εκείνη την ημέρα στην Πάτρα πήραν με τις πέτρες στο κυνήγι μέσα στο κέντρο της πόλης υπουργό και βουλευτές (και των δυο κομμάτων). Το διαβάσατε πουθενά; Μόνο το τροκτικό το είχε κάνει θέμα. Κάτι τέτοια έκανε γι αυτό τον φάγανε ξημερώματα. Και όποιος πιστεύει ότι ήταν τρομοκρατική ενέργεια όπως λέει και το τραγουδάκι ας «στοιχηθεί στις γραμμές των ηλιθίων». Και μετά το τροκτικό έκλεισε και όλα καλά.

Γιαούρτι και ξεφτύλισμα όπου τους συναντάται. Σε αυτούς και τις οικογένειες τους.

Έτσι τρομάζουν ήδη οι δικοί μας άνθρωποι. Ας νοιώσουν και αυτοί κοντά στα αισθήματα του λαού. Δεν υπάρχουν αθώοι. Όταν το παιδί και η σύζυγος συμμετέχουν σε μια ofshore δεν μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε. Οι βλάκες να πάνε σε ίδρυμα απροσάρμοστων, όχι σε κρατικές επιχειρήσεις και τη βουλή.

Όχι βία, αυτό είναι προνόμιο των αλητών της εξουσίας. Τώρα που είναι καλοκαίρι, στη παραλία, στη ταβέρνα , στο δρόμο, όπου τους συναντάτε μην τους αφήνετε σε χλωρό κλαρί. Αυτοί πρέπει να αποδείξουν ότι λυπούνται ότι νοιάζονται για εμάς και να ζητήσουν συγγνώμη. Το λίπος και η σάρκα μας δεν είναι για τα σκυλιά.
ΠΗΓΗ απο mail

Ιούλιος 2010: Οφειλόμενος φόρος τιμής στους νεκρούς του 1974

από Ianjerry

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πολέμησαν οι πολεμιστές του 1974 είναι γνωστές, σε κάποιους από πρώτο χέρι, σε άλλους μόνο από ακούσματα και διηγήσεις .Ήταν και τότε Ιούλιος και η θερμοκρασία κατά τη διάρκεια της ημέρας έφτανε τους 38 και πλέον βαθμούς. Οι σημερινές δηλαδή συνθήκες δυσφορίας της Λευκωσίας. Ο όγκος των εχθρικών πυρών ήταν τεράστιος ειδικά σε επιλεγμένες περιοχές (ΕΛΔΥΚ, Μονάδες Πυροβολικού και αλλού, χώρους συγκέντρωσης και αλλού).


Οι πολεμιστές τότε έπρεπε όχι μόνο να αντέξουν τον ήλιο και την αφόρητη ζέστη, αλλά και να ζήσουν κάτω από συνθήκες δίψας, που όσοι έζησαν μέσα στις μάχες θυμούνται ότι η γλώσσα τους κολλούσε άπειρες φορές στον ουρανίσκο τους από την έλλειψη πόσιμου νερού. Χώρια που το κύριο, το πρώτιστο τους καθήκον ήταν να πολεμήσουν και να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τις βολές που γίνονταν με κάθε είδους όπλο εναντίον τους και την πατρίδα.

Ας σκεφτούμε για λίγο μια σκηνή μάχης, έστω, στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, είτε στην πρώτη φάση της εισβολής, είτε στην δεύτερη φάση. Ελδυκάριοι μέσα στις τρύπες τους (Οι άγνωστοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974) οι περισσότεροι ημίγυμνοι και ασκεπής (το κράνος ήταν απαραίτητο αλλά δεν μπορούσε να φορεθεί από τη ζέστη) να πολεμούν κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουλίου, μέσα σε ένα διαρκώς φλεγόμενο, από τις εμπρηστικές βόμβες που έριχναν τα τούρκικα αεροπλάνα, στρατόπεδο. Η πυκνότητα των πυρών τεράστια, με μέσο χρόνο ζωής έκτος τρύπας μόνο 1 με 2 λεπτά (Οι άγνωστοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974). Νερό και φαγητό πολυτέλεια, μόνο το βράδυ έβγαιναν από τις τρύπες για να πάρουν, κάτω από τα συντρίμμια του υδραγωγείου, λίγο λασπόνερο, μερικές κονσέρβες και ένα κομμάτι ψωμί. Τα ίδια με τα πιο πάνω, πανομοιότυπα, τα συναντούμε και στον τιτάνιο αγώνα του 251ΤΠΖ, στον εξίσου τιτάνιο αγώνα του 286ΜΤ, στις απαράμιλλες σε ηρωισμό και αυτοθυσία επιχειρήσεις των μοιρών καταδρομών (Κύριοι πάτε για ύπνο).

