ΦΥΣΙΚΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

ασαβαλαχασαβαλα........

Και τελικά θα γίνει της τρελής για να μην πω και τίποτε άλλο και παρεξηγηθώ..Θεός φυλάξει.....
Το Δ.Ν.Τ. έφτασε εμπρός βήμα ταχύ να το προϊπαντήσουμε με πείνα και οργή...Kρατήστε τα παρακάτω και θυμηθείτε τα τους επόμενους μήνες...


Οι στέπες της Αϊτής ειναι προσβάσιμες μόνο με γάιδαρο ή τα πόδια.Τα παιδιά πεθαίνουν από υποσιτισμό εξαιτειας της φτωχειας.Οι φτωχοί Αϊτινοί καταφεύγουν όλο και περισσότερο στην κατανάλωση μπισκότων φτιαγμένων από λάσπη, καθώς οι τιμές των τροφίμων πετούν στα ύψη σ’αυτή τη χώρα της Καραϊβικής. Τα μπισκότα-δίσκοι γίνονται από ξηρή κίτρινη άργιλο που αναμιγνύεται με νερό, αλάτι και φυτικά αρτύματα ή και μαργαρίνη. Η λάσπη, που προέρχεται από τα κεντρικά υψίπεδα της Αϊτής, στραγγίζεται αρχικά και πλάθεται έπειτα σε μπισκότα, τα οποία στεγνώνουν στον ήλιο.
Τα ανοιχτόχρωμα καφετιά μπισκότα, που είναι γνωστά στους ντόπιους απλά ως «terre» (χώμα), τρώγονται παραδοσιακά από εγκύους Αϊτινές αλλά και τα παιδιά ως πηγή ασβεστίου. . Εντούτοις, για μερικούς Αϊτινούς ανήμπορους ν’αντέξουν οικονομικά ακόμη και ένα πιάτο ρυζιού, η terre έχει γίνει η βασική διατροφή τους.
Τα μπισκότα σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες έχουν ήπια γεύση, αλλά απορροφούν την υγρασία από το στόμα μόλις αγγίζουν τη γλώσσα, αφήνοντας δυσάρεστο χωματένια επίγευση που διαρκεί για ώρες. Ο Gerald Callahan, ένας καθηγητής ανοσολογίας στο κρατικό πανεπιστήμιο του Κολοράντο που έχει μελετήσει τη γεωφαγία (geophagy), το επιστημονικό όνομα για την κατανάλωση λάσπης, λέει ότι η εν λόγω λάσπη μπορεί να περιέχει επικίνδυνα παράσιτα ή τοξίνες. Αλλά μπορεί επίσης να ενισχύσει το ανοσολογικό σύστημα των αγέννητων μωρών απέναντι σε ορισμένες ασθένειες.Η Αϊτή είναι η φτωχότερη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο. Εβδομήντα έξι τοις εκατό του πληθυσμού ζουν με λιγότερο από $2.25 ημερησίως. Ο υποσιτισμός είναι διαδεδομένος και η διάρροια σκοτώνει ένα στα πέντε παιδιά κάτω από την ηλικία των πέντε ετών.Ο υπεύθυνος της ανθρωπιστικής βοήθειας στο Port-au-Prince, την πρωτεύουσα της Αϊτής, δεν εκπλήσσεται που οι εξαθλιωμένοι άνθρωποι καταλήγουν να φάνε λάσπη. «Βλέπουμε όλο και περισσότερα παιδιά στην ύπαιθρο, να έχουν ένα κοκκινωπό χρώμα. Είναι ένας αξιόπιστος δείκτης του ακραίου υποσιτισμού», λέει.Φωτογραφία της χρονιάς 2008, βραβείο UNICEF, της Βελγίδας φωτογράφου Alice Smeets, 21 ετών. Από την παραγκούπολη Cité Soleil, του Port au Prince.

Ομοιοτητες με το παρελθον μας........

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Αρχέγονο Πυρ._


Το Σύμπαν εμπεριέχει όλα όσα αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας και όλα όσα αδυνατεί να συλλάβει ο νους μας.




Μέσα σε αυτό το υπέροχο άγνωστο Σύμπαν, υπάρχουν κόσμοι που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε και να φανταστούμε.



Και σίγουρα όχι, έτσι απλά για να γεμίσει ο Χώρος...



Σε αυτή την Δημιουργία, τον κόσμο των Μορφών, ενεργό δράση έχει το Αρχέγονο Πυρ.



Το αρχέγονο πυρ, θα μπορούσαμε να πούμε, πως είναι ο κοσμικός «ηλεκτρισμός».



Είναι η πάντα παρούσα σχηματοποιός δύναμη και «Ενέργεια»... σε ενεργές και μη ενεργές περιοχές του Σύμπαντος... στο ανεκδήλωτο Σύμπαν (όπου εκφράζει το Ζωοποιό Υλικό) και στο εκδηλωμένο Σύμπαν (όπου εκφράζετε ως τον Μέγα Αρχιτέκτονα).



Στο ανεκδήλωτο σύμπαν, παραμένει ήρεμο και ανενεργό, μέχρι να υπάρξει «αιτία», «λόγος», «εντολή», για να μπει σε λειτουργία και να πάρει Θέση - Δράση, ως εκείνη η κινητήρια ζωοποιός δύναμη, που θα συγκεντρώσει τα στοιχειακά άτομα και τις απαραίτητες ενέργειες, ώστε να συνδυαστούν και να δημιουργήσουν «μορφή», «ύλη», «ύπαρξη».



Είναι το «μέσο», είναι ο «τρόπος», είναι ο «σχηματοποιός»...



Το αρχέγονο πυρ, είναι αυτή η Υπερκοσμική Ενέργεια, που επιτρέπει την ενεργοποίηση και ενοποίηση δυνάμεων, για να δημιουργήσουν, να μορφοποιήσουν και να παράγουν Συμπαντική Ζωή (κόσμους) και να σχηματίσουν τους Νόμους λειτουργίας της.



Είναι η Θεία ανώτερη Ουσία και Αιτία ύπαρξης ορατού και αοράτου κόσμου.



Η Δημιουργική Ικανότητα.



Είναι η Πηγή του Όλου ( στο ανεκδήλωτο Σύμπαν (Χάος)) και ο «Λόγος» δημιουργίας και Έκφρασης των κόσμων.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κάποτε υπήρχε ένας φτωχός μεροκαματιάρης ονόματι Μαχμούντ. Μια μέρα το αφεντικό τού έδωσε ένα πήλινο δοχείο γεμάτο με βούτυρο γάλακτος και του είπς να το πάει στη διπλανή πόλη.<< Εάν το κάνεις αυτό>>, είπε το αφεντικό <<θα σου δώσω δύο ρουπίες. Εάν ρίξεις το δοχείο θα πληρώσεις το βούτυρο>>.Ο Μαχμούντ έβαλε το δοχείο στο κεφάλι του και άρχισε να περπατά στο δρόμο. Καθώς περπατούσε, άρχισε να σκέφτεται: <<Θα πάρω δύο ρουπίες. Τι θα τις κάνω;>> Εκείνο τον καιρό όλα ήταν πολύ φθηνά και με μία ρουπία μπορούσες να αγοράσεις 25 κοτόπουλα. Ο Μαχμούντ είπε: Το βρήκα, θα αγοράσω κοτόπουλα. Θα πολλαπλασιαστούν και σύντομα θα έχω 100 κότες, 500 κότες, 1000 κότες,10.000 κότες. Ύστερα θα πουλήσω τις κότες και θα αγοράσω γίδια και πρόβατα και μια μεγάλη φάρμα. Τα γίδια και τα πρόβατα θα πολλαπλασιαστούν και όταν τα πουλήσω θα αγοράσω πραμάτεια. Θα γίνω μεγαλέμπορος. Μετά θα παντρευτώ και θα έχω ένα σπίτι. Θα πηγαίνω σε ένα γραφείο και θα γυρνώ στο σπίτι για μεσημεριανό φαγητό. Θα έχω έναν εξαιρετικό μάγειρα που θα κάνει υπέροχα φαγητά. Εάν όμως ο μάγειρας δεν έχει έτοιμα τα φαγητά στην ώρα τους, θα θυμώνω και τον χαστουκίζω. Στο κάτω-κάτω τη γραφής μεγαλέμπορος θα είμαι! Όπως σκεφτόταν το χαστούκι που θα έδινε στο μάγειρα, σήκωσε το χέρι του. Με το που το έκανε το δοχείο γλίστρησε κι έπεσε στο έδαφος. Έτσι το βούτυρο δεν έφτασε στον προορισμό του. Ο Μαχμούντ δεν πήρε τις 2 ρουπίες του. Δεν αγόρασε κοτόπουλα. Δεν αγόρασε γίδια και πρόβατα. Δεν παντρεύτηκε. Δεν είχε σπίτι. Δεν πήγαινε σε γραφείο. Ούτε χαστούκισε κανένα. Κάθισε κάτω κι έκρυψε το κεφάλι στα χέρια του. Μετά από λίγι γύρισε στο αφεντικό του και του ομολόγησε: <<Αφλεντη έχυσα το βούτυρο>>. Το αφεντικό του απάντησε:<< Πως μπόρεσες να κάνεις κάτι τέτοιο; Με έκανες να χάσω μιας βδομάδας κέρδη!>> Αχ, αφέντη, εσύ έχασες μιας βδιμάδας κέρδη, εγώ όμως έχασα τις κότες μου, τα γίδια μου,το σπίτι μου τη γυναίκα μου, το γραφείο μου και το μάγειρά μου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Ο Άνεμος συνάντησε ένα όμορφο Λουλούδι και το αγάπησε. Όταν εκείνος τρυφερά χάιδευε το Λουλούδι, εκείνο απαντούσε με πιο μεγάλη αγάπη που εκφραζόταν με πιο έντονα χρώματα και δυνατό άρωμα. Όμως ο Άνεμος ήταν αχόρταγος και σκέφτηκε: "Εάν δώσω στο Λουλούδι όλη μου τη δύναμη και την ισχύ, αυτό θα μου χαρίσει κάτι πολύ ωραίο και μεγάλο". Η αναπνοή της αγάπης του ήταν τόσο δυνατή, ώστε το Λουλούδι δεν άντεξε αυτό το πάθος και λύγισε. Ο άνεμος απεγνωσμένα προσπαθούσε να το σηκώσει και να το αναστήσει, αλλά δε μπόρεσε. Τότε ηρέμησε και με την τρυφερή ανάσα της αγάπης, προσπάθησε να αναζωογονήσει το Λουλούδι, αλλά εκείνο μαραινόταν μπροστά στα μάτια του. Τότε ο Άνεμος φώναξε με οργή: - Εγώ σου έδωσα όλη τη δύναμη της αγάπης μου, αλλά εσύ δεν έχεις δυνάμεις να μου απαντήσεις με το ίδιο πάθος. Εσύ δε μ' αγαπούσες! Όμως το Λουλούδι δεν απάντησε, γιατί ήταν νεκρό. Εκείνος που αγαπά, πρέπει να θυμάται πως η αγάπη μετριέται όχι με δύναμη και πάθος, αλλά με τρυφερότητα και στοργικότητα.

ΑΜΕΣΗ ΣΟΦΙΑ

-Γιατί εδώ όλοι είναι τόσο ευτυχισμένοι, εκτός από μένα;


-Επειδή έχουν μάθει να βλέπουν παντού καλοσύνη και ομορφιά, είπε ο Δάσκαλος.

-Γιατί εγώ δεν βλέπω παντού καλοσύνη και ομορφιά;

-Επειδή δεν μπορείς να δεις έξω από σένα αυτό που δεν καταφέρνεις να δεις μέσα σου!

Friedrich Nietsche ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

"Ἀλλοίμονο! Θά ’ρθει καιρός, πού ὁ ἄνθρωπος δέ θά μπορεῖ νά γεννήσει κανένα ἄστρο πιά. Ἀλλοίμονο! Θά ἔρθει ὁ καιρός τοῦ πιό ἀξιοπεριφρόνητου ἀνθρώπου πού δέ θά μπορεῖ πιά νά περιφρονεῖ ὁ ἴδιος αὐτός τόν ἑαυτό του…


Ἄρρωστοι κι ἑτοιμοθάνατοι ἤσαν αὐτοί πού περιφρόνησαν τό κορμί καί τή γῆ κι ἐφεύρανε τό Οὐράνιο καί τίς σωτήριες αἱμάτινες σταγόνες, ἀλλ’ ἀκόμη καί τά γλυκά καί σκοτεινά αὐτά δηλητήρια ἀπό τό κορμί καί τή γῆ τά πήρανε!

Μπορεῖτε νά δημιουργήσετε ἕναν Θεό; Μή μοῦ μιλᾶτε τότε γιά κανένα Θεό. Μά μπορεῖτε νά δημιουργήσετε τόν ὑπεράνθρωπο.

Ὅσο μαθαίνουμε νά χαιρόμαστε περισσότερο τόσο ξεμαθαίνουμε νά κάνουμε κακό στούς ἄλλους καί νά ἐφευρίσκουμε θλίψεις…

Θέλετε νά πληρωθεῖτε, ἐνάρετοι! Θέλετε νά ἔχετε μισθό γιά τήν ἀρετή σας κι οὐρανό γιά τή γῆ κι αἰωνιότητα γιά τό σήμερά σας;

Τά μεγαλύτερα γεγονότα δέν εἶναι οἱ θορυβοδέστερες, μά οἱ σιωπηλότερες ὧρες μας…

Μόνο, ἀδερφοί μου, νά διώξετε μακριά τους σκύλους, τούς σάπιους ποδογλύφτες, κι ὅλο τό ἐξημμένο σκυλολόι.

Ὅλο τό ἐξημμένο σκυλολόι τῶν «μορφωμένων», πού τρέφεται ἀπό τόν ἱδρώτα κάθε ἥρωα!"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ.....ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Με μια πρωτόγνωρη ενέργειά του, ο δημοσιογράφος Walter Wüllenweber, δημοσιεύει στο Γερμανικό περιοδικό STERN, ανοιχτή επιστολή προς τους Έλληνες, στην ελληνική γλώσσα, με την οποία απολογείται για τη στεναχώρια που μας προκάλεσε, ενώ δεν παραλείπει (και αυτός), να αναφερθεί στα αμέτρητα e-mails διαμαρτυρίας "που ξεχειλίζουν" το γραμματοκιβώτιό του, όπως λέει χαρακτηριστικά!




Δείτε τι λέει:



Αγαπητοί Έλληνες,

Σίγουρα σας συμβαίνει ό,τι και σε εμάς τους Γερμανούς: Όταν σκεφτόμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση, το μυαλό μας πάει σε αυτόν τον συγκεχυμένο μηχανισμό στις Βρυξέλλες, όπου καλοπληρωμένοι γραφειοκράτες, μαζί με ξεδιαλεγμένους στην πατρίδα τους πολιτικούς, συνεχώς παράγουν εκνευριστικούς κανόνες. Έτσι έβλεπα εγώ τα πράγματα έως τώρα. Ξαφνικά όμως, η άποψή μου για την Ευρώπη και την Ε.Ε. άλλαξε ριζικά. Κι αυτό το οφείλω σε εσάς.





Όλα ξεκίνησαν με μια επιστολή προς εσάς τους Έλληνες, την οποία έγραψα πριν από λίγες εβδομάδες στο περιοδικό Stern. Οφείλω να ομολογήσω: Η επιστολή περιείχε βαριές κατηγορίες. Και μου απαντήσατε, και μάλιστα σε βαθμό που το ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο ακόμη ξεχειλίζει. Η αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανών κι Ελλήνων που έχει ξεσπάσει εδώ και εβδομάδες, είναι σφοδρή και συναισθηματικά φορτισμένη, από την άλλη όμως, είναι απαραίτητη και προπάντων πραγματικά γόνιμη. Και από τότε η Ε.Ε. δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν λαβύρινθο διατάξεων για μένα. Τώρα, με την αντιπαράθεση ανάμεσα σε εσάς τους Έλληνες κι εμάς τους Γερμανούς, είναι που η Ευρώπη ξεκινά πραγματικά για μένα.



Θα συμφωνήσετε πως έως τώρα τα πράγματα είχαν ως εξής: Όποτε προκύπτει κάποιο θέμα μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συναντιέται με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Εμείς οι πολίτες είμαστε μονάχα θεατές. Μπροστά στην τηλεόραση. Τώρα, σε αυτή την κρίση, εμείς οι πολίτες αρχίσαμε επιτέλους να συνομιλούμε μεταξύ μας, χωρίς τους αρχηγούς των κυβερνήσεων. Η ελληνογερμανική συζήτηση αποτελεί την αρχή μιας πραγματικής, ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας.



Ενόψει αυτού του γεγονότος, γίνεται εμφανές ότι η αντιπαράθεση είναι προτιμότερη από τη σιωπή. Οι κατηγορίες που επιτέλους εκφέρονται, πραγματικά μας πάνε μπροστά. Και τις δύο πλευρές.



Φυσικά πόνεσε η αντιπαράθεση αυτή. Όταν σας κατηγορούμε ότι είστε διεφθαρμένοι και εξαπατάτε την υπόλοιπη Ευρώπη, βεβαίως αυτό σας χαλάει τη διάθεση. Κι όταν ανώνυμοι επιστολογράφοι μου προτείνουν να με επεξεργαστούν παράγοντας γύρο ή όταν ελληνικές εφημερίδες παριστάνουν το Άγαλμα της Νίκης στην ομώνυμη στήλη με σβάστικα, αυτά με κάνουν να ξεροκαταπίνω. Συνολικά, όμως, με διδάξατε πολλά: Το γεγονός ότι γερμανικές εμπορικές αλυσίδες όπως η Lidl και η Saturn κατέκτησαν την ελληνική αγορά, συμμετέχοντας έτσι ενεργά στη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομίας, την οποία κατακρίνω, αυτό το αγνοούσα τελείως.



Όπως επίσης αγνοούσα το ύψος των υπέρογκων κερδών που η Ελλάδα αποφέρει στη γερμανική βιομηχανία όπλων. Το 13 τοις εκατό των συνολικών γερμανικών εξαγωγών όπλων διοχετεύεται αποκλειστικά στην Ελλάδα. Αγοράζετε τόσα άρματα μάχης και τουφέκια, επειδή αντιλαμβάνεστε τη σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, Τουρκία, ως απειλή. Και ποιος εφοδιάζει την Τουρκία με όπλα; Πάλι εμείς οι Γερμανοί. Η γερμανική αμυντική βιομηχανία λοιπόν, επωφελείται από μια διαμάχη, την οποία η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών θεωρεί περιττή. Οφείλω να ομολογήσω: Όσον αφορά αυτό το θέμα, εσείς οι Έλληνες έχετε ένα ισχυρό επιχείρημα με το μέρος σας.



Στην επιστολή μου είχα περιγράψει το αίσθημα της αδυναμίας που νιώθουμε εμείς οι Γερμανοί, λόγω του ότι και η δική μας οικονομική σταθερότητα εξαρτάται από τις αποφάσεις που λαμβάνει η δική σας κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση, την οποία εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα να εκλέξουμε. Η δημόσια συζήτηση στη Γερμανία δεν έμεινε χωρίς αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Άσκησε ακόμη περισσότερη πίεση σε εσάς τους Έλληνες, ώστε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα. Ισχυρίζομαι το εξής: Οι διαμαρτυρίες εκ μέρους εμάς των Γερμανών διευκολύνουν την κυβέρνησή σας να φέρει εις πέρας την εφαρμογή των απαραίτητων, σκληρών οικονομικών μέτρων. Επομένως, δεν υπάρχει μόνο μια νέα δημόσια σφαίρα στην Ευρώπη. Αυτή δρα κιόλας.



Φυσικά εσείς οι Έλληνες αυτό θα το θεωρείτε παρέμβαση στις εσωτερικές σας υποθέσεις. Μα αυτό ακριβώς είναι. Η γερμανική δημοσιότητα επενέβη σε θέματα, τα οποία πρέπει να αποφασιστούν στην Ελλάδα. Αυτό άραγε είναι επιτρεπτό; Ως νέος δημοσιογράφος έκανα ρεπορτάζ για τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Τότε, ακόμη και σε περιπτώσεις σοβαροτάτων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους απαγορευόταν σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Ως προς αυτό το σημείο το Διεθνές Δίκαιο στο μεταξύ έχει τροποποιηθεί. Όσον αφορά την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, όμως, τα κράτη εξακολουθούν να είναι απολύτως κυρίαρχα.



Θεωρητικά. Στην πραγματικότητα με την παγκοσμιοποίηση οι οικονομίες των χωρών έχουν συνδεθεί τόσο στενά, τόσο άρρηκτα, ώστε οι αποφάσεις που λαμβάνει η κυβέρνηση της μιας χώρας να έχουν αναπόφευκτες επιπτώσεις στην οικονομία και συνεπώς και στη ζωή των ανθρώπων σε μια άλλη χώρα. Στην Ε.Ε. οι επιδράσεις αυτές είναι ακόμη πιο ισχυρές και άμεσες. Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, συνεπώς, επεμβαίνει πάντοτε και στη γερμανική οικονομία, παρόλο που δεν το επιδιώκει.



Και γι’ αυτό το λόγο είναι απολύτως κατανοητή και δικαιολογημένη η παρέμβαση της γερμανικής δημοσιότητας και των Γερμανών πολιτών στις πολιτικές αποφάσεις της Ελλάδας. Όπως και το αντίστροφο!



Κι ακριβώς αυτό είναι που έμαθα τις τελευταίες εβδομάδες μέσα από την αντιπαράθεσή μας: Στην Ε.Ε. δεν υπάρχουν πλέον εσωτερικές υποθέσεις.



Με εγκάρδιους χαιρετισμούς,



Walter Wüllenweber

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓ΄ΚΕΛΑ ΜΕΡΚΕΛ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ




Deutsche Bank Über Alles? Ε, λοιπόν, όχι!



Σχέδιο επιστολής του Γιώργου Παπανδρέου στην Άγκελα Μέρκελ



Σύμφωνα με απολύτως έγκυρες πληροφορίες του περιοδικού μας, στο διπλωματικό γραφείο του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου βρίσκεται ήδη σχέδιο προσωπικής, εμπιστευτικής επιστολής του στη Γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ. Αφορμές για τη σύνταξη της επιστολής έδωσαν οι ακραία επιθετικές, στα όρια του λιβελογραφήματος, εκθέσεις γερμανικών ιδρυμάτων και δηλώσεις Γερμανών πολιτικών εναντίον της χώρας μας, αναφορικά με τη δημοσιονομική κρίση. Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από το περιεχόμενο του σχεδίου, εάν τελικά ο πρωθυπουργός αποφασίσει να στείλει στη Γερμανίδα καγκελάριο επιστολή με έστω και με το ένα δέκατο των θέσεων που του προτείνονται, θα πρόκειται για μείζον γεγονός στην ελληνική εξωτερική πολιτική και στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Το πλήρες περιεχόμενο του κειμένου έχει ως εξής:



Αγαπητή Άγκελα,



Η τρικυμιώδης πολιτική ιστορία της Ευρώπης κατά τους δύο τελευταίους αιώνες έχει διδάξει ότι κάθε μεγάλη, παρατεταμένη οικονομική κρίση γεννάει τους αποδιοπομπαίους τράγους της. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, ο ρόλος αυτός αποδόθηκε, όπως όλοι γνωρίζουμε, στους Εβραίους, με το στερεότυπο του «απάτριδος χρηματιστή- τοκογλύφου, που απομυζά τον πλούτο των εθνών» να δικαιολογεί τα πογκρόμ. Κατά την τρέχουσα οικονομική κρίση, τη μεγαλύτερη δοκιμασία της γενιάς μας, οι αποδιοπομπαίοι τράγοι εντοπίστηκαν, αρχικά, στους οικονομικούς μετανάστες, στόχους εντεινόμενων ρατσιστικών επιθέσεων, οι οποίες, όσο ανησυχητικές κι αν είναι, ευτυχώς δεν συγκρίνονται με τα φριχτά, ιστορικά προηγούμενα.

Παραδόξως, δίπλα σ’ αυτόν τον εύκολο και αναμενόμενο στόχο, διαπιστώνουμε τελευταία τον στιγματισμό ολόκληρων εθνών της ευρωπαϊκής μας οικογένειας, τα οποία περιγράφονται συλλήβδην ως PIGS. Είναι οι μεσογειακοί πληθυσμοί χοίρων ή έστω τζιτζίκων, που υποτίθεται ότι σπαταλούν στο ούζο και το κρασί τον ιδρώτα των Βορείων, εργατικών μυρμηγκιών της Ένωσης, σ’ αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του Αισώπειου μύθου. Η χώρα μου έλαβε τη μερίδα του λέοντος στην εκστρατεία της λάσπης. Για αρκετό καιρό επιδείξαμε υπομονή, σκεπτόμενοι ότι «έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν». Ωστόσο, το αστείο παρατράβηξε. Ως πρωθυπουργός, αλλά και ως απλός πολίτης αυτής της χώρας, αισθάνομαι ότι είμαι υποχρεωμένος να πω στους λασπολόγους: Αρκετά σας ανεχθήκαμε! Ως εδώ!