Οι περισσότεροι από τους ηρωικούς νεκρούς μας βρίσκονται να αναπαύονται αδικαίωτοι στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας μαζί με τους ελλαδίτες αδελφούς μας, της διμοιρίας του Τσαμκιράνη που επέβαιναν του μοιραίου «Νορατλας» κατά την αποστολή "ΝΙΚΗ".

Στον Τύμβο θα κάνει επίσκεψη για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής η πολιτική, στρατιωτική και θρησκευτική ηγεσία του τόπου. Θα έχουν στηθεί στέγαστρα, διότι ο ήλιος θα καίει και θα υπάρχουν ψυγεία με παγωμένα ποτά και νερά, διότι η δίψα θα είναι μεγάλη. Θα είναι και η Φιλαρμονική της Εθνικής Φρουράς που θα παιανίζει πένθιμα. Θα υπάρχει και ασθενοφόρο για προληπτικούς λόγους. Θα ειπωθούν βαρύγδουπα λόγια και θα κατατεθούν δάφνινα στεφάνια και τριαντάφυλλα (ανάγκη αυτό μόνο και να τίποτε άλλο), ενώ θα αποθανατίζονται δηλώσεις και ατάκες επωνύμων. Κάπου εκεί θα είναι και ο Θανάσης, ο μόνος επιζών από την Διμοιρία του Τσαμκιράνη, καθώς και οι μανάδες των αγνοουμένων, Ελλαδιτών και Κυπρίων, που θα ακούσουν και πάλι τα ίδια χιλιοειπομένα «θα».

Θα κάνω και εφέτος την κάθε χρονική μου επίσκεψη στον Τύμβο, μαζί με τη κορούλα μου, ασκεπής όπως σε κάθε μου επίσκεψη στον Τύμβο και ας καίει ό ήλιος και χωρίς νερό, για να νοιώσω κάτω από συνθήκες "ειρήνης και ασφάλειας" λίγη από την ζέστη και τη δίψα που ένοιωσαν οι αγωνιστές, κάτω από συνθήκες πολέμου. Θα περιέλθω ένα ένα όλους εξολοκλήρου τους τάφους, θα διαβάσω τα ονόματα των νεκρών, θα φέρω στην μνήμη που τα ηρωικά τους κατορθώματα (γα όσους τουλάχιστον έχω διαβάσει) και θα κλαίω με την ψυχή μου, διότι δεν μπόρεσα να φανώ «πολλώ κάρονες τούτων». Τα μάτια της κορούλας μου θα είναι κόκκινα όπως και πέρσι και προ πέρσι όπως κάθε χρόνο. Μόνο έτσι μπορώ να αποτίσω τον ελάχιστο οφειλόμενο φόρο τιμής προς τους ηρωικούς μας νεκρούς, διότι η αντίσταση αυτών στις ορδές του αττίλα μου δίνει την ελευθερία να κάνω σήμερα αυτή την επιστολή.

Κ.Α.Ν

-------
Υ.Γ: Αν και τα λόγια είναι περιττά, δεν μπορώ παρά να παραθέσω Θερμές ευχαριστίες στον συγγραφέα του κειμένου τόσο για τις σκέψεις που τόσο απλόχερα μας παραθέτει, όσο και για τις ζωντανές εικόνες που περνούν από μπροστά μας... βάζοντας όλους εμάς που δεν ζήσαμε αυτά τα γεγονότα έστω και για μερικές στιγμές να αναλογισθούμε... ότι κάποιοι λίγοι ή πολλοί ...υπέφεραν, πολέμησαν, θυσιάστηκαν, ακρωτηριάσθηκαν....για αυτόν τον τόπο.

ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ

ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕ

«...Αστραπές και βροντές
χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου.
Λυσσασμένα σκυλιά
να ξεσκίσουν ξανά
θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου.

Παλέψαμε, δώσαμε μάχες, τις κερδίσαμε.
Στη κορφή της γνώσης, να! σταθήκαμε.
Κι ήτανε τότε που πάνω μας πέσαν βάρβαροι
κι όλοι οι μικροί φτωχοί κι ανόητοι για να μας λιώσουν.
Μα γεννήσαμε το Γέρο του Μοριά και τον Καραΐσκάκη.
Ποιους αναστήσαμε ξανά? Πού είστε παλικάρια;
Γιατί και πως μπορείτε να είστε ξεχασμένοι;
Αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.
Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες;...».