Τις προάλλες, ο υφυπουργός Οικονομικών της κυβέρνησής σου, κάποιος κύριος Γιοργκ Άζμουσεν, δήλωσε με ύφος γκαουλάιτερ ότι οφείλω (οφείλω!) να ακολουθήσω το παράδειγμα των ομολόγων μου της Ιρλανδίας και της Λετονίας, που ακρωτηρίασαν κατά 25% τα εισοδήματα των μη προνομιούχων πολιτών. Νωρίτερα, ο γενικός διευθυντής της Deutsche Bank, καθισμένος αναπαυτικά πάνω σε ένα βουνό κερδών, ύψους 5 δις ευρώ κατά το 2009, μέρος των οποίων προέρχονται από την κερδοσκοπία πάνω στο ελληνικό χρέος, αποκάλεσε την Ελλάδα «χρεοκοπημένη χώρα», που έχει βγει με το καπέλο στη ζητιανιά και «πρέπει να διαλέξει ποιον αφέντη θα υπηρετήσει, το ΔΝΤ ή την Ευρώπη». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρόεδρος της ευρωομάδας, Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ, γιος στρατιώτη της Βέρμαχτ, πρωθυπουργός και ισόβιος υπουργός Οικονομικών του κατ’ εξοχήν φορολογικού παράδεισου της Ευρώπης, του Λουξεμβούργου. Ένας αξιωματούχος που δεν έχει δουλέψει ούτε μία ημέρα της ζωής του και αμοίβεται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους με 300.000 ευρώ μόνο για την προεδρία του ECOFIN, χώρια τα οδοιπορικά και τα επιδόματα, μου κουνάει απειλητικά το δάκτυλο και χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, απαιτώντας να κόψω τους μισθούς των 1.200 ευρώ. Κι ας γνωρίζει πολύ καλά ότι η σύνταξη ενός μέσου υπαλλήλου της ευρωγραφειοκρατίας (όχι των ανώτατων αξιωματούχων, αλλά των απλών υπαλλήλων) φτάνει τα 12.500 ευρώ το μήνα!

Μου έλαχε η τιμή να προίσταμαι μιας μικρής χώρας με μεγάλη ιστορία, μιας χώρας που γνώρισε την κατοχή, αλλά ουδέποτε την αποδέχθηκε. Αυτή η χώρα δεν έχει μάθει να της μιλάνε σε τέτοια γλώσσα γραφειοκράτες χωρίς σπονδυλική στήλη, ιδανικοί μπάτλερ των εκάστοτε ισχυρών, «ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες, καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του», όπως έγραψε ο Γιώργος Σεφέρης. Εκλέχτηκα πρωθυπουργός ενός κυρίαρχου, δημοκρατικού κράτους και δεν θα παραδώσω στους επόμενους μια ανυπεράσπιστη κοινότητα υπό ευρωπαϊκή κηδεμονία, όπως θα έλεγε ένας άλλος Ελλαδίτης που πολλούς ενόχλησε, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Δεν θάθελα να μας παρεξηγήσεις, αγαπητή Άγκελα. Σε πείσμα των δυσάρεστων εμπειριών του νεώτερου ελληνικού κράτους, από τη Βαυαρική μοναρχία μέχρι τη ναζιστική κατοχή (για την οποία ουδέποτε εισπράξαμε τις οφειλόμενες αποζημιώσεις), ο ελληνικός λαός τρέφει βαθειά εκτίμηση στον γερμανικό πολιτισμό. Βλέπουμε το μεγάλο, γερμανικό έθνος στην ιστορική του διαδρομή, όπως το είδε ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε στον Φάουστ, σαν «δύο ψυχές σε ένα σώμα». Έχουμε αφήσει στην κρίση της Ιστορίας τη σκοτεινή ψυχή που κοιτάει προς το κρατικό μεγαλείο με κάθε τίμημα και έχουμε κρατήσει στην καρδιά μας την άλλη γερμανική ψυχή της αλληλεγγύης και της δημιουργικότητας. Τη Γερμανία του Καντ και του Χέγκελ, του Μαρξ και του Μαρκούζε, του Μπαχ και του Μπετόβεν, του Λανγκ και του Μπρεχτ, του Αϊνστάιν και του Σρέντιγκερ. Τη Γερμανία της επιστημονικής καινοτομίας και της παραγωγικότητας, της αξιοθαύμαστης οργάνωσης και συνέπειας, του κοινωνικού κράτους και της ποιότητας ζωής.

Σ’ αυτή, την προοδευτική Γερμανία του σωματικού και πνευματικού μόχθου προσβλέπουμε, ως πηγή έμπνευσης και σύμμαχο. Άλλωστε, πολλοί επώνυμοι και ανώνυμοι Έλληνες, από τους σπουδαίους επιστήμονες σαν τον Καραθεοδωρή, τον Χόνδρο και τον Καφάτο, μέχρι τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ξανάχτισαν τη γερμανική βιομηχανία, είχαν μερίδιο συμβολής στο μεταπολεμικό γερμανικό «θαύμα». Εκατομμύρια Γερμανοί τουρίστες που κατακλύζουν κάθε καλοκαίρι τα νησιά μας και αγοράζουν τη γη μας, γνωρίζουν ότι είναι πάντα καλοδεχούμενοι. Ωστόσο, η εικόνα της Ελλάδας της ραστώνης και της επαιτείας, που θρέφεται από την Ένωση χάρη στα γερμανικά κεφάλαια, είναι κάτι που δεν μπορεί να ανεχθεί κανείς Έλληνας. Και δεν το ανέχεται ούτε η αλήθεια.

Γνωρίζεις ότι ο πατέρας μου ήταν αρχικά αντίθετος στην ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, θεωρώντας ότι μια ΕΟΚ υπό αμερικανονατοϊκή κηδεμονία θα περιόριζε την εθνική μας ανεξαρτησία και ότι οι οικονομικές απώλειες θα ήταν μεγαλύτερες από τα οφέλη. Μετά την άνοδο του κινήματός μας στην εξουσία, το 1981, αποδέχθηκε, ωστόσο, το fait accompli της ένταξης, στην οποία η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά και μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, προσέβλεπαν με μια διπλή ελπίδα: Αφ’ ενός ότι η Ελλάδα θα πάρει τη θέση της στην «πρώτη ταχύτητα» της παγκόσμιας οικονομίας, αφ’ ετέρου γιατί πίστευαν ότι η ένταξη θα εξασφαλίσει τα ανατολικά μας σύνορα έναντι της Τουρκίας. Τριάντα χρόνια αργότερα βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσουμε ότι οι ελπίδες μας αποδείχθηκαν όνειρα θερινής νυκτός.

Απέναντι σε μια Τουρκία που συμπεριφέρεται ανοιχτά ως αναθεωρητική δύναμη στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ασκήσει την παραμικρή πίεση, όπως θα μπορούσε να το πράξει στο πλαίσιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη γείτονα. Αντιθέτως, οι μεγάλες δυνάμεις της Ένωσης επωφελούνται από τη διαιώνιση της ελληνοτουρκικής έντασης για να πουλάνε πανάκριβα αεροπλάνα, φρεγάτες και άρματα μάχης που γονατίζουν τον κρατικό μας προϋπολογισμό και εκτοξεύουν το έλλειμμα για το οποίο έρχεται μετά να μας επιπλήξει ο κάθε κύριος Γιούνκερ από την ασφάλεια του δουκάτου του Λουξεμβούργου.

Στο περίφημο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, το οποίο θα μετέτρεπε μια χώρα- μέλος της Ένωσης σε αμερικανοβρετανικό προτεκτοράτο, ταπεινώνοντας την ίδια την Ευρώπη, οι περισσότεροι εταίροι μας- οφείλω να πω, με εξαίρεση τους Γάλλους, τους Ισπανούς και τους Βέλγους- πίεζαν την Ελλάδα και την Κύπρο και όχι τη δύναμη κατοχής. Ουδεμία εγγύηση για τα απειλούμενα ανατολικά μας σύνορα, τα οποία είναι σύνορα της ίδιας της Ένωσης και τα οποία καλείται η Ελλάδα να προστατεύσει, έναντι των παράνομων μεταναστευτικών ροών, με υπέρογκο κόστος, για λογαριασμό της Γερμανίας και των άλλων χωρών, που αποτελούν τους κύριους, τελικούς προορισμούς αυτών των ταλαίπωρων, ξεριζωμένων ανθρώπων.

Έχετε καλλιεργήσει το μύθο ότι με την ένταξη στην ΕΟΚ η Ελλάδα επωφελήθηκε καίρια από τα γενναιόδωρα κοινοτικά κονδύλια. Ασφαλώς και υπήρξαν εισροές κοινοτικών πόρων με τη μορφή των αγροτικών επιδοτήσεων, των έργων υποδομής κ.α. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν ότι ο συνολικός κοινοτικός προϋπολογισμός ανέρχεται στο αστείο 1% του ΑΕΠ. Το κυριότερο, για να το θέσω ωμά, αγαπητή Άγκελα, για κάθε ευρώ που μας δίνετε, μας παίρνετε δύο και τρία. Με την κατάργηση των προστατευτικών δασμών, τα πάντσερ της γερμανικής βιομηχανίας επελαύνουν χωρίς αντίσταση στις ανοχύρωτες αγορές των λιγότερο ανταγωνιστικών χωρών.

Αλλά και από τα χρήματα που παίρνουμε, μεγάλο μέρος επιστρέφει στα ταμεία σας, αφού οι κατασκευαστικές εταιρείες σας, όπως η Hochtief, παίρνουν τη μερίδα του λέοντος από τα δημόσια έργα και οι βιομηχανίες σας, όπως η Siemens και η Deutsche Telecom, απομυζούν τον ΟΤΕ και διαφθείρουν το πολιτικό μας σύστημα. Για να μην μιλήσουμε για την πειρατική συμπεριφορά του ομίλου Thyssen στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, όπου μας ζήτησαν και πήραν ως «προκαταβολή» το απίστευτο 75% της αξίας του έργου για την κατασκευή τεσσάρων υποβρυχίων και την επισκευή άλλων τριών, για να μας παραδώσουν έναν «Παπανικολή» που… έγερνε λόγω ελαττωματικής εργασίας!

Ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και η συνθήκη του Μάαστριχτ, πίσω από την οποία εύκολα διέκρινε κανείς, όπως είχαμε πει τότε στη Βουλή, αν και την ψηφίσαμε, «το βαρύ χέρι του Γερμανού τραπεζίτη». Με αυτή τη συνθήκη, που έθεσε τα θεμέλια του ευρώ, ανετράπησαν και οι τελευταίες «γραμμές Μαζινό» των πιο αδύναμων οικονομιών έναντι της γερμανικής βιομηχανίας: η δυνατότητα έκδοσης ή υποτίμησης νομίσματος και η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, ώστε να δοθούν κίνητρα στην ανάπτυξη. Στο εξής, ο μόνος δρόμος άμυνας που μας απέμενε στο πλαίσιο της ΟΝΕ ήταν η συμπίεση του κόστους εργασίας. Για να μπούμε στην ΟΝΕ χρειάστηκε, σαν άλλοι Φάουστ, να πουλήσουμε την ψυχή μας στο διάβολο και να μετατρέψουμε τη λιτότητα σε αιώνιο οικονομικό μας σύνταγμα. Και μάλιστα, με μια απαράδεκτη ισοτιμία ευρώ δραχμής της τάξης του 1:340, που έριξε στα Τάρταρα την ήδη αποδυναμωμένη ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας.

Παράλληλα, αποδεχθήκαμε τα εξοντωτικά, σε συνθήκες ύφεσης, όρια του 3% για το έλλειμμα και του 60% για το χρέος, ωσάν να επρόκειτο για αμετακίνητες σταθερές της φύσης, σαν την ταχύτητα του φωτός και τη σταθερά της βαρύτητας (ως φυσικός, θα με καταλαβαίνεις). Όπως έγραψε τελευταία ένας Γάλλος οικονομολόγος, το να τιμωρείς χώρες που ξεπερνούν αυτά τα αυθαίρετα όρια (γιατί να μην είναι, για παράδειγμα, 6% και 100% αντίστοιχα;) σε συνθήκες οξύτατης κρίσης, θυμίζει τους Χιλιαστές που αρνούνται να κάνουν μετάγγιση αίματος για να μην παραβιάσουν το δόγμα τους ή τους τροχονόμους που σταματούν το ασθενοφόρο για παραβίαση του φωτεινού σηματοδότη. Ας αφήσουμε που εσείς, οι Γερμανοί, παραβιάζατε ατιμώρητα το Σύμφωνο Σταθερότητας όποτε σας βόλευε και τώρα ενοχοποιείτε τη μικρή Ελλάδα, που δεν αντιπροσωπεύει παρά το 2.5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, λες και η παραμικρή, δική μας αδυναμία (και βέβαια έχουμε πολλές) θα τινάξει στον αέρα την ευρωζώνη.

Οι οικονομικοί σύμβουλοί σου γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εικόνα της Ελλάδας- μαύρου πρόβατου είναι τουλάχιστον υπερβολική. Τα προβλήματά μας είναι σοβαρά, αλλά δεν αποτελούν εξαίρεση. Αμερική και Βρετανία έχουν συνολικό εξωτερικό χρέος περίπου τριπλάσιο από το δικό μας, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά ουδείς διανοήθηκε να τους παραπέμψει στην «τεχνογνωσία» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η Ελλάδα χρειάζεται να δανειστεί 53 δις ευρώ από τις χρηματαγορές, τη στιγμή που το μικρότερο από εμάς Βέλγιο χρειάζεται 89 δις, η Ιταλία 393 δις και η Γαλλία 454 δις. Αυτό που συμβαίνει, στην πραγματικότητα, είναι ένα απίστευτο κερδοσκοπικό παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας, στο οποίο δυστυχώς και η Γερμανία παίζει το ρόλο της. Ανεβάζουν τα spreads για να απομυζούν μεγαλύτερο μέρος του εθνικού μας πλεονάσματος οι γίγαντες της Γουόλ Στριτ, JP Morgan και Goldman Sachs, παρέα με την Deutsche Bank- μια Ανίερη Τριάδα, που κατέχει το 75% των διαβόητων παραγώγων (CDS) πάνω στο ελληνικό χρέος.

Και πάλι λυπάμαι που το λέω, αλλά με την πολιτική που ακολουθείτε σε λίγο θα μας σπρώξετε στην αγκαλιά του ΔΝΤ, αυτού του τρομερού μηχανισμού εξαθλίωσης ολόκληρων εθνών στη Λατινική Αμερική και την Ν.Α. Ασία, που φαντάζει ωστόσο σήμερα λιγότερο ωμό, στο ρόλο του Σάυλοκ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό θέλετε; Είναι δυνατόν το εντελώς βραχυπρόθεσμο, κερδοσκοπικό συμφέρον να τυφλώνει τόσο πολύ την πολιτική σας σκέψη; Δεν διαβάζετε καν τα καθημερινά editorial στον αμερικανικό και τον βρετανικό Τύπο, που μας καλούν με ανοιχτές αγκάλες στο ΔΝΤ για να πλήξουν την ευρωζώνη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση; Πρέπει να δεχθούμε, άραγε, ότι το νέο δόγμα της εξωτερικής σας πολιτικής είναι το… Deutsche Bank Über Alles? Μήπως είχαμε βιαστεί, τελικά να επιπλήξουμε τον πάντα αθυρόστομο Θόδωρο Πάγκαλο, όταν μίλησε για «γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού»;

Εν πάσει περιπτώσει, ας περάσουμε επί του πρακτέου. Εν όψει της πειρατικής, κερδοσκοπικής επίθεσης που δέχεται η χώρα μου, ζητώ έκτακτη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία η κυβέρνησή μου θα ζητήσει τα εξής:

1. Προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, επανεισαγωγή της δραχμής και υποτίμησή της έναντι του ευρώ, ώστε να δοθεί μια ανάσα στην ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας απέναντι στον αθέμιτο ανταγωνισμό του κοινωνικού ντάμπινγκ, στο οποίο μας έχετε υποβάλει με τον ακρωτηριασμό των γερμανικών μισθών επί επτά συνεχή χρόνια. Ανοιχτή δυνατότητα για επάνοδο της Ελλάδας στο ευρώ με μια λογική ισοτιμία, όταν επιτευχθεί η επιθυμητή ισορροπία.

2. Ευρωπαϊκό ομόλογο με ίσο και λογικό επιτόκιο για όλες τις χώρες- μέλη, ώστε να σταματήσει η κερδοσκοπία των διεθνών τοκογλύφων. Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο στο ρόλο του δανειστή τελευταίας ευκαιρίας που έχει σήμερα το ΔΝΤ, γεγονός απαράδεκτο και μειωτικό για την ίδια την υπόσταση της Ε.Ε.

3. Αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας ώστε να υπάρξει δυνατότητα δημοσιονομικής χαλάρωσης σε συνθήκες κρίσης, πολιτική διεύθυνση της ευρωζώνης και πολιτικό έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

4. Αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού στο 5% του ΑΕΠ και αναδιανεμητική χρήση του προς όφελος των φτωχότερων χωρών, περιφερειών και κοινωνικών τάξεων. Ρήτρες κοινωνικής συνοχής, όπως η καθιέρωση ελάχιστου, εγγυημένου εισοδήματος κάθε Ευρωπαίου πολίτη και το κοινό σύστημα προοδευτικής φορολογίας. Τερματισμός των φορολογικών παραδείσων εντός της Ε.Ε. επί ποινή εξόδου των παραβατών από την Ένωση.

5. Προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε. από ευρωπαϊκή, μεθοριακή δύναμη. Τα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα που καρπώνονται ευρωπαϊκές εταιρείες να μην υπολογίζονται στα όρια του Συμφώνου Σταθερότητας αναφορικά με το έλλειμμα και το χρέος.



Αγαπητή Άγκελα,



Είναι στη διακριτική ευχέρεια της κυβέρνησής σου και των κυβερνήσεων των άλλων εταίρων μας να δεχθούν ή να απορρίψουν αυτά τα αιτήματα. Από την πλευρά μου, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι, εάν τα απολύτως αναγκαία για την εθνική μας επιβίωση μέτρα δεν γίνουν αποδεκτά κι αν δεν προταθούν κάποια άλλα, ανάλογα μέτρα που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση σε πνεύμα κοινοτικής αλληλλεγγύης, τότε είμαστε αποφασισμένοι να κηρύξουμε αδυναμία πληρωμής του χρέους μας.

Όπως γνωρίζεις, το 75% αυτού του χρέους καλύπτεται από το εξωτερικό, κατά κύριο λόγο από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι Αμερικανοί έλεγαν κάποτε στους εταίρους τους ότι «το δολάριο είναι δικό μας νόμισμα και δικό σας πρόβλημα»! Η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, ωστόσο η πραγματικότητα είναι εκείνη που λέει ότι «το δικό μας χρέος, είναι δικό σας πρόβλημα»! Από μια προσωρινή στάση πληρωμών, εμείς θα έχουμε πρόβλημα δανεισμού από την Ε.Ε., τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία για τέσσερα- πέντε χρόνια. Ύστερα, όπως έδειξε και η περίπτωση της Αργεντινής, όπου μετά τη λαϊκή εξέγερση του 2001 αναγκαστήκατε να επαναδιαπραγματευθείτε το χρέος της, θα κάνετε ουρά στα δημόσια ταμεία μας για να μας χορηγήσετε, με το αζημίωτο, καινούργια δάνεια.

Στο μεταξύ, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, όπως λέει μια ελληνική παροιμία. Η Ρωσία και η Κίνα έχουν μεγάλα αδρανή κεφάλαια τα οποία θα μπορούσαν κάλλιστα να μας στηρίξουν. Άλλωστε, η Gazprom και η Cosco, όπως και η ρωσική πολεμική βιομηχανία, έχουν ήδη σημαντικά συμφέροντα στην Ελλάδα, τα οποία πολύ θα ήθελαν να επεκτείνουν. Εν ολίγοις, εσείς θα χάσετε από τη στάση πληρωμών πολύ περισσότερα από εμάς! Και πολύ περισσότερο, αν αποχωρήσουμε ή αν μας διώξετε από την ευρωζώνη!

Δεν ήταν στην πρόθεσή μας, αγαπητή Άγκελα, να τραβήξουμε τα πράγματα μέχρι τα άκρα. Αλλά δεν μας αφήσατε άλλο περιθώριο. Στο τέλος- τέλος, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας εθελοντικός γάμος συμφέροντος. Αλλά στο γάμο, υπάρχει πάντα η πιθανότητα του διαζυγίου, διαφορετικά εξελίσσεται σε δουλεία. Ο λαός μας υποβλήθηκε σε πολλές θυσίες στο όνομα της ευρωπαϊκής προοπτικής του- πρώτα για να μπει στην ΕΟΚ, μετά για να μπει στην ΟΝΕ, ύστερα για να μη βγει από την ΟΝΕ. Δεν μπορεί, όμως, να καταλάβει, σε μια εποχή εκθετικής αύξησης της, παραγωγικότητας της εργασίας και του κοινωνικού πλούτου, ποια σκοτεινή μοίρα, ποια μοχθηρή νομοτέλεια τον υποχρεώνει να δουλεύει ολοένα και περισσότερο για να εξασφαλίζει ολοένα και λιγότερα. Κι όπως έγραψε ένας δικός σας ποιητής, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, «εννιά φορές κλείνεις τα μάτια, την δέκατη καταδικάζεις μονομιάς»! Έχουμε ήδη κλείσει εννιά φορές τα μάτια, αγαπητή μου και περιμένουμε τις αποφάσεις σας.



Με τιμή,



Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου

Πρωθυπουργός των Ελλήνων.



Υ.Γ. Όπως έγινε αντιληπτό, το εν λόγω σχέδιο επιστολής δεν συντάχθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου ή από κάποιον σύμβουλό του. Ο αναγνώστης καλείται να το δει ως άσκηση πολιτικής φαντασίας- χρήσιμη ή όχι, αυτό εναπόκειται στην κρίση του.

Το μήνυμα είναι σαφές: Ο Έλληνας πρέπει να δεχτεί να χάσει τη δουλειά του, τον μισθό του, τη σύνταξή του, προκειμένου να σωθεί η

Διάσωση μέσω πτώχευσης


Από Το Ποντίκι, 04.03.2010



Του Δημήτρη Καζάκη

Οικονομικού αναλυτή





Η Ελλάδα πρέπει να οδηγηθεί σε πτώχευση χωρίς να θιγούν οι αγορές.



Αυτό αποφάσισαν οι επίσημοι κύκλοι της Ευρωζώνης σε άμεση συνεννόηση με τους μεγαλύτερους διεθνώς θεσμικούς επενδυτές και τις ευρωπαϊκές τράπεζες που κατέχουν τον κύριο όγκο ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην Ελλάδα δεν θα επιτραπεί να προχωρήσει σε επίσημη χρεωκοπία, όπως π.χ. συνέβη με την Αργεντινή, η οποία, αφού επίσημα κήρυξε τον εαυτό της σε πτώχευση, μπόρεσε να διαγράψει πάνω από το 45% του δημόσιου χρέους της.





Τουλάχιστον αυτή είναι η πρόθεση του κονσόρτσιουμ των κρατών με επικεφαλής τη Γερμανία και τη Γαλλία, αλλά και των ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών οίκων, που φέρονται να έχουν αναλάβει την αποκαλούμενη «διάσωση» της Ελλάδας. Μια «διάσωση» που στην πράξη είναι η επιβολή ενός καθεστώτος επίσημης πτώχευσης της χώρας επ’ ωφελεία των δανειστών της και των αγορών.



Για να προχωρήσει το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας έδωσαν πράσινο φως και τα μεγαλύτερα Hedge Funds, που επισήμως οι ηγέτες της ευρωζώνης αποκαλούν «κερδοσκόπους». Εκπρόσωποι των Hedge Funds, τα οποία πρωταγωνιστούν στις πιέσεις που δέχεται το ευρώ, συναντήθηκαν στις 8 Φεβρουαρίου σε άτυπο δείπνο εργασίας στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Εκεί βρέθηκαν οι συντονιστές επενδυτικών σχημάτων όπως η SAC Capital Advisors LP, η Soros Fund Management του γνωστού χρηματιστή Τζ. Σόρος, η Paulson & Co., Inc. του Τζον Πόλσον, γνωστού πρώην υπουργού της κυβέρνησης Μπους, κ.ά.