(Νότις Σφακιανάκης - Άλμπουμ Εμπειριών Συλλέκτης 1997 - Τραγούδι με τίτλο "Πατρίδα μου".)

Τιμώρησέ με...σε συγχωρώ!

Περίπτωση Πρώτη
Ποια είναι η τύχη ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να υπηρετήσει την θητεία του στη χώρα καταγωγής του, όπου και διαμένει, επειδή έχει αποκτήσει ξένη (Κολομβιανή) υπηκοότητα;

1. Απελαύνεται από την χώρα.
2. Φυλακίζεται.
3. Του στερούνται τα πολιτικά του δικαιώματα.
4. Πληρώνει βαρύ χρηματικό πρόστιμο.
5. Πληρώνει 14.000 δρχ. στη χώρα αυτή και....  

6. Γίνεται Πρόεδρος Τμήματος Οικονομικών Επιστημών,
Πανεπιστημίου Αθηνών, Υπουργός Αναπληρωτής Εθνικής
Οικονομίας (1982-1985), Διοικητής Εμπορικής Τράπεζας
(1981-1982), Πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και 
Τεχνο! λογίας  (1979-1981), διευθυντής του διεθνούς 
αερολιμένα Αθηνών(2001 έως σήμερα ).
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΟΦΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΑ , ΓΙΑ ΤΟ 
ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ, ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΟΧΗ!
Το όνομα αυτού Κώστας Βαΐτσης   


Άλλη περίπτωση

Ποια είναι η τύχη ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να υπηρετήσει την θητεία του στη χώρα καταγωγής;  

1. Στιγματίζεται ως φυγόστρατος.
2.. Δεν του επιτρέπεται να εργαστεί στο δημόσιο.
3. Δεν του επιτρέπεται η κατοχή όπλου.
4.   Πληρώνει για να μην υπηρετήσει 29.000δρχ.

5. Γίνεται ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΜΥΝΗΣ και έχει υπό τις εντολές του 
ολόκληρο το!  στράτευμα, προχωρεί σε συμφωνίες αγορών
πολεμικού υλικού πολλών εκατομμυρίων Ευρώ, την ώρα
που εάν του δώσουν ένα G3, θα το πιάσει από την κ! άνη.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΟΦΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΑ, ΓΙΑ ΤΟ
ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ , ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΟΧΗ !
Το όνομα αυτού Άκης Τσοχατζόπουλος  


Υπάρχει και άλλη μία...

Ποια είναι η τύχη ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να υπηρετήσει την θητεία του στη χώρα του προφασιζόμενος όπως ομολόγησε, δύο φορές τον επικίνδυνο τρελό ώστε να τον βγ άλουν Ι-5 για βαριά ψυχικά νοσήματα με τάσεις αυτοκτονίας; (Πράγμα που έγινε)

1. Οδηγείται σε ψυχιατρική κλινική έως να θεραπευτεί.
2. Δεν του δίνεται άδεια οδήγησης 
3. Δεν του επιτρέπεται να αποκτήσει άδεια οπλοφορίας / οπλοκατοχής 

4. Γίνεται ο πιο καλοπληρωμένος δημοσιογράφος
της Ελλάδος με 80.000.000 δρχ. συμβόλαιο τον μήνα, 
οδηγεί πανάκριβα JEEP, απέκτησε όπλο χωρίς προφανώς 
χαρτί ! ψυχιάτρου, απέκτησε δεύτερο όπλο, δήλωσε 
απώλεια του πρώτου όπλου , μετά από λίγο διάστημα δήλωσε
απώλεια του δεύτερου όπλου, και τελικά το κράτος του  
έδωσε άδεια για τρίτο!
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΟΦΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΑ, ΓΙΑ ΤΟ 
ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ , ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΟΧΗ !
Το όνομα αυτού Μάκης Τριανταφυλλόπουλος ή Ταρζάν

Κι άλλη μια...

Ποια είναι η τύχη ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να υπηρετήσει την θητεία του στη χώρα του παριστάνοντας επίσης τον τρελό; 

1. Εισάγεται σε κλινική για θεραπεία.
2.Του χορηγούνται ψυχοφάρμακα.
3. Δεν μπορεί να εργαστεί στο δημόσιο.
4. Δεν μπορεί να καταλάβει υπεύθυνη διοικητική θέση οπουδήποτε.