Η συνολική αξία των χαρτοφυλακίων όσων παρευρέθηκαν στο δείπνο ξεπερνά τα 700 δισ. δολάρια. Το αντικείμενο της συνάντησης ήταν οι προοπτικές του ευρώ και οι επενδυτικές ευκαιρίες που παρουσιάζει. Στο πλαίσιο του δείπνου οι κερδοσκόποι, εναντίον των οποίων οι ηγέτες της ευρωζώνης υποτίθεται ότι έχουν κηρύξει τον πόλεμο, διεμήνυσαν ανάμεσα στα άλλα ότι στηρίζουν το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας από το Eurogroup και την ΕΚΤ. Έτσι προχώρησε τελικά η απόφαση για τη «διάσωση» δυο ημέρες αργότερα με την επίσημη ανακοίνωσή του από τον πρόεδρο του Eurogroup Z.Κ. Γιούνκερ.



Πρόκειται για ένα σχέδιο που προτιμούν, τουλάχιστον προς το παρόν, οι διεθνείς κερδοσκόποι έναντι της προσφυγής στο ΔΝΤ. Πρόσφατα έγιναν γνωστές οι σκέψεις των επιτελείων του ΔΝΤ για μερική έστω επαναφορά των εθνικών νομισμάτων με τις κυμαινόμενες ισοτιμίες τους, ώστε να αποσυμφορηθούν οι ιδιαίτερα υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, μέσα από τη δυνατότητα έκδοσης δικού τους πληθωριστικού νομίσματος.



Το ενδεχόμενο αυτό φαίνεται να φοβίζει προς το παρόν όσους έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στο παιχνίδι της ισοτιμίας ευρώ - δολαρίου. Κι έτσι, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν από το άτυπο δείπνο, διαμορφώθηκε μια άτυπη συμφωνίαανάμεσα στους ηγέτες της ευρωζώνης και τα μεγάλα Hedge Funds, που θα επιτρέψει τελικά να απογειωθεί το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας.



Αυτή η άτυπη συμφωνία προβλέπει τη μερική αποκλιμάκωση των πιέσεων στα spreads, ώστε να κρατηθεί το κόστος δανεισμού (δηλαδή, τα επιτόκια) σε λογικά επίπεδα και να μπορέσει να γίνει η αναχρηματοδότηση του χρέους της Ελλάδας μέσα από τις προκηρύξεις ομολόγων που προτίθεται να κάνει το ελληνικό κράτος.



Η έστω και μικρή αποκλιμάκωση των πιέσεων θα βοηθήσει ναπεριοριστεί το ρίσκο και κόστος για την κοινοπραξία των κρατικών και ιδιωτικών ευρωπαϊκών τραπεζών, που φέρεται να έχουν αναλάβει μέσα στα πλαίσια του σχεδίου «διάσωσης» να αγοράσουν τα ελληνικά ομόλογα.



«Διάσωση» με δάνεια



Η πρώτη φάση του σχεδίου «διάσωσης» ξεκινά με την προκήρυξη του νέου κοινοπρακτικού δανείου των 5 δισ. ευρώ. Σ’ αυτό θα ανταποκριθεί η κοινοπραξία των ευρωπαϊκών τραπεζών, η οποία, με την εγγύηση και την ενίσχυση του γερμανικού, του γαλλικού και πιθανώς του ολλανδικού κράτους, ελπίζει να αγοράσει μόνο μέρος των ελληνικών ομολόγων και με λογικό επιτόκιο. Φυσικά το όλο σχέδιο θα ναυαγήσει πριν καν ξεκινήσει αν η αγορά αντιδράσει αρνητικά στη νέα κοινοπρακτική έκδοση, εκτοξεύοντας τα επιτόκια πολύ πάνω από το 7%.



Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι συντάκτες του σχεδίου «διάσωσης» ήθελαν και επεδίωκαν εναγωνίως τη συμφωνία με τους κερδοσκόπους. Αν όλα συμβούν σύμφωνα με τις κρατούσες προβλέψεις, τότε το ίδιο σκηνικό θα επαναληφθεί και με την επόμενη προκήρυξη έκδοσης ελληνικών ομολόγων προς τα τέλη Μαΐου - αρχές Ιουνίου.



Το σχέδιο «διάσωσης» συνολικά προβλέπει την αναδιάρθρωσητου ελληνικού δημόσιου χρέους, όχι με σκοπό την παραγραφή έστω κάποιου μικρού τμήματός του, ώστε να ανασάνει κάπως η χώρα, αλλά τη μετάθεση των ημερομηνιών εξόφλησης ενός μέρους των ελληνικών ομολόγων. Προϋπόθεση της εφαρμογής του σχεδίου είναι η επιβολή ενός τόσο αυστηρού καθεστώτος εποπτείας και επιτήρησης το οποίο, όπως έγραψε η γαλλικήLiberation την προηγούμενη εβδομάδα, «θα ήταν ανήκουστο στην Ευρώπη πριν 25 χρόνια».



Σύμφωνα με δηλώσεις ενός υψηλόβαθμου Ευρωπαίου διπλωμάτη που αναφέρει η ίδια εφημερίδα στις 25 Φεβρουαρίου, «η εμπράγματη νομική κηδεμονία της Ελλάδας που αποφάσισε τοEurogroup στις 15 Φεβρουαρίου είναι κάτι που δεν θα μπορούσε ούτε καν να φανταστεί κανείς μόλις λίγους μήνες πριν». Και συνέχισε: «Δεν πρόκειται για μια απλή εφαρμογή των συνθηκών της Ε.Ε., πηγαίνει πολύ πιο πέρα... Πρόκειται για μια αλλαγή δίχως να το λέμε που θα επιβάλει στην πράξη μια αληθινή οικονομική διακυβέρνηση στη ζώνη του ευρώ».



Ο Ζοζέφ Ντολ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, σε άρθρο του στη γαλλική Le Figaro στις 18 Φεβρουαρίου σχετικά με τα συμπεράσματα από την ελληνική κρίση, ξεκαθάριζε ότι τώρα πια η «συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στη νομισματική διαχείριση, πρέπει επίσης να επεκταθεί σε ολόκληρη την οικονομική διοίκηση των Κρατών που είναι μέλη».



Και έκλεινε το άρθρο του γράφοντας: «Είναι δύσκολο να το πει ένας Γάλλος... (αλλά) τα κράτη δεν πρέπει πια να μείνουν προσκολλημένα στη δική τους επιφανειακή οικονομική κυριαρχία», η οποία έτσι ή αλλιώς αποτελεί «ψευδές πρόσχημα». Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό περιεχόμενο του σχεδίου «διάσωσης» για την Ελλάδα, με βάση το οποίο ξηλώνεται επίσημα και το τελευταίο ίχνος εθνικής κυριαρχίας στον τομέα της οικονομίας.



Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ειδικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την οικονομική και πιστωτική κρίση Βολφ Κλιντς, στην Ελλάδα θα αποσταλεί «ύπατος αρμοστής» ή «κομισάριος οικονομικών» με εξουσίες ανάλογες με τους παλιούς αντιβασιλείς των βρετανικών αποικιών ή τους γκαουλάιτερ των γερμανικών προτεκτοράτων.



Σκοπός του είναι να εξασφαλίσει ότι οι Έλληνες θα τηρήσουν κατά γράμμα τους όρους του σχεδίου «διάσωσης». Αυτός μαζί με τους Ευρωπαίους επιτρόπους θα αποφασίζουν τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα, ερήμην των Ελλήνων. Όπως άλλωστε προβλέπεται και από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, την οποία υπερψήφισε το 2007 η ελληνική κυβέρνηση έχοντας τη συγκατάθεση της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ.



«Θεραπεία σοκ»



Οι όροι και οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ευρωπαϊκού σχεδίου «διάσωσης» για την Ελλάδα δεν επικεντρώνονται μόνο στα άμεσα μέτρα αυστηρής λιτότητας που ανακοινώνονται ανοιχτά. Το σχέδιο δεν προβλέπει μόνο τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας με την παράλληλη δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών, κυρίως των κοινωνικών δαπανών, ώστε να κατέβει το δημόσιο έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ. Ούτε καν επικεντρώνεται στα δημοσιονομικά, εκτός από το γεγονός ότι θα βρίσκονται κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των Ευρωπαίων επιτρόπων.



Το κεντρικό ζητούμενο, το κλειδί του σχεδίου, είναι να περάσει ολόκληρη η δημοσιονομική διαχείριση της χώρας και κατά συνέπεια ολόκληρη η χώρα στον απόλυτο έλεγχο της επιτροπείας, δίχως να υπάρξουν σοβαρές αντιστάσεις ή αντιδράσεις.



Σ’ αυτό φαίνεται να υπάρχει έγκριση και από τις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν δηλώσει την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν ενεργά στο όλο σχέδιο «διάσωσης». Το μόνο που ανησυχεί την ηγεσία των ΗΠΑ είναι οι τυχόν πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις στην Ελλάδα. Αξιωματούχοι των ΗΠΑ, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της Γουόλ Στριτ Τζόρναλ, δηλώνουν την ανησυχία τους για την αυστηρότητα των μέτρων που απαιτούν ο Όλι Ρενκαι η Ε.Ε.



Κι αυτό γιατί πιστεύουν ότι «το εκλογικό σώμα στην Ελλάδα και σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες μπορεί να στραφεί ενάντια στην Ε.Ε. ως αποτέλεσμα της αυστηρής λιτότητας», όπως αναφέρει η συγκεκριμένη εφημερίδα στις 2 Μαρτίου.



Οι ηγέτες της ευρωζώνης, σε άμεση συνεννόηση με την κυβέρνηση, έχουν θέσει ήδη σε εφαρμογή τον τρόπο που θεωρούν ότι θα τους επιτρέψει να περάσει η κηδεμονία της Ελλάδας με κοινωνική αποδοχή. Τα μέτρα που ανακοινώνονται ή συζητιούνται με ιδιαίτερη ένταση, όπως η κατάργηση του 14ου μισθού, των συλλογικών συμβάσεων, της κοινωνικής ασφάλισης, η απελευθέρωση των απολύσεων κ.ο.κ., είναι απαραίτητη«θεραπεία σοκ» που πρέπει να περάσει η κοινή γνώμη στην Ελλάδα για να συναινέσει στο σχέδιο «διάσωσης» και άρα στο καθεστώς κηδεμονίας.



Πτώχευση χωρίς ωφέλειες



Το μήνυμα είναι σαφές: Ο Έλληνας πρέπει να δεχτεί να χάσει τη δουλειά του, τον μισθό του, τη σύνταξή του, προκειμένου να σωθεί η πατρίδα.



Από ποιον όμως κινδυνεύει η πατρίδα; Η επίσημη απάντηση των ηγετών της ευρωζώνης είναι απλή: οι κερδοσκόποι. Αυτοί είναι που απειλούν την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό επαναλαμβάνει διαρκώς και ο Γ. Παπανδρέου. Στο ίδιο μήκος κύματος με τη δήλωση του Χ.Λ. Θαπατέρο ότι τα οικονομικά προβλήματα της Ισπανίας και της ευρωζώνης οφείλονται σε «συνωμοσία των κερδοσκόπων», αλλά και τις ανακοινώσεις των Γερμανών ότι θα βοηθήσουν τους Έλληνες να ξετρυπώσουν τους ασύδοτους κερδοσκόπους.



Τα επιτελεία της Ε.Ε. και της ΕΚΤ ελπίζουν ότι μπορούν να αποπροσανατολίσουν το φιλότιμο και την φιλοπατρία του Έλληνα. Να τον κάνουν να πει «χαλάλι οι θυσίες προκειμένου να σωθεί η Ελλάδα». Γι’ αυτό και φροντίζουν να μείνουν κρυφές οι λεπτομέρειες του σχεδίου «διάσωσης».



Σύμφωνα με το σχέδιο η Ελλάδα θα τεθεί και επισήμως σεκαθεστώς πτώχευσης, δηλαδή θα τεθεί στη διάθεση των δανειστών της και των επιτρόπων τους, αλλά δίχως να απολάβει τις όποιες ωφέλειες έχει η πτώχευση για τον οφειλέτη. Δηλαδή τη μερική έστω απαλλαγή από το βάρος των δανείων. Αυτός είναι ο θεμέλιος λίθος του σχεδίου «διάσωσης».



Γι’ αυτό δεν προβλέπεται η μείωση του δανεισμού. Παρ’ όλες τις «θυσίες» και τις παραχωρήσεις που καλούνται να κάνουν η χώρα και ο λαός. Μάλιστα όλες οι σοβαρές αναλύσεις δείχνουν ότι σε βάθος χρόνου, με δεδομένη την αυστηρή λιτότητα και την κηδεμονία, ο δημόσιος δανεισμός της χώρας θα εκτιναχθεί σε νέα επίπεδα.



Είναι ενδεικτικό ότι μια πρόσφατη μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (δημοσιεύτηκε στις 5 Φεβρουαρίου αυτού του χρόνου) σχετικά με το δημόσιο χρέος αναφέρει ειδικά για την Ελλάδα ότι, σύμφωνα με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις του δημόσιου ελλείμματος και την πιο αυστηρή περιοριστική πολιτική, η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα εκτιναχθεί σε τέτοια επίπεδα ώστε μόνο οι τόκοι από το 7%-8% του ΑΕΠ σήμερα θα εκτοξευθούν στο 25% έως το 2040!



Ωστόσο η Ε.Ε. και οι τράπεζες αναλαμβάνουν τη «διάσωση» της χώρας διότι δεν πρέπει επ’ ουδενί να επιτραπεί στην Ελλάδα η έστω και μερική παραγραφή του δημόσιου χρέους της. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τα επιτελεία της ευρωζώνης και οι τραπεζίτες φοβούνται ότι θα πυροδοτούσε μια αλυσιδωτή αντίδραση μαζικών ρευστοποιήσεων στις αγορές. Κάτι πουκανένας δεν μπορεί να σταματήσει ή έστω να περιορίσει σε καθεστώς ανοιχτών αγορών κεφαλαίου και κοινού νομίσματος, όπως είναι η ΟΝΕ με το ευρώ.



Το κύμα ρευστοποιήσεων με τη σειρά του θα προκαλούσε όχι μόνο την καταβαράθρωση του ευρώ, άλλα θα οδηγούσε στο χείλος τηςκαταστροφής ακόμη και τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες σε αυτού του είδους τα πιστωτικά προϊόντα. Καθώς η συνολική αξία των τραπεζικών χαρτοφυλακίων είναι πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερη του ΑΕΠ της ευρωζώνης, η χρεωκοπία αυτών των τραπεζών θα ισοδυναμούσε με μια οικονομική κατάρρευση τύπου Ισλανδίαςακόμη και για χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία.



Το δυσοίωνο αυτό ενδεχόμενο είναι που κάνει την αποκαλούμενη «διάσωση» της Ελλάδας αναγκαία και επιτακτική για τους μεγάλους της ευρωζώνης. Έστω κι αν τελικά δεν μπορέσει να αποφύγει η ευρωζώνη την εξέλιξη αυτή, όποια τύχη κι αν έχει η Ελλάδα, όπως τουλάχιστον πιστεύουν πολλοί αξιόπιστοι διεθνείς αναλυτές.



Ως επίμετρο...



Κατά το δείπνο εργασίας των Hedge Funds στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 8 Φεβρουαρίου ήταν φυσικό σε κάποιο σημείο να έρθει η συζήτηση και στην κατάσταση στην Ελλάδα. Ο Πόλσονκαι οι συνεργάτες του εξήγησαν στη συντροφιά τους ότι, τον Ιανουάριο που βρέθηκε στην Αθήνα, οι Έλληνες τραπεζίτες και οι κυβερνητικοί παράγοντες με τους οποίους συναντήθηκε του φάνηκαν ειλικρινείς και πολύ πρόθυμοι για συνεργασία. Η χώρα, τον διαβεβαίωσαν, είναι open for business – ανοιχτή για δουλειές.



Τότε κάποιος πετάχτηκε και ρώτησε: «Τι γίνεται με τους απλούς Έλληνες; Είναι κι αυτοί open for business;». Σε απάντηση κάποιοι από τους συνεργάτες του Πόλσον άρχισαν να αναλύουν τηντυφλή εμπιστοσύνη που έχουν επιδείξει μέχρι σήμερα οι Έλληνες πολίτες στην Ε.Ε. και επομένως, παρά τη δυσαρέσκειά τους, θα ανεχθούν την κατάσταση.



Κάποιοι άλλοι, όμως, δεν ήταν και τόσο σίγουροι και αναρωτήθηκαν αν ο ελληνικός λαός θα ακολουθήσει τον δρόμο της Ιρλανδίας ή της Ισλανδίας. Αν δηλαδή θα σκύψουν το κεφάλι στη μοίρα τους και θα προσπαθήσουν να αναζητήσουν διέξοδο στο έγκλημα, τις αυτοκτονίες και τη μετανάστευση όπως οι Ιρλανδοί. Ή θα ξεσηκωθούν, όπως έχουν κάνει εδώ και μήνες οι Ισλανδοί και δεν επιτρέπουν στην κυβέρνησή τους να πάρει σκληρά μέτρα ούτε να δεχθεί κάποιου είδους κηδεμονία, είτε του ΔΝΤ είτε της Ε.Ε.



Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι είναι νωρίς για να πει κανείς και μόνο ένας από το επιτελείο του Σόρος υπενθύμισε ότι ο ελληνικός λαός απέδειξε ιστορικά πως είναι ένας από τους πλέον «ατίθασους» λαούς στην Ευρώπη. Τον έχει «εξημερώσει» τόσο πολύ η συμμετοχή του στην Ε.Ε.; Η μόνη απάντηση που υπήρξε ήταν ότι, όπως κι αν έχουν τα πράγματα, θα πρέπει με κάθε τρόπο να στηρίξουν δημόσια το σχέδιο «διάσωσης», την ελληνική κυβέρνηση που το δέχθηκε και προσωπικά τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου.

ΟΤΑΝ «ΤΡΥΠΩΝΟΥΝ» ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΠΙΚΟΥΡΗ

Έγιναν και οι εκλογές και αλλάξαμε κυβέρνηση. Ο λαός μίλησε μας είπαν.


Ο λαός έχει ξαναμιλήσει πολλές φορές. Άλλαξε κάτι; Όχι. Θα αλλάξει κάτι;

Φοβάμαι πως η απάντηση είναι και πάλι όχι. Τι φταίει; Φταίνε οι «σκοτεινές

δυνάμεις , η «παγκόσμια κυβέρνηση», οι Ιλλουμινάτοι, οι μασόνοι, οι

ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι τραπεζίτες, οι Άραβες πετρελαιάδες, οι Αμερικάνοι,

οι «αιρετικοί», ο Πάπας, ο αντίχριστος και η λέσχη Μπίλντερμπεργ; Φταίνε

τα κόμματα, οι φράξιες, οι πλουτοκράτες, οι κομμουνιστές, οι φασίστες ή οι

αναρχικοί;

Διαπιστώνουμε με μέγιστη θλίψη πως όποτε μιλάει αλλά και όσο και να μιλάει αυτός ο λαός, μάλλον δεν ξέρει τι λέει ή εκτός και αν δεν λέει τίποτα, γιατί, απ’ ότι φαίνεται, τίποτα δεν αλλάζει. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.



Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ



Απλά είναι τα πράγματα. Ο κάθε Νεοέλληνας επιθυμεί κάπου να «τρυπώσει».

Το ρήμα «τρυπώνω» έχει τεράστια εννοιολογική σημασία για τους

σύγχρονους κατοίκους αυτής της πάλαι ποτέ ιερής γης. Σημαίνει μπαίνω στο

δημόσιο όχι για να εργαστώ και να προσφέρω στον τόπο μου αλλά για να

λουφάξω, να αράξω, να παίρνω το μισθό μου και να βγάζω και γλώσσα σε

όποιον πολίτη τολμά να μου ζητήσει να διεκπεραιώσω την υπόθεσή του σε

ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Σημαίνει αποκτώ εξουσία, απειλώ πολιτικούς,

προβάλλω διαρκώς οικονομικές διεκδικήσεις, κλείνω τους δρόμους, βασανίζω

τους συμπολίτες μου και αναγκάζω τον κάθε πολιτικό να υποτάσσεται στις

απαιτήσεις μου γιατί διαφορετικά όχι μόνο δεν θα εκλεγεί αλλά θα του κάνω

και μερικές «λευκές» απεργίες για να συμμορφωθεί περισσότερο. Για να

πετύχω το στόχο μου, περνάω πρώτα από το στάδιο των κομμάτων ως

εθελοντής αφισοκολλητής. Σιγά-σιγά γίνομαι μέλος και στο τέλος κομματικό

στέλεχος. Σαν κομματικό στέλεχος, ελέω του γνωστού θεού, έχω τη δύναμη

να εξυπηρετώ και συγγενικά μου πρόσωπο σε σχέση με το διορισμό μου στο

δημόσιο. Έχω δύναμη. Έχω πλέον εξουσία.

Γεμίζει λοιπόν ο κάθε δημόσιος οργανισμός με άτομα ανίκανα,

αντιπαραγωγικά και οκνά. Ακόμα και αν προσληφθώ με σύμβαση, εγώ θα

κάνω απεργία, θα εκβιάσω, θα κλείσω τους δρόμους και στο τέλος, τι θα

κάνουν; Θα με νομιμοποιήσουν.

Ας περάσουμε τώρα και στον Νεοέλληνα εργοδότη. Πρώτα απ’ όλα θα

αποφύγει να προσλάβει Νεοέλληνα εργαζόμενο γιατί ο αλλοδαπός

διαμαρτύρεται λιγότερο για τα ένσημα, τα δώρα και τις υπερωρίες. Έχει και

φθηνότερο μεροκάματο. Τώρα για το ποιος έφερε σ’ αυτή τη χώρα της

«μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης και ευμάρειας» τους αλλοδαπούς, είναι

μεγάλη κουβέντα και μάλλον κακό τους έκανε παρά καλό. Το γεγονός πάντως

είναι πως όταν έχεις ελάχιστα να φας, δεν προσκαλείς και άλλους στο

τραπέζι.

Ο Νεοέλληνας επαγγελματίας/επιχειρηματίας είναι και φοροφυγάς στην

πλειοψηφία του. Δεν θέλει να πληρώνει φόρους και θεωρεί βλάκα όποιον

συνάδελφό του το κάνει. Γιατί άραγε; Αν τον ρωτήσεις θα σου απαντήσει πως

καλύτερα να τα φάει εκείνος παρά «αυτοί». Οι «αυτοί» είναι το κράτος.

Δηλαδή, η κυβέρνηση που και αυτός διαχρονικά ψηφίζει και κατά περίπτωση

χρηματοδοτεί. Λέει πως δεν τους εμπιστεύεται. Ίσως έχει αρκετό δίκιο σ’

αυτό. Αν για παράδειγμα έβλεπε να χτίζονται σχολεία, δρόμοι, νοσοκομεία,

αθλητικές εγκαταστάσεις, ίσως να τον έπιανε το φιλότιμο. Όταν όμως βλέπει

πως τα χρήματά του πηγαίνουν σε μίζες και σε ημετέρους υποστηρικτές

πολιτικών αλλά και στους ίδιους τους πολιτικούς, τότε αποφασίζει να γίνει

φοροφυγάς. Ή μήπως του αρέσει εν τέλει να είναι φοροφυγάς ανεξάρτητα

από το πόσο καλή ή κακή είναι η κυβέρνησή του;



ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ



Μήπως τελικά δεν υπάρχει; Μήπως είναι απλά ένας μηχανισμός

εξυπηρέτησης ψηφοφόρων; Μήπως νεοελληνικό κράτος σημαίνει

προσωποποίηση της διαφθοράς και της ρεμούλας ή μήπως είναι η

ανεξέλεγκτη διαπλοκή της κρατικής μηχανής με τράπεζες και

κατασκευαστικές εταιρίες που ελέγχουν και τα μαζικά μέσα ενημέρωσης;

Είναι όλα αυτά μαζί. Κανείς δεν ελέγχει το κράτος ακόμα και όταν τα κόμματα

εξουσίας εναλλάσσονται. Κενό εξουσίας; Μάλλον κενό απλής λογικής για

πράγματα αυτονόητα. Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα δεν είναι τίποτα άλλο

παρά η αντανάκλαση του ήθους και του έθους του λαού που εκπροσωπούν.







Η εκκλησία

Ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας και επιχειρηματίας αυτής της χώρας. Μόνο που

κανείς δεν τολμά να τον (την) φορολογήσει. Ας τολμήσει κάποιος να το κάνει.

Ας τολμήσει κάποιος πολιτικός να ζητήσει το «πόθεν έσχες» της εκκλησίας.

Ας τολμήσει να φορολογήσει τα ακίνητά της, τις επιχειρήσεις της και να

ελέγξει τις οικονομικές της δραστηριότητες γενικά. Την άλλη μέρα θα γεμίσει

το κέντρο της Αθήνας με θρησκόληπτες καταρούσες γιαγιάδες, ζηλωτές

παππούδες και φασιστάκια με κοντοκουρεμένο μαλλί που θα φωνάζουν

«πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Λαός. Πολύς λαός. Αυτός είναι τελικά ο λαός

που μιλάει στις εκλογές;

Αν τους ρωτήσεις γιατί είναι κακό να φορολογηθεί η εκκλησία, τότε θα σου

απαντήσουν: «Γιατί θέλεις να φορολογηθεί ο Χριστός και η Παναγία μας;»

Συνήθως μετά ακολουθούν κοσμητικά επίθετα και θεωρίες συνομωσίας.