5. Γίνεται ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Ως υπουργός μάλιστα , εκτός απο την ΑΕΠΙ , υποχρέωσε (δια νόμου παρακαλώ) να πληρώνουν όλοι όσοι έχουν στο κατάστημα τους ακόμη και ένα.... ραδιόφωνο... εκτός από την ΑΕΠΙ και την.... Ενωση Μουσικοσυνθετών Ελλάδος. Ποιά είναι αυτή; Κάποιοι μουσικοσυνθέτες που δεν ήθελαν την ΑΕΠΙ για δικούς τους λόγους έφτιαξαν αυτή την περιβόητη... ένωση που βγαίνει και χαρατσώνει όπως η ΑΕΠΙ!!! Διπλό χαράτσι γιά το ίδιο θέμα ! Γιατί έχουν μουσική στο κατάστημά τους!!!

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΟΦΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΑ, ΓΙΑ   ΤΟ
ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ, ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΔΟΧΗ!
Το όνομα αυτού Θάνος Μικρούτσικος....

ΤΟ ΞΟΔΙ

Δίσκος αλλαγής πλεύσης κι αποκατάσταση βλάβης
Έχω αλλάξει πρέπει να το καταλάβεις
Μη με ψάξεις μέσα σε διεθνιστικές τάσεις
Οι διεθνισμοί δεν πατούσαν σε υγιείς βάσεις
Αρκετά μ' αυτό το παραμύθι
Η στάθμη της σούπας του κοσμοπολίτη έχει ανέβει τόσο που μου αγγίζει τη μύτη
Υπάρχει πρόβλημα
Προσπαθώ να μη χάσω την εθνική μου ταυτότητα
Μέσα σ' αυτό το πλήθος που του επιβάλανε το υδροχόικο ήθος
Φορείς της νέας εποχής που δουλεύανε στο ημίφως
Γι' αυτό στην εποχή μας ως συνήθως είναι απών το πολιτικό ον του Αριστοτέλη
Η νέα παγκόσμια τάξη θέλει, έναν άνθρωπο κουρέλι
Απλό αριθμό μέσα σε στατιστικές
Μια κοινωνία από ομογενοποιημένους καταναλωτές
Μας θέλει πιόνια στη σκακιέρα των παγκόσμιων εξουσιαστών
Των καρτέλ πετρελαίου και των πολυεθνικών εταιριών
Και δυστυχώς πάει κάπως έτσι λοιπόν

Όλοι ζούμε δίχως την παραμικρή υποψία
Ενώ η αρρώστια έχει αρχίσει να μας τρώει το πόδι
Θα είν' αργά όταν θ' ανακαλύψουν τη συνωμοσία
Θα είν' αργά όταν θα βρισκόμαστε στο ξόδι

Σοφόν το σαφές
Όμως όλοι μιλάνε με μισόλογα και υπεκφυγές
Η σύγχρονη διανόηση φέρνει σύγχυση και συσκότιση αντί να δίνει φώτιση
Είναι γεγονός πως τελούμε υπό κατοχή
Μας διοικούνε πολιτικοί με ομιχλώδη καταγωγή
Σκοτεινών κέντρων αποφάσεων υποτακτικοί
Οι δήθεν πνευματικοί ταγοί τηρούν μια ένοχη ανοχή
Όλα μας ωθούν προς μια νέα εποχή ζόφου
Η πτώση γίνεται συνώνυμο της προόδου
Δε μας θέλουν Έλληνες αλλά πολίτες του κόσμου
Βλέπεις, κιμάς ανθρώπου η ιδεολογία βολεύει τα παγκόσμια εξουσιαστικά ιερατεία
Τα οποία εξάγουν ένα μοντέλο και προσπαθούν να μας το επιβάλουν με το έτσι θέλω
Δε θέλουν μια ειρηνική παγκόσμια κοινότητα που να αφήνει περιθώρια στην πολλαπλότητα
Κατ' αυτούς παγκοσμιοποίηση σημαίνει ισοπεδωτική μονομορφοποίηση
Γι' αυτό έχουν στο στόχαστρο το όμαιμο, το ομόγλωσσο, το ομόθρησκο και το ομότροπο
Μας έχουν φτιάξει μια θηλιά για το λαιμό μας
Παραχαράζουν το παρελθόν μας προς όφελος του δικού τους μέλλοντος
Ετοιμάζουν το έδαφος για διέλευση ενός κυβερνομεσαίωνος
Σκοταδισμός για μένα και για σένα
Σκοταδισμός 2001
Βάλουν πανταχόθεν εσκεμμένα ενάντια στο αδογμάτιστο ελληνικό πνεύμα
Ναι, μη σου προκαλεί καθόλου έκπληξη
Η επιχείρηση εθνοκτονίας σε εξέλιξη
Χωρίς αντίδραση μπαίνουμε στο στόμα του λύκου
Η Ελλάς μια αποικία νέου τύπου
Ρόλο δούρειου ίππου παίζουν τα στρατευμένα τους φερέφωνα
Αυτοί που εκλέγονται δουλεύουν για ξένα συμφέροντα
Ανοίγουν την κερκόπορτα συνεπικουρούμενοι από σύγχρονους Ηρρόστρατους και Εφιάλτες
Δε γίνονται αντιληπτοί από ένα έθνος με υπνοβάτες