«Βάλλεται η ορθοδοξία μας» θα σου πουν. Πεθαίνουν στη πείνα

εισπράττοντας γελοίες συντάξεις, τους πίνουν το αίμα από το πρωί μέχρι το

βράδυ αλλά η εκκλησία, εκκλησία. Το ίδιο και η περιουσία της.



Τα ΜΜΕ



Η παρακμή με εικόνα και ήχο. Εκπομπές γεμάτες παρ’ ολίγον άντρες, ροζ

επαναστάτες, ατάλαντες περσόνες, λουσμένες με οξυζενέ λολίτες και

αγράμματες τηλεπαρουσιάστριες. Τα θέματα; Τα μυστικά της κρεβατοκάμαρας

κάθε κρετίνου που ξύπνησε ένα πρωί και ονειρεύτηκε πως είναι

τραγουδιστής ή ηθοποιός. Σαβούρα και σκουπίδια είναι το αγαπημένο μενού

του λαού που υποτίθεται πως μιλάει. Έτσι, η κάθε Κατίνα που «μιλάει» στις

εκλογές, φορώντας τις κάλτσες του άντρα της και καθαρίζοντας φακές στο

πεζούλι με την τηλεόραση να παίζει στη διαπασών, «ενημερώνεται» όχι για

τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου αλλά για τον αν θα παντρευτεί ο τάδε ή ο δείνα με την εκλεκτή της καρδιάς του. Οι ελάχιστες ποιοτικές

προσπάθειες κόβονται στον αέρα γιατί δεν «πουλάνε».



ΟΙ «ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ »



Αναρχικοί Βορείων προαστίων με ακριβά αυτοκίνητα που θέλουν να δείρουν

μπάτσους για να εκτονώσουν τη κατάθλιψη που τους πλημμυρίζει,

χλαμυδοφορούντες αρχαιολάτρες που υποτίθεται πως θρησκεύονται με τα

Πατρώα και φτιάχνουν κόμματα αποκόμματα ενώ αναμένουν τον ερχομό των Ελλάνιων UFO να σώσουν τους «Έλληνες», κινήσεις πολιτών που θέλουν να γίνουν κόμματα μπας και τσιμπήσουν καμιά επιχορήγηση, αγανακτισμένοι πολίτες που θέλουν να δείρουν όλους τους παραπάνω, ντόπιοι εκπρόσωποι μεταναστών, κήρυκες της ανωτερότητας της Ελληνικής φυλής, χουλιγκάνοι που ξεχαρμανιάζουν καταστρέφοντας ότι βρίσκουν μπροστά τους, ονειροκρίτες, μέντιουμ, σεξολόγοι και κινδυνολόγοι, αδικημένα τραβεστί και alternative τάχα καλλιτέχνες του πρωκτού, κομμουνιστές «μου-λου», «λου- μου», «σου-ξου» και «φτου ξελευτερία», και ελληνορθόδοξοι πατριώτες που ψάχνουν για τα απομεινάρια από τα πασουμάκια των μισελλήνων «αγίων» τους. Όλοι μαζί δίνουν αυτή τη διαφορετική πινελιά στο μωσαϊκό του νεοελληνικού παραλογισμού.

Ας πάψουμε λοιπόν να δίνουμε άλλοθι σ’ αυτή τη ασυγκρότητη μάζα

κακομαθημένων λουφατζήδων που οι καιροσκόποι πολιτικάντηδες ονομάζουν σοφό λαό, για να πάψουμε να αναρωτιόμαστε :

1. Γιατί οι ξένοι αμφισβητούν ότι είμαστε γόνοι των αρχαίων.

2. Γιατί οι Ευρωπαίοι δεν μας παίρνουν ποτέ στα σοβαρά.

3. Γιατί καταρρέει η οικονομία μας.

4. Γιατί δεν λειτουργεί σωστά

το δημόσιο.

5. Γιατί δεν έχουμε καλή παιδεία και υγεία.

Το να χαρακτηρίσει κανείς τον Νεοέλληνα είναι δύσκολη υπόθεση και σίγουρα κανείς θα χρειαστεί ψυχολόγους, ψυχιάτρους, ανθρωπολόγους, περιβαλλοντολόγους, λαογράφους, ιστορικούς, φυσικούς, μαθηματικούς, ενδεχομένως και σεξολόγους, και μερικούς εξορκιστές, ίσως όμως και τον Σβατζενέγκερ σε ρόλο εξολοθρευτή. Μέχρι να μαζευτούν όμως

όλοι αυτοί για να εξετάσουν τον Νεοέλληνα και να αποφανθούν για το μέλλον του και τις προοπτικές του, ο αδάμαστος Νεοέλλην που «μιλάει» στις

εκλογές, μπορεί αδιάλειπτα ως τυφλοπόντικας να «τρυπώνει».

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

To χρώμα μας συγκινεί και μας εκφράζει. Αναμφίβολα, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Έχει αποδειχτεί ότι οι προτιμήσεις μας είναι έμφυτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρώμα είναι ταυτόχρονα μια θετική και μια αρνητική δύναμη. Το χρώμα είναι κραδασμός, κραδασμός είναι κίνηση, κίνηση είναι δραστηριότητα μιας θετικής ή αρνητικής δύναμης. Ο δημιουργικός κραδασμός και ο καταστρεπτικός κραδασμός προέρχονται από την ίδια πηγή. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε αυτήν την ενέργεια.




Ας δούμε τις επιδράσεις 5 βασικών χρωμάτων στην ψυχολογία του ανθρώπου:



ΓΑΛΑΖΙΟ: Είναι το χρώμα του πνεύματος. Το σύμβολό του στοχασμού, της προσευχής και του ουρανού. Σχεδόν κάθε είδος γαλάζιου είναι καλό αλλά οι βαθύτερες αποχρώσεις του είναι καλύτερες. Το ανοιχτό γαλάζιο δείχνει μικρό βάθος και έναν αγώνα προς την ωριμότητα. Εκείνοι με την βαθιά απόχρωση γαλάζιου έχουν βρει το έργο τους κι έχουν συμμετοχή σ' αυτό. Είναι κυρίως πνευματικά προσανατολισμένοι. "Το γαλάζιο είναι το χρώμα της συμπαντικής έλξης" σύμφωνα με τον Μπίρρεν. Είναι, ακόμα, το χρώμα της απελευθέρωσης, του συντηρητισμού και της αποδοχής των υποχρεώσεων.



ΠΡΑΣΙΝΟ: Είναι ο κραδασμός της ζωής στην ανάπτυξη. Το καθαρό σμαραγδένιο πράσινο, ιδιαίτερα αν έχει μια χροιά γαλάζιου, είναι το χρώμα της θεραπείας. Είναι χρήσιμο, δυνατό και φιλικό. Έχει την συμπαντική έλξη της φύσης με την αίσθηση της ισορροπίας και της ικανότητας. Όσοι αγαπούν το πράσινο πιθανόν κατοικούν στο μεγάλο δάσος της ανθρωπότητας. " Είστε ένας αξιοσέβαστος γείτονας, κατασκευαστής σπιτιών, γονέας, ψηφοφόρος, κηδεμόνας, συνεργάτης". Η "πράσινη" προσωπικότητα προσπαθεί να υπερνικήσει την αντίθεση με σκοπό να επιτύχει αναγνώριση.



ΚΙΤΡΙΝΟ: Είναι το χρώμα της ενέργειας ή του σεξ. Μπορούμε ν' αποδώσουμε στο κίτρινο τα θετικά στοιχεία της δημιουργικότητας, εφευρετικότητας, επινοητικότητας, ανεξάντλητης ενέργειας, δύναμης ισχύος, θάρρους, αυτοπεποίθησης και δύναμης του χαρακτήρα. Επίσης, σ' αυτό αποδίδονται τα αρνητικά χαρακτηριστικά της διαμάχης, εριστικότητας, δογματικότητας και του θυμού. Το άτομο που προτιμά το κίτρινο έχει την τάση να είναι απόμακρο από τους άλλους. Έχει τις καλύτερες προθέσεις αλλά σπάνια κάνει οτιδήποτε γι' αυτές. Το να απορρίπτει κανείς το κίτρινο, είναι σαν να απορρίπτει το καινούριο και την καινοτομία.



ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Είναι το χρώμα του ήλιου. Είναι ένα ζωτικό και γενικά ένα ωραίο χρώμα που δείχνει περίσκεψη και ενδιαφέρον για τους άλλους. Το χρυσαφένιο πορτοκαλί είναι ζωτικό και δείχνει αυτοέλεγχο. Ενώ το καφετί πορτοκαλί δείχνει μία έλλειψη φιλοδοξίας και μία στάση αδιαφορίας. Το άτομο που προτιμά το πορτοκαλί θέλει να επιτύχει σε οτιδήποτε ασχολείται. Αναζητά την διέγερση και αναζητά να βιώσει πλήρως την ζωή. Είναι ένα πνεύμα που αγαπά την ελευθερία, που χαίρεται να έρχεται σ' επαφή με τους άλλους, είναι εκ φύσεως ενθουσιώδες και ανταποκρίνεται σε οτιδήποτε νέο και συναρπαστικό. Αυτό το άτομο είναι αισιόδοξο για το μέλλον του, αναζητώντας να επεκτείνει συνεχώς τις δραστηριότητες του και έχει πολλά ενδιαφέροντα.



ΚΟΚΚΙΝΟ: Είναι ένας κραδασμός ώθησης που συνδέεται με την επιθετικότητα και την κατάκτηση. Είναι ένα ερεθιστικό χρώμα. Ο κόκκινος κραδασμός είναι το πνεύμα της δραστηριότητας, μια κινητήρια επιρροή. Μια προτίμηση γι' αυτό το χρώμα τονίζει μια δυνατή σεξουαλική ορμή, μια δημιουργικότητα, μία επιθυμία για νέα πράγματα και νέους φίλους, για ταξίδια και αλλαγές ακόμα και στο περιβάλλον. Στην αρνητική του όψη υπάρχει μία επιθετική, πολεμοχαρής στάση, εγωκεντρικότητα και αστάθεια. Μπορεί να υποδηλώνει ενδιαφέρον για τα μυστικιστικά και τα απόκρυφα. Οι "κόκκινες" προσωπικότητες θέλουν να είναι οι εμπειρίες τους τέλειες και πλήρεις.



Το χρώμα είναι η ουσία της δύναμης και της ζωής γύρω μας. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε χρωματικό κραδασμό εποικοδομητικά ή μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε καταστροφικά. Μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε σε αρμονία με την δημιουργική δύναμη ή μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε εγωιστικά και για ιδιοτελείς σκοπούς. Η επίγνωση αυτής της αρχής μπορεί να επιφέρει μεγαλύτερες ικανότητες για περισσότερη αρμονία.



Πηγή : Edgar Cayce, Color and the Edgar Cayce Readings.

Tο μυστήριο των συμπτώσεων!

Σας έχει συμβεί κάποια φορά να συναντάται συνέχεια μπροστά σας για ένα διάστημα το ίδιο αριθμό; Ή να σιγοτραγουδάτε ένα τραγούδι και ανοίγοντας το ραδιόφωνο να το ακούτε;


Θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι κάποια υπερφυσική αιτία, κρύβεται πίσω απ' αυτές τις συμπτώσεις. Αλλά η πλειοψηφία των σύγχρονων επιστημόνων μιλάει απλά για άγνοια των φυσικών νόμων που τις προκαλούν, μια δημιουργία γεγονότων απ' αυτά που είναι δυνατόν να συμβούν. Τίποτα το περίεργο ή μυστικιστικό ! Αντίθετα οι συμπτώσεις θεωρούνται αναπόφευκτες απ' τους στατιστικολόγους.





Για παράδειγμα, η πιθανότητα από μια τράπουλα 52 χαρτιών, να μοιραστεί μια συγκεκριμένη 13άδα χαρτιών, είναι ίση για κάθε πιθανή 13άδα. Και όλες είναι το ίδιο πιθανές ... όσο απίθανες και να μας φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Η πιθανότητα να μοιραστεί η 13άδα των 13 "καρό" είναι ακριβώς ίδια με την πιθανότητα να μοιραστεί μια οποιαδήποτε άλλη 13άδα.