Κι όλοι ζούμε δίχως την παραμικρή υποψία
Ενώ η αρρώστια έχει αρχίσει να μας τρώει το πόδι
Θα είν' αργά όταν θ' ανακαλύψουν τη συνωμοσία
Θα είν' αργά όταν θα βρισκόμαστε στο ξόδι.

ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

ΤΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΑ

Βαριά σκοτούρα έχει ο Παπακωνσταντίνου! Έχει βλέμα απλανές, τρελό και χαμένο!! Οι σκέψεις σε συμφόρηση μέσα στον εγκέφαλό του, ο οποίος είναι πλέον σε υγρή μορφή!!
Δεν ξέρει ποιον να φορολογήσει για να αυξήσει τα έσοδα του μπουρδέλου.....ωωω συγνώμη του κράτους ήθελα να γραψω....
Ξαφνικά ΑΡΝΙΟΝ φάνηκε στον ουρανό και αντί ρομφαίας κρατούσε LED φωτάκια!!
Τα κούνησε πέρα-δώθε και τότε ο Παπακωνσταντίνου φώναξε ΕΥΡΗΚΑ ΕΥΡΗΚΑ... θα υποχρεώσω τα πρόβατα που κυκλοφορούν νύχτα να έχουν φώτα πορείας...εύκολα μετά από αυτό το μέτρο θα μπορέσω να περάσω και τα τέλη κυκλοφορίας κοπαδιών...

ΠΑΙΞΕ ΚΙ ΕΣΥ......

Για να σας δω αγαπημένοι αναγνώστες μου, τι σκορ θα κανετε!!
Μην ξεχνάτε έτσι θα γίνει η αποπληρωμή του χρέους!!
ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ Η ΣΥΜΕΤΟΧΗ

http://www.greekpayback.com/

Τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός

Των Elizabeth Martinez και Arnoldo Garcia*
Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι ένα σύνολο οικονομικών πολιτικών, το οποίο έχει ευρέως εξαπλωθεί τα τελευταία 25 χρόνια περίπου. Παρόλο που η λέξη σπάνια ακούγεται στις ΗΠΑ, μπορεί κανείς να δει τις επιδράσεις του Νεοφιλελευθερισμού, καθώς οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.
Η λέξη "Φιλελευθερισμός" μπορεί να αναφέρεται σε πολιτικές, οικονομικές ή ακόμα θρησκευτικές ιδέες. Στον Αμερικανικό πολιτικό φιλελευθερισμό υπήρχε μια στρατηγική αποτροπής της κοινωνικής διαμάχης. Στο φτωχό και εργαζόμενο κόσμο, παρουσιάστηκε σαν ένα προοδευτικό σύστημα, σε σχέση με το συντηρητισμό ή τη δεξιά. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός είναι διαφορετικός. Οι συντηρητικοί πολιτικοί, οι οποίοι λένε ότι σιχαίνονται τους φιλελεύθερους - εννοώντας το πολιτικό στοιχείο - στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα πραγματικό πρόβλημα με τον οικονομικό φιλελευθερισμό, συμπεριλαμβανομένου και του νεοφιλελευθερισμού.
Το πρόθεμα "νέο" σημαίνει ότι μιλάμε για ένα νέο είδος φιλελευθερισμού. Τότε τι ήταν το παλιό είδος; Η φιλελεύθερη σχολή των οικονομικών έγινε γνωστή στην Ευρώπη όταν ο Άνταμ Σμιθ, ένας Άγγλος οικονομολόγος δημοσίευσε ένα βιβλίο το 1776 με τον τίτλο "Ο πλούτος των εθνών". Αυτός και άλλοι υπερασπίστηκαν την κατάργηση του κρατικού παρεμβατισμού στα οικονομικά ζητήματα. Είπε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν φραγμοί στην παραγωγή, όρια στο εμπόριο και δασμοί. Ο καλύτερος τρόπος για την ανάπτυξη της οικονομίας ενός κράτους είναι το ελεύθερο εμπόριο. Αυτές οι ιδέες ήταν "φιλελεύθερες" με την έννοια του μη ελέγχου. Αυτή η εφαρμογή του ατομικισμού ενθάρρυνε το "ελεύθερο" επιχειρηματικό πνεύμα και τον "ελεύθερο" ανταγωνισμό, πράγμα το οποίο κατέληξε να σημαίνει ελευθερία στους καπιταλιστές να έχουν μεγάλα κέρδη όπως επιθυμούσαν.
Ο οικονομικός φιλελευθερισμός υπερίσχυσε στις ΗΠΑ από το 1800 μέχρι τις αρχές του19ου αι. Όμως το μεγάλο κραχ του 1930 οδήγησε έναν οικονομολόγο με το όνομα Τζων Μάυναρντ Κέυνς στη θεωρία η οποία αμφισβήτησε το φιλελευθερισμό σαν την καλύτερη θεωρία για τους καπιταλιστές. Στην ουσία, είπε ότι η πλήρης απασχόληση είναι αναγκαία για την ανάπτυξη του καπιταλισμού κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες παρέμβουν για ν' αυξήσουν την απασχόληση. Αυτές οι ιδέες επηρέασαν πολύ τη "Νέα Συμφωνία" (New Deal) του προέδρου Ρούζβελτ - η οποία πράγματι βελτίωσε τη ζωή πολλών ανθρώπων. Η πίστη ότι η κυβέρνηση πρέπει να προάγει το κοινό όφελος έγινε ευρέως αποδεκτή.
Αλλά η καπιταλιστική κρίση τα τελευταία 25 χρόνια, με τους συρρικνωμένους ρυθμούς κέρδους, ενέπνευσε τη συντεχνιακή ελίτ να αναβιώσει τον οικονομικό φιλελευθερισμό. Αυτό είναι που το κάνει "νέο". Σήμερα, με την ραγδαία παγκοσμιοποίηση της καπιταλιστικής οικονομίας, βλέπουμε το Νεοφιλελευθερισμό σε παγκόσμια κλίμακα.
Ένας αξιομνημόνευτος ορισμός αυτής της διαδικασίας προήλθε απ' τον Yποδιοικητή Μάρκος, στη - χρηματοδοτούμενη από τους Ζαπατίστας - Διηπειρωτική Συνάντηση για την Ανθρωπότητα και ενάντια στο Νέο-φιλελευθερισμό, τον Αύγουστο του 1996 στην Τσιάπας, όταν είπε: "Αυτό που προσφέρουν οι δεξιοί είναι η μετατροπή του κόσμου σε μια μεγάλη αγορά, όπου μπορούν ν' αγοράσουν Ινδιάνους από δω, γυναίκες από κει…." και θα μπορούσε να προσθέσει: παιδιά, πρόσφυγες, εργάτες ή ακόμα και μια ολόκληρη χώρα, όπως το Μεξικό.
Τα κύρια σημεία του Νεοφιλελευθερισμού περιλαμβάνουν:
1. Τον κανόνα της αγοράς. Ελευθερώνοντας "ελεύθερες" επιχειρήσεις ή ιδιωτικές επιχειρήσεις από οποιουσδήποτε θεσμούς επιβάλλονται από την κυβέρνηση, ανεξαρτήτως του πόση κοινωνική καταστροφή προκαλεί. Μεγαλύτερη ελευθερία στο διεθνές εμπόριο και επένδυση όπως στον ΝAFTA. Μείωση των μισθών με διάσπαση των εργαζομένων, και αφαίρεση των δικαιωμάτων των εργατών, τα οποία κατακτήθηκαν έπειτα από πολλών χρόνων πάλη. Τερματισμός στους ελέγχους τιμών. Τελικά, ολοκληρωτική ελευθερία στη μετακίνηση κεφαλαίου, προϊόντων και υπηρεσιών. Για να μας πείσουν ότι αυτό είναι καλό για μας, λένε ότι μια αγορά χωρίς κανόνες είναι ο καλύτερος τρόπος για την αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία, τελικά, θα ωφελήσει όλους.
2. Περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για τις κοινωνικές υπηρεσίες όπως εκπαίδευση και υγεία. ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ, ακόμα και τη συντήρηση δρόμων, γεφυρών και δικτύου ύδρευσης, ξανά στο όνομα της μείωσης του ρόλου της κυβέρνησης. Βέβαια, δεν αντιτίθενται στις κυβερνητικές επιχορηγήσεις και τις φορολογικές διευκολύνσεις των επιχειρήσεων.
3. Απορύθμιση. Μείωση των οποιωνδήποτε κυβερνητικών ρυθμίσεων, οι οποίες μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τα κέρδη, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας του περιβάλλοντος και της ασφάλειας στην εργασία.
4. Ιδιωτικοποίηση. Πώληση των κρατικών επιχειρήσεων, προϊόντων και υπηρεσιών σε ιδιώτες επενδυτές. Αυτό περιλαμβάνει τράπεζες, βιομηχανίες-κλειδιά, σιδηρόδρομους, δρόμους με διόδια, ηλεκτρισμό, σχολεία, νοσοκομεία, ακόμα και φρέσκο νερό. Παρόλο ότι συνήθως γίνονται στο όνομα της μεγαλύτερης αποδοτικότητας -η οποία συχνά χρειάζεται- η ιδιωτικοποίηση είχε κυρίως σαν αποτέλεσμα τη συγκέντρωση του πλούτου σε ακόμα λιγότερα χέρια, και οδήγησε τις δημόσιες δαπάνες ακόμα περισσότερο προς τις δικές της ανάγκες.
5. Εξαφάνιση της έννοιας του κοινού οφέλους ή της κοινότητας και αντικατάστασή τους από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Καταπίεση των πιο φτωχών ανθρώπων μιας κοινωνίας, για να βρουν μόνοι τους λύσεις στην έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και κοινωνικής ασφάλισης, και στη συνέχεια να τους κατηγορήσουν - αν αποτύχουν - σαν τεμπέληδες.
Ανά τον κόσμο ο νεοφιλελευθερισμός έχει επιβληθεί από ισχυρότατους οικονομικούς θεσμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την παγκόσμια τράπεζα και την Δια-Αμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης. Αυτό έχει θορυβήσει όλη τη Λατινική Αμερική. Το πρώτο ξεκάθαρο παράδειγμα νεοφιλελευθερισμού στην πράξη έγινε στη Χιλή (χάρη στον οικονομολόγο του πανεπιστημίου του Σικάγο Μίλτον Φρίντμαν) μετά από το, υποστηριζόμενο από τη CIA, πραξικόπημα εναντίον του δημοφιλούς εκλεγμένου καθεστώτος του Αλλιέντε, το 1973. Ακολούθησαν κι άλλες χώρες, με μερικά από τα χειρότερα αποτελέσματα στο Μεξικό, όπου οι μισθοί μειώθηκαν κατά 40% με 50% τον πρώτο χρόνο του NAFTA, όταν το κόστος ζωής αυξήθηκε κατά 80%. Πάνω από 20.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν και πάνω από 1.000 κρατικές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν. Όπως είπε ένας μελετητής, "Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει νέο-αποίκηση της Λατινικής Αμερικής".
Στις ΗΠΑ, ο νεοφιλελευθερισμός καταστρέφει τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, επιτίθεται στα δικαιώματα των εργατών και περικόπτει τα κοινωνικά προγράμματα. Το Ρεπουμπλικανικό "Συμβόλαιο" στην Αμερική είναι γνήσιος νεοφιλελευθερισμός. Οι υποστηρικτές του δουλεύουν σκληρά για ν' αρνηθούν την προστασία στα παιδιά, στη νεολαία, στις γυναίκες και στον ίδιο τον πλανήτη, και προσπαθούν να μας εξαπατήσουν ώστε να τον δεχτούμε, λέγοντας ότι αυτό θα μας απαλλάξει από την κυβέρνηση.
Οι επωφελούμενοι από το νεοφιλελευθερισμό είναι μια μειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού. Για τη συντριπτική πλειοψηφία επιφέρει ακόμη περισσότερη εξαθλίωση από πριν: υποφέροντας χωρίς τα μικρά και σκληρά κερδισμένα δικαιώματα των τελευταίων 60 χρόνων, υποφέροντας χωρίς τέλος.
* Η Ελίζαμπεθ Μαρτίνεζ είναι επί σειρά ετών ακτιβίστρια για τα κοινωνικά δικαιώματα και συγγραφέας αρκετών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου και του "500 χρόνια ιστορίας του Chicano σε φωτογραφίες". Ο Αρνόλντο Γκαρσία είναι μέλος της Επιτροπής Αιμιλιάνο Ζαπάτα του Όκλαντ, συμπορευόμενης με την Εθνική Επιτροπή για Δημοκρατία στο Μεξικό. Και οι δυο συγγραφείς παρακολούθησαν την Διηπειρωτική Συνάντηση για την Ανθρωπότητα και Ενάντια στο Νεοφιλελευθερισμό, που έγινε από τις 27 Ιουλίου ως τις 3 Αυγούστου του 1996 στην La Realidad της Chiapas.