Μια εκπληκτική ιστορία μας φέρνει όμως ξανά το ερώτημα για το αν υπάρχει τύχη ή όχι. Την αναφέρει ο μαθηματικός Warren Weaver, στο βιβλίο του, "Lady Luck: The Theory of Probability" ("Η κυρία Τύχη: η θεωρία των πιθανοτήτων") απ' όπου δημοσιεύτηκε και στο περιοδικό "Life":



Στις 1-3-1950, και τα 15 μέλη της χορωδίας της εκκλησίας της Beatrice στη Nebraska, καθυστέρησαν στο ραντεβού που είχαν στις 7:20 για πρόβα. Όλοι είχαν κάποιο σοβαρό αλλά και συνηθισμένο λόγο να αργήσουν. Στις 7:25 η εκκλησία καταστράφηκε από έκρηξη ! Τα μέλη της χορωδίας θεώρησαν το γεγονός σαν "θεϊκή παρέμβαση". Ο Weaver υπολόγισε τις πιθανότητες να συμβεί ένα τέτοιο γεγονός μαζικής καθυστέρησης, σε μία στο εκατομμύριο. (σ.τ.μ. στην Ελλάδα θα ήταν κάτι παραπάνω από φυσιολογικό να συμβεί !!!)





Πώς λοιπόν να εξηγήσουμε τέτοιες "σκόπιμες" συμπτώσεις;





Όμως αξίζει εδώ να αναφερθεί η θεωρία του ψυχολόγου Carl Jung, ο οποίος διατύπωσε την Αρχή της "Συγχρονικότητας" που συνδέει γεγονότα, τα οποία δεν συνδέονται με κάποια φανερή σχέση αιτίας. Στο έργο του "Δομή και Δυναμική της Ψυχής", αναφέρει πώς άρχισε να παρατηρεί συμπτώσεις που προκαλούσαν ανοικτά τους υπολογισμούς των πιθανοτήτων, στη διάρκεια των ερευνών του για το Συλλογικό Ασυνείδητο.





Για παράδειγμα, καθώς μια νεαρή ασθενής του περιέγραφε ένα όνειρό της, στο οποίο της δίνονταν ένας χρυσός σκαραβαίος, ένα έντομο μπήκε στο σκοτεινό δωμάτιο. Όταν το έπιασε ο Jung διαπίστωσε ότι ήταν ένα σκαραβοειδές σκαθάρι, ό,τι πιο κοντινό σε χρυσό σκαραβαίο, θα μπορούσε να υπάρξει στην περιοχή, το οποίο μάλιστα δεν συνηθίζει να μπαίνει σε σκοτεινούς χώρους. Αντίθετα κινείται στο φως της ημέρας... Και μπήκε την κατάλληλη στιγμή. Ποιος άραγε προκάλεσε τη σύμπτωση: ο Jung ή η ασθενής του; Ο ψυχαναλυτής Nandor Fodor παρατήρησε πάντως ότι, η ασθενής είχε μια ήταν υπερβολικά ορθολογική συμπεριφορά που την έκανε ψυχολογικά απρόσιτη. Μετά την εμφάνιση του σκαραβαίου η συμπεριφορά της βελτιώθηκε και οι συνεδρίες έγιναν πιο αποδοτικές.





Ο Jung πίστευε ότι, το φαινόμενο της Συγχρονικότητας συνδέονταν με ψυχικές καταστάσεις που αναπτύσσονται μέσω της επιρροής των Αρχετύπων, τα οποία όριζε σαν πρότυπα (μοντέλα) έμφυτα στην ανθρώπινη ψυχή και κοινά για όλη την ανθρωπότητα. Ο Jung αναφέρει συχνά τα Αρχέτυπα, σαν "αρχέγονες εικόνες", που παρέχουν την αναπαράσταση όλων των ανθρώπινων στάσεων απέναντι στον θάνατο, τη σύγκρουση, το σεξ, τη μετενσάρκωση και τη μυστικιστική εμπειρία. Κάποιες φορές ένα αρχέτυπο ενεργοποιείται από ένα συναισθηματικά φορτισμένο γεγονός και τότε τείνει να έλκει γεγονότα παρόμοιας φύσης, ανοίγοντας δρόμο στα γεγονότα που ονομάζουμε "συμπτώσεις".





Ο Jung δέχονταν επίσης την ύπαρξη μιας "περίεργης αλληλεξάρτησης των αντικειμενικών στοιχείων μεταξύ τους, καθώς και με τις υποκειμενικές (ψυχικές) καταστάσεις του παρατηρητή". Μάλιστα εντόπισε δείγματα αυτής της αλληλεξάρτησης - που θεωρούσε άρρηκτα δεμένη με την έννοια της Συγχρονικότητας - τόσο στις ψυχιατρικές του σπουδές, όσο και στην έρευνά του πάνω στις εσωτεριστικές πρακτικές. Έτσι, θεωρούσε την κινέζικη μαντική μέθοδο του Ι Τσινγκ σαν έκφραση της Αρχής της Συγχρονικότητας. Θεωρούσε ότι αυτό που θεωρούμε εμείς - στη Δύση - σαν είναι το κύριο ενδιαφέρον της κινέζικης σκέψης ενώ αυτό που εμείς λατρεύουμε σαν αιτιότητα περνάει σχεδόν απαρατήρητο. Ενώ η Δυτική σκέψη προσεκτικά ζυγιάζει, επιλέγει, ταξινομεί και απομονώνει, η Κινέζικη μια πιο ολιστική εικόνα του κόσμου, δίνοντας σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια που συνθέτει μια στιγμή. Κάθε στιγμή απαρτίζεται από όλα αυτά τα "ασήμαντα" συστατικά.





Αργότερα, ο Jung προέκτεινε την έννοια της Συγχρονικότητας και στην Αστρολογία. Όταν μάλιστα ανέφερε το ενδιαφέρον του για την Αστρολογία και την πεποίθησή του για τη μελλοντική της χρησιμότητα, με ένα γράμμα του στον Freud, ο τελευταίος αντέδρασε, κατηγορώντας τον Jung ότι είχε πέσει θύμα της "μαύρης παλίρροιας του βούρκου του αποκρυφισμού".





Μη εγκαταλείποντας τις θέσεις του ο Jung κατέγραψε στα απομνημονεύματά του, άλλο ένα συνταρακτικό συμβάν εμφάνισης Συγχρονικότητας, που μάλιστα συνέβη ενώ ήταν μαζί με το Freud: Στέκονταν μαζί δίπλα σε μια βιβλιοθήκη όταν ο Jung ένιωσε το διάφραγμά του να γίνεται σαν από σίδερο και να καίει, να πυρακτώνεται. Ταυτόχρονα ακούστηκε ένας δυνατός κρότος σαν να επρόκειτο να πέσει πάνω τους η βιβλιοθήκη.



Ο Jung βρήκε την ευκαιρία να παρουσιάσει το συμβάν σαν ένα παράδειγμα φαινομένου καταλυτικής εξωτερίκευσης. Ο Freud αντέδρασε αποκαλώντας τα αυτά, "ανοησίες". Τότε, ο Jung τον προκάλεσε, υποστηρίζοντας ότι μπορούσε να προβλέψει ότι το πολύ σε ένα λεπτό ο κρότος θα ξανακούγονταν. Πριν καν τελειώσει τα λόγια του ο κρότος ξανακούστηκε, αφήνοντας τον Freud εμβρόντητο.





Σύμμαχό του στην προσπάθεια να διατυπώσει τη θεωρία του για τη Συγχρονικότητα, ο Jung βρήκε τη κβαντική Φυσική, στα πλαίσια της οποίας είχε διατυπωθεί η θεωρία ότι έναπεδίο του χώρου μπορεί να γίνει αντικειμενικά γνωστό, μόνο με την ύπαρξη ενός παρατηρητή, ο οποίος όμως επεμβαίνει (αναγκαστικά, με την παρουσία του) στην κατάσταση του χώρου. Οι ανακαλύψεις αυτές βοήθησαν τον Jung να καταλάβει διαισθητικά ότι ύλη και συνείδηση συνδέονται με ουσιώδη τρόπο, σαν δυο συμπληρωματικές όψεις μιας ενοποιημένης πραγματικότητας.





Αλλά και πολύ πριν τον Jung, άλλοι διανοούμενοι και επιστήμονες είχαν διατυπώσει θέσεις που συνέδεαν αλληλεπιδραστικά την ύλη και τη συνείδηση. Ο ιστορικός Arthur Koestler μιλούσε για τη χωρητικότητα της ανθρώπινης ψυχής σαν "ένα κοσμικό αντηχείο". Παρόμοιες απόψεις είχαν ο Kepler και ο Pico della Mirandola. Ο Koestler γράφει επίσης στο έργο του "The Roots of Coincidence" ("Ρίζες της Σύμπτωσης") για μία "θεμελιώδη ενότητα των πραγμάτων", που υπερβαίνει τη μηχανική αιτιότητα.





Η έννοια ενός πνευματικού μικρόκοσμου που αντανακλούσε συμπαντικά πρότυπα και που ο Leibnitz αποκαλούσε "μονάδα", βασίζονταν στην ιδέα ότι το άτομο και το σύμπαν αλληλεπιδρούν εξαιτίας μιας προ-εγκαθιδρυμένης αρμονίας. Αλλά και για τον Schopenhauer, τα πάντα ήταν "αλληλοεξαρτώμενα και συγχρονισμένα με όμοιο τρόπο."





Ο Koestler έδωσε παραδείγματα ενοποίησης και αλληλεπίδρασης μέσα απ' την ίδια την εξέλιξη της επιστήμης, καθώς οι διάφοροι τομείς της φυσικής συνδυάστηκαν ή συγχωνεύτηκαν, στη διάρκεια του τελευταίου αιώνα: π.χ. ο ηλεκτρισμός και μαγνητισμός συγχωνεύτηκαν στην ηλεκτρομαγνητική θεωρία, ενώ τα Η/Μ κύματα συνδέθηκαν με μια σειρά φαινομένων, όπως το φως, το χρώμα, τη θερμική ακτινοβολία και τα ερτζιανά κύματα. Η Χημεία αγκαλιάστηκε απ' την Ατομική Φυσική. Ο έλεγχος του σώματος απ' τα νεύρα και τους αδένες, συνδέθηκε με ηλεκτροχημικές διεργασίες, ενώ τα άτομα διαιρέθηκαν στα "δομικά στοιχεία" των πρωτονίων, των ηλεκτρονίων και των νετρονίων. Αργότερα, όλα αυτά τα θεμελιώδη σωματίδια, συγκεντρώθηκαν στην έννοια απλών "πακέτων συμπυκνωμένης ενέργειας".





Σήμερα, όλο και πολλοί οικολόγοι και επιστήμονες κλίνουν προς την άποψη ότι, υπάρχει μια αλληλεξάρτηση, που συνδέει τα πάντα στον κόσμο, με όμοιο τρόπο που οι αρχαίοι μιλούσαν για τη "συμπάθεια" της ζωής.





Παράλληλα στο Πανεπιστήμιο του Ώστιν στο Τέξας, ο νομπελίστας φυσικός Ilya Prigogine μελετάει τον τρόπο που χημικές και άλλου τύπου δομές αναπτύσσουν πρότυπα βγαλμένα απ' το χάος. Ο Karl Pribram, νευρολόγος στο Πανεπιστήμιο του Stanford, πρότεινε τη θεωρία ότι, ο εγκέφαλος είναι ένα είδος "ολογράμματος", ένας αναλυτής μοντέλων και συχνοτήτων, που δημιουργεί την "σκληρή" πραγματικότητα, ερμηνεύοντας συχνότητες από μια διάσταση πέρα απ' το χώρο και το χρόνο. Με άλλα λόγια, ο φυσικός κόσμος που ξέρουμε είναι "ισομορφικός" - δηλαδή όμοιος - με τις διαδικασίες του εγκεφάλου.





Ίσως λοιπόν, μια συμμαχία κβαντικών φυσικών, νευρολόγων, παραψυχολόγων και μυστικιστών να μας δώσει μια νέα και διαφορετική εικόνα του σύμπαντος, μη-αιτιοκρατικού αλλά "συμπαθητικού", που λειτουργεί πιο πολύ σαν μια μεγάλη σκέψη παρά σαν μια μεγάλη μηχανή, ενοποιώντας ύλη, ενέργεια και συνείδηση.





Μόνο τότε ίσως να ελευθερωθούν τα παραφυσικά φαινόμενα απ' το στίγμα του "αποκρυφισμού" και να μην αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητικά. Στα πλαίσια αυτά, οι αντιλήψεις μας και ο κόσμος μας θα αλλάξουν για πάντα.





www.strangemag.com/mysteryofchance.html



Peter A. Jordan

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

H μαγεία του ρετρό;;;;
Εποχές που πέρασαν;;;


Ποιός ξέρει να πει αν κάθε χρόνος που περνάει είναι καλύτερος;;;;