Mετάφραση από τα αγγλικά: Μιχάλης και Μαρία Παπαρρηγοπούλου

Ο παντογνώστης Σακίρο Σουζούκι

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού
κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο
συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ
στις ΗΠΑ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας.
- Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία; λέει
η δασκάλα. Ποιος είπε..."δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο";
Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από
τον καινούριο :
- Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέφεια, απαντά.
- Μπράβο, παιδί μου, Σουζούκι, και ποιος είπε "Κυβέρνηση του λαού, από
το λαό και για το λαό"; ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.
- Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει :
- Ντροπή σας. Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική
ιστορία καλύτερα από σας
Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία :
- Ρε, δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι.
- Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει :
- Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι
Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.
Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.
- Ποιος το είπε αυτό;;; ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.
Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι :
- Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια
επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991.
Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει :
- Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω.
Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα :
- Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, 22 Δεκεμβρίου του 1997, στο οβάλ
γραφείο του Λευκού Οίκου.
Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν :
- Α γαμήσου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι.
Ατάραχος ο γιαπωνέζος :
- Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, σιρκουί της
Νότιας Αφρικής, το 2002.
Κόλαση στην τάξη, άλλοι μαθητές ουρλιάζουν, άλλοι πετάνε καρέκλες, η
δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και
μπαίνει ο διευθυντής :
- Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο.
Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι :
- Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2009, στο
τελευταίο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του.

Το απομεσήμερο ενός φαύλου

Τράβα αγωγιάτη, καρότσα τράβα,
τράβα να φτάσουμε γοργά στην Κάβα!
Φύσα βαπόρι, βόα μηχανή,
να 'ρθούμε πρώτοι εμείς! - οι στερνοί.

Τα στερνοπαίδια και τ' αποσπόρια
και τ' αποβράσματα και τ' αποφόρια
μιας μάχης που ήτανε γι' άλλα κορμιά
για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά.

Πολιτικάντηδες, καραβανάδες,
ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες,
μούργοι, μουνούχοι και θηλυκά -
τράβα αγωγιάτη! βάρα αμαξά!

Φτωχή Πατρίδα, στα μάγουλά σου
μαχαίρια γράφουνε το γολγοθά σου·
μάνα λιοντόκαρδη, μάνα ορφανή,
κοίτα αν αντέχεις τέτοια πομπή:

το ματσαράγκα, το φαταούλα
με μπογαλάκια και με μπαούλα·
τη χύτρα που έβραζε κάθε βρωμιά
λες και την άδειασαν όλη μεμιά



σ' αυτούς ανάμεσα τους ήπιους λόφους
όπου μας κλείσανε σαν υποτρόφους
ενός αδιάντροπου φρενοβλαβή
που στο βραχνά του παραμιλεί.

Δες το σελέμη, δες και το φάντη
πώς θυμιατίζουνε τον ιεροφάντη
που ρητορεύεται λειτουργικά
μπρος στα πιστά του μηρυκαστικά.

Μαυραγορίτες από τα Νάφια
της προσφυγιάς μας άθλια σινάφια,
γύφτοι ξετσίπωτοι κι αρπαχτικοί,
λένε, πατρίδα, πως πάνε εκεί

στα χώματά σου τα λαβωμένα
γιατί μαράζωσαν, τάχα, στα ξένα
και δεν μπορούνε χωρίς εσέ -
οι φαύλοι: τρέχουνε για το λουφέ.


του Γιώργου Σεφέρη

Κραυγή περί δικαίου

Αφού κατά βαρβάρων Γερμανών

δεν θέλησε η Ελλάς να πολεμήσει

δίκαιον βρίσκω τον αποκλεισμόν

και δίκαιον από πείνα να ψοφήσει.



Μα το φτωχό το ζώο να πεθαίνει

της πείνας για δική μας μοχθηρία!

Σκεφτείτε το, Λαοί πολιτισμένοι…

Σ’ αυτό, φοβούμαι, γίνεται αδικία.



Σεις έχετε εταιρείες για τα ζώα…

Ερεύξομαι προς ταύτας μετά θάρρους:

Ερρέτω ο πταίστης! σώσατε τ’ αθώα

τ’ άλογα, τα μουλάρια, τους γαϊδάρους…



Δίκαιον όμως ο οίκτος ν’ απλωθεί

κι εις τους εκ του ποιμνίου του Μεσσία,

κι αθώους κι αυτούς δικαίως να τους δεχθεί

στην Κιβωτό της μέσα η σωτηρία.

Μικέλης Άβλιχος (1844-1917).